استکبارستیزی: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = تمدن اسلامی | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = [[استکبارستیزی در معارف و سیره پیامبران]] - [[استکبارستیزی در معارف و سیره نبوی]] - [[استکبارستیزی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]| پرسش مرتبط  = }}

* [[استکبار]]، برگرفته از واژه [[عربی]] "[[کبر]]"، به معنای [[عظمت]] و بزرگی<ref>الجوهری، الصحاح، ج ۲، ص ۸۰۲ - ۸۰۳ و ابن منظور، لسان العرب، ج ۵، ص ۱۲۵ - ۱۲۶.</ref> و در لغت به معنای بزرگ‌انگاری و طلب بزرگی<ref>لسان العرب، ج ۵، ص ۱۲۹ و فخر الدین طریحی، مجمع البحرین، ج ۳، ص ۴۶۵.</ref> و ترک [[اذعان]] به [[حق]] است<ref>مجمع البحرین، ج ۳، ص ۴۶۵.</ref> و می‌توان گفت، [[مستکبران]] کسانی هستند که برای دست‌یابی به [[منافع]] خویش از هیچ ظلمی ابا ندارند و خود و [[منافع]] خود را بالاتر از هر چیز دیگر می‌دانند<ref> [[معصومه اخلاقی|اخلاقی، معصومه]] [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۱۰۷.</ref>.

* [[پیامبر]] {{صل}} که با [[شعار]] [[برابری]] و [[عدالت]] [[مبعوث]] شده بود، از ابتدای [[رسالت]] خویش به [[مبارزه]] با این [[تفکر]] پرداخت و کوشید [[تفکر]] استکباری را از [[اندیشه]] [[جامعه اسلامی]] بزداید. راهکارهای [[پیامبر]] {{صل}} برای [[مبارزه با مستکبران]] را میتوان در سه بخش مطالعه کرد: [[مبارزه فرهنگی]]؛ [[مبارزه سیاسی]] و [[مبارزه مسلحانه]]<ref> [[معصومه اخلاقی|اخلاقی، معصومه]] [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۱۰۷.</ref>.

* [[مبارزه مسلحانه]] هم از دیگر راه‌هایی بود که [[رسول خدا]] {{صل}} در [[مبارزه با مستکبران]] از آن بهره جست؛ به طوری که [[نقل]] شده است، ایشان بیش از ۲۷ [[غزوه]] و ۳۸ [[سریه]] علیه [[دشمنان]] انجام داد<ref>السیرة النبویه، ج ۲، ص ۶۰۹؛ عبدالرحمن سهیلی، الروض الانف، ج ۷، ص ۴۶۷ - ۴۶۸ و ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج ۵، ص ۲۱۷.</ref>. با مطالعه [[سیره]] [[پیامبر اعظم]] {{صل}} می‌توان به خوبی به این مطلب دست یافت که [[مبارزه مسلحانه]]، آخرین راهکاری بود که [[پیامبر]] {{صل}} از آن استفاده می‌کرد<ref> [[معصومه اخلاقی|اخلاقی، معصومه]] [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۱۱۲.</ref>.

* [[جهاد]] با مستکبرانی که قصد [[دشمنی]] و ضربه زدن به [[اسلام]] را داشتند، از [[وظایف]] [[پیامبر]] {{صل}} و [[مسلمانان]] بود و [[خداوند]] به ایشان [[دستور]] داده بود که اگر [[کفار]] پیمان‌های خود را نقض و [[آیین]] شما را [[سرزنش]] و مسخره کردند، با [[پیشوایان]] [[کفر]] بجنگید؛ زیرا آنها به [[پیمان]] [[اعتقادی]] ندارند. شاید (با شدّت عمل) دست بردارند<ref>{{متن قرآن|وَإِن نَّكَثُواْ أَيْمَانَهُم مِّن بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَطَعَنُواْ فِي دِينِكُمْ فَقَاتِلُواْ أَئِمَّةَ الْكُفْرِ إِنَّهُمْ لاَ أَيْمَانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَنتَهُونَ}}؛ و اگر پیمانشان را پس از بستن بشکنند و به دینتان طعنه زنند با پیشگامان کفر که به هیچ پیمانی پایبند نیستند کارزار کنید باشد که باز ایستند؛ سوره توبه، آیه: ۱۲.</ref> و در جای دیگر فرمود: "کسانی که [[ایمان]] دارند، در [[راه خدا]] و آنها که کافرند، در راه [[طاغوت]] ([[بت]] و افراد [[طغیانگر]]) [[پیکار]] میکنند؛ پس شما با [[یاران]] [[شیطان]] [[پیکار]] کنید (و از آنها نهراسید)؛ زیرا نقشه [[شیطان]]، (همانند قدرتش) ضعیف است"<ref>{{متن قرآن|الَّذِينَ آمَنُواْ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَالَّذِينَ كَفَرُواْ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ الطَّاغُوتِ فَقَاتِلُواْ أَوْلِيَاء الشَّيْطَانِ إِنَّ كَيْدَ الشَّيْطَانِ كَانَ ضَعِيفًا }}؛ مؤمنان در راه خداوند جنگ می‌کنند و کافران در راه طاغوت پس با یاران شیطان کارزار کنید که نیرنگ شیطان، سست است، سوره نساء، آیه: ۷۶.</ref>. و [[مسلمانان]] همواره به [[پایداری]] در این راه [[تشویق]] می‌شدند<ref>ای پیامبر! مؤمنان را به جنگ (با دشمن) تشویق کن! هرگاه بیست نفر از شما با استقامت باشند، بر دویست نفر غلبه می‌کنند و اگر صد نفر باشند، بر هزار نفر از کسانی که کافر شدند، پیروز می‌شوند؛ زیرا آنها گروهی هستند که نمی‌فهمند. (سوره انفال، آیه ۶۵)</ref><ref> [[معصومه اخلاقی|اخلاقی، معصومه]] [[فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم (کتاب)|فرهنگنامه سیره پیامبر اعظم]]، ص ۱۱۲-۱۱۳.</ref>.