فلسفه عزاداری: تفاوت میان نسخه‌ها

{{نبوت}}

چرا [[ائمه دین]] این همه تأکید کردند که [[مجلس عزا]] به پا دارید؟ این هم به همین دلیل که عرض کردم، چون [[امام حسین]] {{ع}} کشته نشد برای [[منفعت]] شخصی و [[دنیایی]]، امام حسین {{ع}} کشته نشد. برای اینکه خودش را فدای [[گناهان]] [[امت]] کرده باشد، امام حسین {{ع}} در راه [[حق]] کشته شد، در راه [[مبارزه با باطل]] کشته شد، ائمه دین خواستند [[مکتب امام حسین]] {{ع}} در [[دنیا]] باقی بماند، [[شهادت امام حسین]] {{ع}} به صورت یک [[مکتب]]، مکتب [[مبارزه]] حق با [[باطل]] برای همیشه باقی و جاودان بماند.

و الا چه فایده به حال امام حسین {{ع}} که ما [[گریه]] بکنیم یا نکنیم و چه فایده به حال خود ما دارد که صرفاً بنشینیم یک مقدار گریه کنیم و بلند شویم و برویم! [[ائمه]] دین‌{{عم}} خواستند [[قیام امام حسین]] {{ع}} به صورت یک مکتب و به صورت یک مشعل فروزان همیشه باقی بماند. این یک چراغی است از حق، از [[حقیقت]] [[دوستی]]، از حقیقت خواهی، این یک ندایی است از [[حق‌طلبی]]، از [[حریت]]، از [[آزادی]]، این مکتب حریت و این مکتب آزادی و این مکتب [[مبارزه با ظلم]] را آنها خواستند برای همیشه باقی و جاودان بماند.

چون ائمه دین در اثر همین توصیه و [[دستورها]] نگذاشتند حسین بن علی {{ع}} بمیرد، به صورت یک [[فکر]]، به صورت یک ایده، به صورت یک [[عقیده]] [[مبارزه با ظلم]]، حسین را زنده نگه داشتند. متوکل هم به حساب خودش خوب حساب کرده بود، حساب کرده بود بلکه بتواند این فکر را و این ذکر را و این ایده را و این عقیده را از بین ببرد. و الا خیلی هم آدم عاقلی بود، آدم [[مقدس]] مآبی هم بود. هیچ عقده روحی و شخصی درباره حسین بن علی {{ع}} نداشت، اما می‌دید حسین با همین مرثیه‌خوانی‌ها به صورت یک [[مکتب]] در آمده است که دیگر [[متوکل]] نمی‌تواند متوکل باشد.<ref>[[مرتضی مطهری|مطهری، مرتضی]]، [[خطابه و منبر (مقاله)|مقاله «خطابه و منبر»]]، [[فرهنگ عاشورایی ج۶ (کتاب)|فرهنگ عاشورایی ج۶]] ص ۲۰.</ref>

== منابع ==