وحی پیامبرانه: تفاوت میان نسخه‌ها

پس [[کتاب آسمانی]] [[قرآن]] را بر او نازل کرد. پیامی که [[نور]] آن [[خاموشی]] ندارد. چراغی فروزان، دریایی بی‌کران، راهی بی‌گم راهی، شعاعی [[تاریکی]] ناپذیر، جدا کننده [[حق]] از [[باطل]] که تلألؤ آن به خاموشی نگراید. بنیانی که پایه‌های آن منهدم نگردد. [[شفابخشی]] که با آن از بیماریهای [[روحی]] هراسی نیست. [[توانمندی]] که یاورانش [[شکست]] نمی‌خورند. [[کلام]] حقی که یارانش [[خواری]] نبینند. قرآن سرچشمه [[ایمان]] و کانون آن است. قرآن چشمه‌های [[دانش]] و دریاهای آن است؛... چشمه‌های آبی که گیرندگان، آن را کم نتوانند کرد. محل برداشت آبی که کاهش نمی‌یابد.... [[خداوند]] آن را [[سیراب]] کننده [[تشنگی]] [[عالمان]]، [[بهار]] دل‌های [[فقیهان]] و راه [[استوار]] [[صالحان]] قرار داده است، قرآن، دارویی است که پس از آن، [[بیماری]] نمی‌ماند. نوری است که بعد از آن، ظلمتی یافت نمی‌شود. ریسمانی است که دست‌گیره آن مطمئن. پناهگاهی که قله بلند آن، مانع [[نفوذ]] [[دشمنان]] است...<ref>نهج البلاغه، ترجمه مکارم شیرازی، خطبه ۱۹۸.</ref>.

آری، اینها برخی از ویژگی‌های [[پیام]] [[وحی]] و [[معرفت]] [[وحیانی]] [[خدا]] برای [[بشر]] است و از زبان کسی نقل می‌شود که وحی قرآنی را با تمام وجودش چشیده و با این پیام‌ها به [[عشق]] جاویدان حق رسیده و به خدا پیوسته است.<ref>[[محمد باقر سعیدی روشن|سعیدی روشن، محمد باقر]]، [[وحی و معرفت وحیانی (مقاله)|مقاله «وحی و معرفت وحیانی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱ (کتاب)|دانشنامه امام علی ج۱]] ص ۱۳۵-۱۴۰.</ref>

== منابع ==