دوست داشتن امام علی: تفاوت میان نسخه‌ها

دوست داشتن امام علی (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۲۶ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۰۸

۶٬۳۳۷ بایت اضافه‌شده ، ‏۲۶ اکتبر ۲۰۲۳

←‏امامت و رهبری علی{{ع}}

دیداریویکی‌متن

Jaafari

مدیران

۸۲٬۱۳۴

ویرایش

@@ خط ۳۶: / خط ۳۶: @@
 ===[[امامت]] و [[رهبری علی]]{{ع}}===
 [[پیامبر اسلام]]{{صل}} برای اینکه [[جنبش]] آسمانی و انسانی خویش را پس از خود تداوم بخشد، با [[اراده الهی]]، امام علی{{ع}} را از [[کودکی]] در آغوش تربیت گرفت و در سال‌هایی بسیار او را، از حیث [[علم]] و عمل و... برای [[رهبری جامعه اسلامی]] آماده ساخت. اینکه [[روایات]] [[فرمان]] می‌دهند [[مردمان]] از علی{{ع}} [[پیروی]] کنند و به هیچ روی [[کینه]] او را به [[دل]] راه ندهند، برای آن است که کوشش‌های [[رسول خدا]]{{صل}} بی‌اثر نماند و بر باد نرود. احادیثی که پس از این درباره [[حب امام علی]]{{ع}} نقل می‌کنیم، بر این [[حقیقت]] گواهند.<ref>[[سید محمود طباطبایی نژاد|طباطبایی نژاد، سید محمود]]، [[حب امام علی (مقاله)| مقاله «حب امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۳ (کتاب)|دانشنامه امام علی ج۳]] ص ۲۴۷.</ref>
+==آثار [[حب علی]]{{ع}}==
+پیش از این به مهم‌ترین پیامدهای [[دوستی علی]]{{ع}} اشارت کردیم. اینک می‌کوشیم هر یک را به [[پژوهش]] نهیم و به قدر مجال مقاله، از آنها سخن گوییم.
+===[[سعادت]]===
+[[طبرانی]] از [[فاطمه زهرا]]{{س}} نقل کرده است:
+[[رسول خدا]]{{صل}} [[روز عرفه]] در [[عرفات]] خطاب به [[حاجیان]] فرمود: «بی‌گمان [[خداوند]] به شما [[مباهات]] می‌کند و شما و علی{{ع}} را از [[بخشایش]] و [[آمرزش]] خویش بهره‌مند می‌سازد. من فرستاده خدایم و در کار خویش ملاحظه خویشانم را نمی‌کنم. این [[جبرئیل]] است که مرا خبر می‌دهد: [[سعادتمند]] [[راستین]] کسی است که علی را آن‌گاه که زنده است و آنگاه که از [[جهان]] می‌رود، [[دوست]] بدارد و [[بدبخت]] راستین کسی است که علی را... [[دشمن]] می‌دارد»<ref>طبرانی، المعجم الکبیر، ج۲۲، ص۴۱۵، ح۱۰۲۶.</ref>.
+[[احمد بن حنبل]] نیز همین [[حدیث]] را با اندکی تفاوت از [[امام حسین]]{{ع}} به نقل از فاطمه زهرا{{س}} آورده است<ref>احمد بن حنبل، فضائل الصحابه، ج۲، ص۶۵۸، ح۱۱۲۱.</ref>.<ref>[[سید محمود طباطبایی نژاد|طباطبایی نژاد، سید محمود]]، [[حب امام علی (مقاله)| مقاله «حب امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۳ (کتاب)|دانشنامه امام علی ج۳]] ص ۲۵۶.</ref>
+===نابودی [[گناهان]]===
