(۱۸ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۵ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱:
خط ۱:
{{خرد}}
#تغییر_مسیر [[حب امام علی]]
{{امامت}}
<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">
: <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:</div>
<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">
: <div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[حب علی در قرآن]] | [[حب علی در حدیث]] | [[حب علی در کلام اسلامی]]</div>
<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">
: <div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسشهای عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[حب علی (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>
<div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;">
'''حب علی''' [[مودت اهل بیت]]{{عم}} و [[دوستی با خاندان پیامبر اسلام]]{{صل}}، که [[اجر رسالت]] قرار داده شده، هم نشانۀ حقشناسی نسبت به [[پیامبر خاتم|رسول خدا]] و [[اهل بیت]] است، هم عامل رشد و کمال انسان در دنیا، هم موجب رستگاری و فلاح در آخرت است. محبّت [[اهل بیت]]، شاخص ایمان است و بغض آنان، نشانۀ کفر و نفاق است. حبّ [[امام علی|علی]]{{ع}} ویژگی برتری در این میان دارد و معیار تشیّع و محک صدق در ایمان است و عشق و محبت نسبت به علی یعنی عشق به همۀ فضیلتها، خوبیها، ارزشها و انسانیتها. چون [[امام علی|علی]]{{ع}} محبوب خداست، پس محبّ خدا باید دوستدار [[امام علی|علی]]{{ع}} هم باشد، چون این دو محبّت در راستای هماند<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۱۹۹.</ref>.
==مقدمه==
*احادیثی که به دوستی [[امام علی|علی]]{{ع}} و فواید و آثار این دوستی اشاره دارد، بیش از آن است که در این مختصر بگنجد.<ref>ر. ک: بحار الأنوار، ج ۳۸</ref> در صحنههای فراوانی [[پیامبر خاتم|رسول خدا]]{{صل}} علاقۀ شدید خود را نسبت به [[امام علی|علی]]{{ع}} ابراز داشته است، دیگران را نیز به این محبّت تشویق کرده و [[امام علی|علی]]{{ع}} را محبوبترین بنده در پیشگاه خدا معرفی نموده است و داستان طیر مشوی و درخواست پیامبر از خداوند که محبوبترین بندگانت را برسان و [[امام علی|علی]]{{ع}} از راه میرسد، معروف است.<ref>ر. ک: بحار الأنوار، ج ۳۴۸</ref> [[پیامبر خاتم|پیامبر اکرم]]{{صل}}، فرمود: {{عربی|"من أحبّه فقد أحبّنی و من أحبّنی فقد أحبّ اللّه..."}}،<ref>موسوعة الامام علی بن ابی طالب، ج ۱۱ ص ۱۸۷</ref> دوستدار او دوستدار [[پیامبر]] است و دوستدار پیامبر دوستدار خدا است و فرموده است: {{عربی|حبّ علیّ عبادة}}<ref>موسوعة الامام علی بن ابی طالب، ج ۱۱ ص ۱۹۴</ref> مضمون روایاتی که دربارۀ حبّ [[امام علی|علی]]{{ع}} است، از این قرار است: حبّ او حبّ خدا و پیامبر است، محبت او واجب است، حبّ او عبادت، نعمت و افضل اعمال است، با حبّ او انسان هدایت میشود، به ایمنی میرسد، اعمالش قبول میشود، گناهانش آمرزیده میشود، هنگام مرگ مایۀ سرور است و جواز عبور از صراط و مایۀ ثبات قدم بر صراط و نجات از دوزخ و ورود به بهشت است.<ref>ر. ک: موسوعة الامام علی بن ابی طالب، ج ۱۱ ص ۱۷۹ تا ۲۳۷</ref> حبّ [[امام علی|علی]]{{ع}}، موهبتی الهی است و دوستدار آن حضرت، پیامدهای این عشق مقدّس را هم تحمّل میکند. [[امام علی|امیر المؤمنین]]{{ع}} میفرماید: {{عربی|"لو أحبّنی جبل لتهافت"}} اگر کوهی مرا دوست بدارد، از هم فرومیپاشد. [[شیعه]] [[امام علی|علی]]{{ع}} از کوه استوارتر است که بار سنگین عشق مولا را به دوش میکشد. پیروان [[اهل بیت]]، براساس این فرهنگ تربیت شدهاند و فرزندان خود را هم با محبّت علی و اولاد [[امام علی|علی]]{{ع}} تربیت میکنند و چشم امید به کارسازی این محبت مقدس در دنیا و [[آخرت]] دارند و امیدوارند که با حبّ [[امام علی|علی]]{{ع}} که به تعبیر روایات، حسنهای است که چیزی با وجود آن به انسان ضرر نمیزند، کامیاب شوند. به تعبیر روایات، محبّت [[امام علی|علی]]{{ع}} سرلوحۀ نامۀ اعمال مؤمن است: {{عربی|عنوان صحیفة المؤمن حبّ علیّ بن أبی طالب}}<ref>بحار الأنوار، ج ۲۷ ص ۱۴۲، احقاق الحق، ج ۷ ص ۲۴۸</ref> (...) در ادبیات عامیانه نیز حبّ [[امام علی|علی]]{{ع}}، هم به مقتضای [[آیه مودت]] است، هم به لحاظ اینکه این محبت ما را در مسیر هدایت الهی قرار میدهد، هم ارج نهادن به فضیلتهای مجسّم در وجود اوست، همچون پیشوای همۀ اهل ایمان و یقین و تقواست، هم پیامبر ما را سفارش به حبّ [[امام علی|علی]]{{ع}} کرده و او را محبوبترین فرد در نظر خودش و خدا دانسته است.<ref>ر. ک: دانشنامۀ امام علی ، ج ۳ ص ۲۴۱ مقالۀ حبّ امام علی</ref>.<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۱۹۹.</ref>
