ابوشمیله شنئی: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = صحابه | عنوان مدخل = ابوشمیله شنئی | مداخل مرتبط = [[ابوشمیله شنئی در تراجم و رجال]] - [[ابوشمیله شنئی در تاریخ اسلامی]]| پرسش مرتبط  = }}

== مقدمه ==

بنا بر نقل [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، ج۷، ص۱۷۶.</ref>، صحابه‌نگارانی چون [[مستغفری]] - صاحب کتاب [[معرفة الصحابة الاوائل]] - که اینک در دست نیست. وی را [[صحابی]] دانسته‌اند؛ چنان که [[ابن فتحون]] در استدراک بر کتاب [[الاستیعاب]] نام وی را به عنوان صحابی افزوده است. با اینکه ابن حجر از استدراک ابن فتحون در این مورد یاد کرده، ولی [[ابن عبدالبر]]<ref>ابن عبدالبر، ج۴، ص۲۵۱.</ref> شرح حال این فرد را در بخش [[کنیه‌ها]] آورده و از او با عنوان {{عربی|«رجل من الصحابه»}} یاد کرده است. بر اساس گزارشی که سند آن به [[ابن عباس]] می‌رسد، [[ابوشمیله]] مردی از [[قبیله]] شنوءه بود که پیوسته شراب می‌نوشید. چون وی را مست نزد [[رسول خدا]]{{صل}} آوردند، آن حضرت مشتی خاک برداشت و به صورت او پاشید و به [[مردم]] [[اجازه]] زدن وی را داد. مردم هم با کفش‌ها و آنچه در دست داشتند وی را کتک زدند<ref>ابن اثیر، ج۴، ص۱۶۴؛ زمخشری، ج۳، ص۲۲۳.</ref>.

از ابوشمیله نامی، روایتی نقل شده است که بسا همین ابوشمیله باشد. خبر او این است: وقتی کنیزی از [[اهل قبا]] که [[مسلمان]] بود، اما [[کارهای ناشایست]] می‌کرد و گاه [[نماز]] می‌خواند و گاه نمی‌خواند، مرد، [[انصار]] تصمیم گرفتند او را بدون انجام [[آداب]] [[دفن]] به خاک سپارند، ولی رسول خدا{{صل}} از این کار ممانعت کرد و فرمود وی را [[غسل]] دهند و [[کفن]] کنند و بر جنازه‌اش نماز گزارند<ref>ابن قدامه، ج۲، ص۳۰۱ و ج۲، ص۴۲۰.</ref>. این [[روایت]] که می‌تواند شراب نوشی ابوشمیله را [[پوشش]] دهد و از [[قبح]] آن بکاهد، با سند دیگر و اندک تفاوتی در متن، بدون یاد از ابوشمیله نیز نقل شده<ref>مالک، ج۱، ص۱۷۹؛ عبدالرزاق صنعانی، ج۳، ص۵۳۹؛ طبرانی، ج۲، ص۱۴۳؛ بخاری، ج۶، ص۴۳۱.</ref> و مورد استناد [[فقها]] برای [[وجوب]] [[نماز میت]] بر تارک نماز قرار گرفته است<ref>علامه حلی، ج۲، ص۳۷.</ref><ref>[[منصور داداش‌نژاد|داداش‌نژاد، منصور]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۱ (کتاب)|مقاله «ابوشمیله شنئی»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۱، ص:۳۷۵.</ref>