+[[پیامبر]] می‌فرماید: «[[محبت علی]] گناهان را می‌بلعد؛ چنان‌که [[آتش]] هیزم را»<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۱۳، ص۵۲، ح۳۰۴۸.</ref>. و در این باره روایاتی دیگر نیز هست که می‌گذریم<ref>ر.ک: موسوعة الامام علی بن ابی طالب، ج۱۱، ص۲۰۲.</ref>. پرسشی که در این جا رخ می‌نماید، این است که چگونه [[محبت]] و [[دوستی]] [[امام علی]]{{ع}} موجب از میان رفتن گناهان است. آیا این محبت باعث می‌شود که گناهان [[انسان]] به سنجش [[میزان]] [[الهی]] در نیایند؟ آیا [[روایت]] {{متن حدیث|حُبُّ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ حَسَنَةٌ لَا تَضُرُّ مَعَهَا سَيِّئَةٌ}}<ref>موسوعة الامام علی بن ابی طالب، ج۱۱، ص۲۰۳-۲۰۲.</ref> [=[[دوستی]] [[علی بن ابی طالب]]، حسنه‌ای است که در کنارش هیچ گناهی بر انسان اثر نمی‌گذارد] امان‌نامه‌ای برای [[شیعیان]] و [[دوستان]] علی{{ع}} است تا به هر گناهی تن دهند و از [[عقاب الهی]] ایمن مانند؟ بهترین پاسخ برای این [[پرسش]] شعری است منسوب به [[امام]] [[جعفر صادق]]{{ع}}:
+{{عربی|تَعْصِي الْإِلَهَ وَ أَنْتَ تُظْهِرُ حُبَّهُ *** هَذَا لَعَمْرُكَ فِي الْفِعَالِ بَدِيعٌ
+لَوْ كَانَ حُبُّكَ صَادِقاً لَأَطَعْتَهُ *** إِنَّ الْمُحِبَّ لِمَنْ أَحَبَّ مُطِيعٌ}}<ref>مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۴۷، ص۲۴؛ ج۷، ص۱۵؛ ج۷۸، ص۱۷۴.</ref>.<ref>[[سید محمود طباطبایی نژاد|طباطبایی نژاد، سید محمود]]، [[حب امام علی (مقاله)| مقاله «حب امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۳ (کتاب)|دانشنامه امام علی ج۳]] ص ۲۵۶.</ref>
+===[[راحتی]] [[مرگ]]===
+[[پیامبر]] به علی{{ع}} می‌فرماید: «این تو را بس که دوست‌دارت، نه حسرتی دارد به هنگام مرگ و نه وحشتی در [[قبر]] و نه [[نگرانی]] در [[قیامت]]»<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۴، ص۱۰۲، ح۱۷۵۶.</ref>. در [[حدیثی]] دیگر به نقل از [[ابن عباس]] آمده است: «به پیامبر گفتم: ای [[رسول خدا]]، آیا برای [[آتش دوزخ]] جواز عبوری هست؟ فرمود: آری. پرسیدم: چیست؟ فرمود: {{متن حدیث|حُبُّ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ‌}}<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۳، ص۱۶۱، ح۱۲۰۳؛ تاریخ مدینه دمشق، ج۴۲، ص۲۴۴، ح۸۷۶۲.</ref>.<ref>[[سید محمود طباطبایی نژاد|طباطبایی نژاد، سید محمود]]، [[حب امام علی (مقاله)| مقاله «حب امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۳ (کتاب)|دانشنامه امام علی ج۳]] ص ۲۵۷.</ref>
+===[[همنشینی]] با پیامبر در [[بهشت]]===
+[[دوست داشتن]] [[امیرمؤمنان]]{{ع}} نه تنها [[انسان]] را به بهشت می‌رساند، بلکه [[مقام]] [[محب]] را چونان [[مقام پیامبر]] در بهشت بالا می‌برد. در این باره به حدیثی می‌نگریم که [[ترمذی]] و [[احمد بن حنبل]] نقل کرده‌اند:
+رسول خدا{{صل}} دست حسن و حسین{{عم}} را گرفت و فرمود: «هر کس مرا و این دو و پدر و مادرشان را [[دوست]] بدارد، در قیامت با من و در رتبه من است»<ref>موسوعة الامام علی بن ابی طالب، ج۱۱، ص۲۱۳، به نقل از سنن الترمذی، ج۵، ص۶۴۱ و ابن حنبل، المسند، ج۱، ص۱۶۸.</ref>.<ref>[[سید محمود طباطبایی نژاد|طباطبایی نژاد، سید محمود]]، [[حب امام علی (مقاله)| مقاله «حب امام علی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۳ (کتاب)|دانشنامه امام علی ج۳]] ص ۲۵۷.</ref>
 == جستارهای وابسته ==