سرقت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

[[قرآن کریم]] در آیه {{متن قرآن|وَالسَّارِقُ وَالسَّارِقَةُ فَاقْطَعُوا أَيْدِيَهُمَا جَزَاءً بِمَا كَسَبَا نَكَالًا مِنَ اللَّهِ وَاللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ}}<ref>«و دست مرد و زن دزد را به سزای آنچه کرده‌اند به کیفری از سوی خداوند ببرید و خداوند پیروزمندی فرزانه است» سوره مائده، آیه ۳۸.</ref> به [[مسلمانان]] [[فرمان]] داده است که دست سارق را قطع کنند. به نظر بیشتر [[فقیهان]] [[شیعه]] و [[اهل سنت]]، مخاطب آیه [[امام]] و حاکم اسلامی است<ref> المبسوط، طوسی، ج۷، ص۲۶۳؛ التفسیر الکبیر، ج۱۱، ص۲۲۸؛ ج۲۳، ص۱۴۳؛ الشافی فی الامامه، ج۱، ص۱۰۳.</ref> که یا خود یا [[نایب]] او باید این [[حکم]] را درباره [[مجرمان]] جاری کند<ref>بدائع الصنائع، ج۷، ص۸۸.</ref> و عموم مسلمانان تنها [[وظیفه]] دارند وقوع جرایم از جمله سرقت را به [[حاکم]] اطلاع دهند.<ref> احکام القرآن، جصاص، ج۳، ص۳۶۹؛ التفسیر الکبیر، ج۲۳، ص۱۴۴.</ref> در [[روایات اهل‌بیت]]{{ع}} نیز [[اقامه حدود]] از [[وظایف]] کسانی دانسته شده است که حکم کردن به آنان واگذار شده است؛<ref>من لایحضره‌الفقیه، ج۴، ص۷۲؛ وسائل الشیعه، ج۲۷، ص۳۰۰.</ref> ولی برخی گفته‌اند: مخاطب این آیه همه مسلمانان هستند و چون اجرای این حد از سوی همه آنان، شدنی نیست، امام و حاکم اسلامی به [[نیابت]] از آنان این کار را انجام می‌دهد<ref>تفسیر قرطبی، ج۱۲، ص۱۶۱.</ref>.<ref>سید جعفر صادقی فدکی|صادقی فدکی، سید جعفر، سرقت (مقاله)|مقاله «سرقت»، دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۵ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم، ج۱۵، ص 348.</ref>

مراد از این عنوان، [[مبارزه]] با دزدی به عنوان عادتی [[زشت]] در [[جاهلیت]] است که [[پیامبر]] با آن با روش‌های مختلف [[مبارزه]] کرد و تغییر [[اعتقادی]] و [[اخلاقی]] بوجود آورد و برای آن [[کیفر]] سخت تعیین نمود، زیرا دزدی، [[حقوق]] و [[امنیت جامعه]] را [[تهدید]] می‌کند و به [[مالکیت]] و تلاش آنان آسیب می‌رساند. به همین [[دلیل]] در کنار بیان [[جهان‌بینی]] قبول [[مالکیت]] دیگران، در هنگام [[بیعت]] با مردان و [[زنان]] [[مدینه]]، از آنان [[تعهد]] گرفت که دست به دزدی نزنند.

# {{متن قرآن|إِنَّا أَنزَلْنَا إِلَيْكَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ لِتَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ بِمَا أَرَاكَ اللَّهُ وَلاَ تَكُن لِّلْخَائِنِينَ خَصِيمًا * وَاسْتَغْفِرِ اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ كَانَ غَفُورًا رَّحِيمًا * وَلاَ تُجَادِلْ عَنِ الَّذِينَ يَخْتَانُونَ أَنفُسَهُمْ إِنَّ اللَّهَ لاَ يُحِبُّ مَن كَانَ خَوَّانًا أَثِيمًا * يَسْتَخْفُونَ مِنَ النَّاسِ وَلاَ يَسْتَخْفُونَ مِنَ اللَّهِ وَهُوَ مَعَهُمْ إِذْ يُبَيِّتُونَ مَا لاَ يَرْضَى مِنَ الْقَوْلِ وَكَانَ اللَّهُ بِمَا يَعْمَلُونَ مُحِيطًا}}<ref>«ما این کتاب (آسمانی) را بر تو، به حق فرو فرستاده‌ایم تا در میان مردم بدانچه خداوند به تو نمایانده است داوری کنی و طرفدار خائنان مباش * و از خداوند آمرزش بخواه که خداوند آمرزنده بخشاینده است * و از آنان که به خویش خیانت می‌ورزند دفاع مکن که خداوند آن را که خیانتگر بزهکار است، دوست نمی‌دارد * (کارهای خود را) از مردم پوشیده می‌دارند و از خداوند پوشیده نمی‌توانند داشت در حالی که او هنگامی که آنان شب را با گفتاری ناخوشایند وی می‌گذرانند با آنان است و خداوند به آنچه انجام می‌دهند نیک داناست» سوره نساء، آیه ۱۰۵-۱۰۸.</ref>