نیایش نهم: تفاوت میان نسخه‌ها

این [[نیایش]] [[حضرت سجاد]] {{ع}} است در [[اشتیاق]] به درخواست [[آمرزش]] از [[خداوند بزرگ]]. در [[آیات قرآن کریم]] حدود ۱۶۰ [[دعا]] از [[زبان]] [[پیامبران]] و [[صالحان]] آمده که در آنها دعاگویان درخواست‌های متنوعی از خدای [[مهربان]] دارند. اما در این میان هیچ درخواستی به اندازه [[طلب آمرزش]] در [[قرآن]] نیامده است. در [[حقیقت]] [[اولیای خدا]] همیشه خود را عذرخواه درگاه [[خدای عزوجل]] می‌دانند و کمترین [[غفلت]] و بی‌توجهی را [[گناه]] تلقّی می‌کنند و در صورت ارتکاب، فوری لب به دعا می‌گشایند و [[استغفار]] می‌کنند.

آنگاه با نگاهی ژرف به [[زندگی دنیا]] و [[آخرت]] و نیز به عملکرد خود، این‌گونه به ما [[تعلیم]] می‌دهد: «خداوندا، چون ما میان دو نقصان، یکی در [[دین]] و یکی در [[دنیا]]، قرار گرفته‌ایم نقصان را در آن قرار ده که زودگذر است و [[توبه]] را در آن قرار ده که بقایش بیشتر است؛ و چون آهنگ دو کار کردیم که یکی تو را [[خشنود]] می‌سازد و دیگری تو را به [[خشم]] می‌آورد، ما را بدان سوی که سبب [[خشنودی]] توست روانه دار و [[عزم]] ما را در آنچه سبب خشم توست [[سست]] نمای». نکته مهمی که [[امام سجاد]] {{ع}} در اثنای دعا متذکر می‌شود این است که اگر [[رحمت]] [[خداوند]] شامل حال [[انسان]] نشود، [[نفس اماره]] او را به پرتگاه [[باطل]] می‌افکند و از آنجا که انسان موجودی [[ضعیف]] است جز با کمک و [[توفیق الهی]] راهی برای [[رستگاری]] وجود ندارد.

 

و در پایان دعا عاجزانه از [[خدای بزرگ]] چنین می‌خواهد: «بار خدایا، [[درود]] بفرست بر [[محمد و خاندانش]] و رازهای دل‌های ما را و جنبش‌های اندام‌های ما را و نگاه‌های دیدگان ما را و سخن زبان‌های ما را چنان گردان که موجب [[ثواب]] تو باشد، تا حسنه‌ای که سزاوار [[پاداش نیک]] توست از دست نشود و وسیله‌ای که موجب [[کیفر]] بد توست بر جای نماند».

ما با [[خواندن]] این [[دعا]] به ناچیز بودن خود و کوتاهی‌های خود پی می‌بریم و خویش را به دریای [[رحمت خدا]] می‌سپاریم<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبد المحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۷۵؛ قرآن حکیم ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref>.<ref>[[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «نیایش نهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۴۴۸.</ref>

[[رده:صحیفه سجادیه]]