احیاگری در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

== احیای دین ==

=== احیای سنت محمدی ===

# برخی از [[احکام الهی]]، هرچند از سوی [[خداوند]] پایه‌ریزی شده است، ولی شرایط‍‌ اعلام و اجرای آن در [[زمان ظهور حضرت مهدی]]{{ع}} فراهم می‌شود و اوست که آن [[احکام]] را اعلام و اجرا می‌کند.

# برخی از [[احکام شرعی]] در شرایطی خاص و [[اضطراری]] و برای [[تقیه]] به صورت غیر [[واقعی]] اعلام شده است که در [[روزگار]] حضرت، [[تقیه]] برداشته می‌شود و حکم واقعی بیان می‌گردد<ref>چشم‌اندازى به حکومت [[امام مهدی|مهدى]]{{ع}}، نجم الدین طبسى، ص۱۵۰.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۷۸.</ref>

 

=== احیای فرهنگ جهاد ===

از مهمترین کارکردهای [[سیاسی]] حادثه عظیم [[عاشورا]] احیای فرهنگ جهاد در میان [[امت مسلمان]] بود؛ زیرا با بروز مجدد روحیه [[جاهلی]] و خوگیری روزافزون [[حاکمان]] به [[ملوک]] [[پادشاهی]] ـ پس از [[رسول خدا]] {{صل}} ـ به تدریج اصول و فروع اسلام رنگ باختن را آغاز کرد؛ از جمله این اصول و فروع، جهاد بود. به [[یقین]] سرآغاز این رنگ باختن را می‌توان [[سرپیچی]] نمودن سران [[سقیفه]] از فرمان پیامبر [[اسلام]] در [[سپاه اسامه]]، آن هم به بهانه [[جوانی]] فرمانده سپاه دانست.

 

آغاز جنگ‌های گسترده سپاهیان اسلام و آغاز [[کشور]] گشایی و صدور اسلام - به ویژه در [[زمان]] [[خلیفه دوم]] - و به تدریج پس از آن به [[خلافت]] رسیدن حضرت [[امام علی]] {{ع}} و آغاز جنگ‌های خونین داخلی در پی سه [[نبرد]] سنگین با [[قاسطین]]، [[مارقین]] و [[ناکثین]] و به هر حال خستگی سپاهیان و آغاز عذر و بهانه‌های مختلف از شرکت در [[جنگ‌ها]] روندی بود که به تدریج دامن گیر «[[جهاد]]» گردیده بود. چنین روند وحشتناک و [[روز]] افزونی در [[زمان]] [[امام حسن مجتبی]] {{ع}} نیز تکرار گردید و به آن چنان صورتی نمودار شد که سپاهیان و [[اصحاب]] شبانه و روزانه، آشکار و پنهان اردوگاه را ترک می‌گفتند و به سپاه معاویه ملحق می‌شدند. با مرگ معاویه و آغاز [[پادشاهی]] [[یزید]]، [[جامعۀ اسلامی]] وارد مرحلۀ نوینی گردید. شرایط و اقتضائات [[حاکم]] و زمانه به‌گونه‌ای دیگر گردید به صورتی که زمینه را برای جهاد امام حسین {{ع}} مهیا می‌نمود. قیام و جهاد [[حسینی]] الگویی گردید برای عدالت‌خواهان و آزادی‌خواهان<ref>[[سید محسن آل سید غفور|آل سید غفور، سید محسن]]، [[کارکردهای سیاسی عاشورا (مقاله)|مقاله «کارکردهای سیاسی عاشورا»]] [[فرهنگ عاشورایی ج۸ (کتاب)|فرهنگ عاشورایی ج۸]]، ص ۳۷.</ref>.

«احیا» به معنای «زنده کردن»، اختصاص به مسأله بازگرداندن نفس به جسم و روان به تن ندارد، بلکه همان طوری که در [[فرهنگ]] احیای [[شب‌های قدر]] [[ماه رمضان]] روشن است، بیشترین تاثیر را در زنده کردن مردگانی دارد که به ظاهر زنده و در [[باطن]] گرفتار [[مرگ]] [[حقیقی]] هستند؛ زیرا زنده بودن آثاری دارد که در این به ظاهر زندگان دیده نمی‌شود. از نظر [[آموزه‌های قرآن]]، [[پیامبر]]{{صل}} [[احیاگر]] [[انسان]] است؛ هرچند که ایشان به سبب [[اذن الهی]] [[توانایی]] احیا و اماته به مفهوم اعاده نفس به بدن و [[اخراج]] آن را دارد، ولی مهمترین و اصلی‌ترین کار آن حضرت{{صل}} احیای دل‌مردگی [[نفس انسانی]] است.

عواملی که حیات معنوی و [[حقیقی]] [[انسان]] را موجب می‌شود و نورانیت [[الهی]] را در دل انسان برمی‌افروزد، اموری است که از جمله مهمترین آنها داشتن قلب سلیم است؛ داشتن قلب سلیم موجب می‌شود که [[خدا]] او را به عنوان زنده در برابر مرده بشناسد. احیای [[حقیقی]] [[قلب]] و زنده کردن [[انسان]] به آن است که قلب از [[نور]] [[توحید]] سرشار شود. هر چند که ذات انسان به سبب نرم افزار [[فطرت]] و [[الهامات]] [[الهی]]، از [[هدایت]] و نورانیت [[روحی]] و [[باطنی]] بهره‌مند است<ref>طه، آیه ۵۰.</ref>؛ اما این [[دل]] زمانی به تمام و کمال زنده می‌شود که از هدایت‌های [[تشریعی]] الهی نیز بهره‌مند شود<ref>[[خلیل منصوری|منصوری، خلیل]]، [[احیاگری پیامبر از نظر قرآن (مقاله)|احیاگری پیامبر از نظر قرآن]].</ref>.