دیار: تفاوت میان نسخه‌ها

در [[فرهنگ]] [[فارسی]] معین نیز می‌نویسد: «واسط، اسم چند محل در [[عراق]] است و مهم‌ترین آنها شهری بوده است میان [[کوفه]] و [[بصره]]، که در حدود سال ۸۳ - ﻫ.ق به امر [[حجاج بن یوسف]] بنا گردید و در [[روزگار]] [[بنی امیه]] پایتخت عراق [[عجم]] بود... و چون فاصله این [[شهر]]، تا [[کوفه]] و [[بصره]] هر یک ۵۰ فرسنگ بود؛ آن را واسط نامیده بودند».

برخی از نویسندگان، با استفاده، از [[تفسیر]] «[[آلاء الرحمن (کتاب)|آلاء الرحمن]]» و کتاب «[[الهدی الی دین المصطفی (کتاب)|الهدی الی دین المصطفی]]»، در [[ترجمه قرآن]] [[مجید]]<ref>زین العابدین رهنما، ترجمه قرآن مجید، ص۲۱۴.</ref>، می‌نویسند: «[[پیامبری]]، که در این آیه بدو اشاره رفته؛ همان [[شموئیل]] یا ساموئیل است؛ که [[مردم]] [[فرمان]] او را نبردند و گفتند: ما [[پادشاهی]] می‌خواهیم، که درباره ما [[حکم]] کند و [[داوری]] نماید و پیشاپیش ما راه بیفتد و در [[جنگ‌ها]] شرکت جوید - کتاب اول شموئیل فصل هشتم - پس از [[موسی]]، [[شیوه حکومت]] [[بنی اسرائیل]]، تا چهار صد سال به شیوه مشورتی مرکب از هفتاد تن، از [[دوازده سبط]] بود.

به هر حال غرض از دیار، در [[آیه]] مورد [[پژوهش]]، [[سرزمین مقدس فلسطین]].<ref>[[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۲۶۶.</ref>

برخی از دانشمندان می‌نویسند: «[[شعیب]] سومین [[پیغمبر]] عرب است، که نامش در [[قرآن]] ذکر شده... شعیب، از اهالی [[مدین]] بود و مدین شهری است: در [[جزیره العرب]]، بر سر راه شام»<ref>محمد حسین طباطبایی، تفسیر المیزان، ترجمه محمد جواد حجتی، ج۲۰، ص۲۷۹.</ref>.

با توجه به آن چه گذشت؛ به این نتیجه می‌رسیم که حضرت شعیب، در دو حوزه جغرافیایی، [[مأموریت]] داشته، یکی ایکه و دیگری مدین. اما آن قوم، که با [[صیحه]] از بین رفته‌اند و از آنان، در [[آیه]] مورد [[پژوهش]]، {{متن قرآن|فَأَصْبَحُوا فِي دِيَارِهِمْ جَاثِمِينَ}} یاد شده است؛ [[مردم]] مدین می‌باشند و در این مورد، برخی از دانشمندان می‌نویسند: «قوم شعیب، یعنی مردم مدین، نیز سرانجام... بر اثر این [[صیحه آسمانی]]، در [[خانه‌ها]] خود، به رو افتادند و مردند»<ref>ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۹، ص۲۱۷-۲۱۶.</ref>.<ref>[[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۲۷۲.</ref>

برخی از محققین می‌نویسند: «[[کلینی]]، بعد از چهار واسطه، از [[سلام مستنیر]]، او از [[امام محمد باقر]]{{ع}} نقل می‌نماید، که فرمود: این آیه، درباره [[رسول خدا]]{{صل}} و علی{{ع}} و [[جعفر بن ابی طالب]] و [[حمزه]] نازل شده و از آنها به [[حسین بن علی]]{{ع}} کشانیده شد و نیز بعد از پنج واسطه، از [[امام باقر]]{{ع}} و ایشان، از [[پدر]] بزرگوارش، عین [[حدیث]] نقل گردیده است»<ref>محمد باقر، محقق، نمونه بینات در شأن نزول قرآن، ص۵۴۴.</ref>. برخی از دانشمندان می‌نویسند: «[[بدیهی]] است [[اقرار به توحید]] و [[یگانگی خدا]] [[افتخار]] است... چیزی نبود که به [[مشرکین]] [[حق]] دهد آنها را از [[خانه]] و زندگیشان بیرون کنند و مجبور به [[هجرت از مکه به مدینه]] سازند.».. <ref>ناصر، مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۱۴، ص۱۱۵.</ref>.

برخی از دانشمندان، در [[تفسیر آیه]] مذکور، مرقوم فرموده‌اند: «این [[آیه]]... [[مظلومیت]] [[مؤمنین]] را بیان می‌کند و آن این است، که [[کفار]] بدون هیچ‌گونه [[حق]] و مجوزی ایشان - [[مسلمان]] - را از دیار و وطنشان [[مکه]] بیرون کردند.».. <ref>محمد حسین، طباطبایی، تفسیر المیزان، سید محمد باقر موسوی همدانی، ج۲۸، ص۲۶۴.</ref>.<ref>[[محمد حسن عرب|عرب، محمد حسن]]، [[دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید (کتاب)|دانشنامه اماکن جغرافیایی قرآن مجید]]، ص ۲۷۵.</ref>