عصمت حضرت داوود: تفاوت میان نسخه‌ها

عصمت حضرت داوود (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۲۸ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۳۲

۳٬۸۹۲ بایت اضافه‌شده ، ‏۲۸ سپتامبر ۲۰۲۳

←‏توهم تعارض برخی آیات با عصمت حضرت داوود{{ع}}

دیداریویکی‌متن

فرقانی

مدیران

۱۴٬۲۲۲

ویرایش

@@ خط ۹۰: / خط ۹۰: @@
 درحقیقت این داستان حتی از نظر برخی [[مفسران اهل سنت]] نیز از [[اسرائیلیات]] است<ref>اسماعیل بن عمرو بن کثیر قرشی دمشقی، تفسیر القرآن العظیم، ج۷، ص۵۱؛ جلال الدین عبدالرحمن بن ابی بکر سیوطی، الدر المنثور، ج۵، ص۳۰۱.</ref>.<ref>[[محمد حسین فاریاب|فاریاب، محمد حسین]]، [[عصمت امام (کتاب)|عصمت امام]]، ص ۶۹-۷۲.</ref>
+=== آیات 78 و 79 سوره انبیا ===
+'''تبیین شبهه'''
+در یکی از آیات سوره انبیا جریانی [[نقل]] شده که ممکن است موجب توهم عدم [[عصمت حضرت داوود]] شود. {{متن قرآن|وَدَاوُودَ وَسُلَيْمَانَ إِذْ يَحْكُمَانِ فِي الْحَرْثِ إِذْ نَفَشَتْ فِيهِ غَنَمُ الْقَوْمِ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شَاهِدِينَ}}<ref> «و (یاد کن احوال) داوود و سلیمان را وقتی که درباره گوسفندان بی‌شبانی که در مزرعی چریدند (و آن را تباه کردند) قضاوت می‌نمودند (که از شیرشان صاحب زرع به قدر زراعتش استفاده کند) و ما بر حکم آنها گواه بودیم».، سوره انبیا، آیه 78</ref> به [[تصور]] برخی [[ظاهر آیه]] گویای آن است که [[حکم واقعی]] و درست به [[حضرت سلیمان]]{{ع}} داده شد حکمی که با [[حکم]] [[داوود]]{{ع}} متفاوت بود؛ لذا باید گفت [[حکم]] [[داوود]]{{ع}} [[خطا]] بوده است. و این بدان معناست که از میان دو [[حکم]] صادر شده یکی [[تأیید]] می‌شود و دیگری [[تأیید]] نمی‌شود.
+'''پاسخ به شبهه'''
+[[سیاق آیات]]، حکایت از آن دارد که یک ماجرا بیشتر نبوده و معنا ندارد در یک ماجرا، دو [[حکم]] مستقل [[نفوذ]] داشته باشد. پس منظور از {{متن قرآن|يَحْكُمَانِ}}، تناظر یا تشاور در حکم است. مؤید آن، تعبیر {{متن قرآن|إِذْ يَحْكُمَانِ}} است؛ و ذیل [[آیه]] که می‌فرماید: {{متن قرآن|وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شَاهِدِينَ}} و ضمیر جمع به [[انبیا]] بر می‌گردد، مشعر بر آن است که [[پیامبران]] از [[اشتباه]] در حکم در امان‌اند. همچنین {{متن قرآن|وَكُلًّا آتَيْنَا حُكْمًا وَعِلْمًا}}<ref>«و آن (داوری) را به سلیمان فهماندیم و به هر یک داوری و دانشی دادیم و کوه‌ها و پرنده‌ها را رام کردیم که همراه با داوود نیایش می‌کردند و کننده (ی این کار) بودیم» سوره انبیاء، آیه ۷۹.</ref> مشعر بر [[تأیید]] و ظاهر در [[مدح]] است. ظاهر آیه دلالتی بر عدم تأیید حکم [[حضرت داوود]] {{ع}} ندارد؛ بلکه با قراینی که در آیه وجود دارد، هر دو حکم تأیید می‌شود، مثل {{متن قرآن|وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شَاهِدِينَ}}<ref>«و ما گواه داوری آنان بودیم» سوره انبیاء، آیه ۷۸.</ref> که مربوط به همه انبیاست و در [[قرآن]]، مکرر آمده که [[خداوند]] به انبیا حکم عطا می‌فرماید؛ همچنین فراز {{متن قرآن|وَكُلًّا آتَيْنَا حُكْمًا وَعِلْمًا}} که اگر شامل حکم حضرت داوود {{ع}} نباشد، آمدنش در اینجا وجهی نخواهد داشت<ref>ر.ک: سیدمحمدحسین طباطبایی، المیزان، ج۱۴، ص۳۱۲.</ref>. افزون بر آن، [[روایت]] باید صحیح السند باشد تا ظاهر آیه را منصرف سازد (در صورتی که روایت را در [[تفسیر]]، [[حجت]] بدانیم)»<ref>[[جعفر انواری|انواری، جعفر]]، [[نور عصمت بر سیمای نبوت (کتاب)|نور عصمت بر سیمای نبوت]] ص ۳۴۰.</ref>.
 == پرسش‌های وابسته ==