(۶ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱:
خط ۱:
{{امامت}}
#تغییر_مسیر [[پیادهروی اربعین]]
<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:</div>
<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[زیارت پیاده در حدیث]] - [[زیارت پیاده در معارف و سیره حسینی]]</div>
<div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسشهای عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[زیارت پیاده (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>
==مقدمه==
غیر از [[عشق]] و [[محبّت]]، که پای [[زائر]] را پیاده به [[مرقد]] [[حسین]]{{ع}} میکشاند و [[رنج]] [[سفر]] و [[خوف]] و خطر را به [[جان]] میخرد، پیاده روی برای [[زیارت]] [[سید الشهدا]]، [[ثواب]] بسیار دارد و مورد تأکید [[پیشوایان دین]] است. [[امام صادق]]{{ع}} فرموده است: {{متن حدیث|مَنْ خَرَجَ مِنْ مَنْزِلِهِ يُرِيدُ زِيَارَةَ قَبْرِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ إِنْ كَانَ مَاشِياً كُتِبَتْ لَهُ بِكُلِّ خُطْوَةٍ حَسَنَةٌ وَ مُحِيَ عَنْهُ سَيِّئَةٌ....}}<ref>بحار الأنوار، ج۹۸، ص۲۸؛ المزار، شیخ مفید، ص۳۰. هر کس به قصد زیارت امام حسین{{ع}}، پیاده از خانهاش خارج شود، خداوند در مقابل هر گام، برای او حسنهای مینویسد و گناهی از او میزداید.</ref>.
یکی از [[زائران]] همیشگی [[حسین]]{{ع}} که هر ماه آن [[حضرت]] را [[زیارت]] میکرده، بخاطر [[پیری]] و [[ناتوانی]]، یک بار نتوانست برود. نوبت بعد که پیاده پس از چند روز [[راه]] پیمایی به [[حرم]] میرسد و [[سلام]] میدهد و [[نماز]] [[زیارت]] میخواند، در [[خواب]]، آن [[حضرت]] را میبیند که به وی میگوید: چرا به من [[جفا]] کردی، تو که [[نیکوکار]] بودی... <ref>بحار الأنوار، ج۹۸، ص۱۶.</ref>. این شدّت [[عنایت]] أئمّه را به [[زائر]] پیاده میرساند. [[معاویه بن وهب]] (از [[اصحاب امام صادق]]{{ع}}) میگوید: [[خدمت]] آن [[حضرت]] رسیدم. در مصلاّی خود در خانهاش نشسته بود و پس از [[نماز]] با [[خداوند]] [[راز و نیاز]] میکرد. از جمله (در [[دعا]] نسبت به [[زائران]] [[قبر حسین]]{{ع}}) میگفت: "خدای [[زائران]] [[قبر حسین]] را بیامرز، اینان که در این [[راه]]، [[پول]] [[خرج]] میکنند، بدنهای خود را در این [[راه]] در معرض قرار میدهند... خدایا [[رحمت]] کن بر چهرههایی که [[آفتاب]]، رنگ آنها را [[تغییر]] داده، صورتهایی که متوجّه [[قبر]] [[ابا عبد الله]] است، چشمهایی که در [[محبّت]] ما [[اشک]] میریزد... خدایا این [[جانها]] و بدنها را به تو میسپارم، تا کنار [[حوض کوثر]] به هم برسیم<ref>بحار الأنوار، ج۹۸، ص۵۲ و ۸.</ref>.
این [[سنّت]] [[زیارت]] پیاده، از زمان [[ائمّه]] بوده و تاکنون نیز ادامه دارد و [[اجر]] بیشماری برای آن [[نقل]] شده است. [[فاضل]] دربندی مینویسد: این پیاده بودن، یا به جهت [[فقیر]] بودن [[زائر]] است که نشان میدهد این [[زیارت]]، برخاسته از [[شوق]] و [[محبّت]] است، یا به جهت آنست که [[زائر]]، خود را در برابر [[سلطان]] اقلیم [[جوانمردی]] و [[خورشید]] سپهر [[عصمت]] و [[شهادت]] کوچک میشمارد و در [[راه]] او، [[رنج]] [[سفر]] پیاده را بر خود هموار میکند و هر دو [[ارزشمند]] است<ref>اسرار الشهاده، فاضل دربندی، ص۱۳۶، (چاپ سنگی).</ref>.
در [[عراق]]، از سالها پیش چنین رسم است که هیئتها، دستهها و کاروانهایی کوچک یا بزرگ، در ایّام خاصّی از [[بصره]]، [[بغداد]] و عمدتا از [[نجف]]، برای [[زیارت کربلا]] پیاده حرکت میکنند. بهویژه در ایّام زیارتی خاصّ مثل [[نیمه شعبان]]، اوّل [[رجب]]، ایّام [[عاشورا]] و [[اربعین]] بیشتر و پرشکوهتر است و اغلب، [[راه]] کنار ساحل [[فرات]] را [[انتخاب]] میکنند که از [[نجف]] تا [[کربلا]] ۱۸ فرسنگ است و چند روز طول میکشد. در این کاروانهای زیارتی پیاده، علمای بزرگ هم شرکت میکردند، همچون [[میرزای نایینی]]، [[آیه]] [[اللّه]] کمپانی، [[سید محسن امین]]، و بسیاری از علمای معاصر. در این مسیر، [[دیدار]] با عشایر و فعالیتهای [[تبلیغی]] هم انجام میگرفت و شعارهایی هم مطرح میشد و [[روضه]] خوانی برگزار میگشت.
در ایّام [[حکومتها]] بعثیها، این پیاده رویهای پرشکوه، آن هم از طریق جاده غیر رسمی کنار [[فرات]]، رنگ [[مبارزه]] و [[مخالفت]] با رژیم [[عراق]] هم به خود میگرفت و یک بار هم در ایّام [[اربعین]] [[حسینی]] در سال ۱۳۹۷ ق. به درگیریهای سخت میان نیروهای بعثی با [[انقلابیون]] [[شیعه]] و کاروانهای زیارتی در طول [[راه]] و در [[حرم ابا عبد الله الحسین]]{{ع}} انجامید و کشتهها و مجروحان بسیاری داد<ref>شرح مبسوط ماجرا در کتاب انتفاضه صفر الإسلامیّه از رعد الموسوی آمده است.</ref>، و به "اربعین خونین" معروف شد<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص ۲۲۱.</ref>.
