نیایش شانزدهم: تفاوت میان نسخه‌ها

اما از آنجا که خدای [[مهربان]] بندگانش را [[دوست]] دارد در صورت [[عصیان]] آنان را به بازگشت و [[آشتی]] [[دعوت]] می‌کند: {{متن قرآن|وَتُوبُوا إِلَى اللَّهِ جَمِيعًا أَيُّهَ الْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ}}<ref>«و همگان ای مؤمنان! به درگاه خداوند توبه کنید، باشد که رستگار گردید» سوره نور، آیه ۳۱.</ref> و به آنان که [[ناامید]] شده‌اند مژده بخشش می‌دهد: {{متن قرآن|قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ}}<ref>«بگو: ای بندگان من که با خویش گزافکاری کرده‌اید! از بخشایش خداوند ناامید نباشید که خداوند همه گناهان را می‌آمرزد؛ بی‌گمان اوست که آمرزنده بخشاینده است» سوره زمر، آیه ۵۳.</ref>.

تویی که از نعمت‌های خویش هر آفریده‌ای را بهره‌ای داده‌ای؛

تویی که عفوت را از عقابت بیشی است؛

این منم که از روی [[جهالت]] تو را [[عصیان]] کرده‌ام درحالی‌که تو سزاوار عصیان من نبودی».

سپس بزرگی و مهربانی‌های خدا را به [[زبان]] می‌آورد: «ای خداوند من، [[حمد]] باد تو را، بسا پرده بر عیب‌های من کشیده‌ای و رسوایم نساخته‌ای، بسا گناهان من [[نهان]] داشته‌ای و مرا شهره [[شهر]] نکرده‌ای، بسا آلودگی‌ها که مرا هست و تواش فاش نساخته‌ای و نشان بدنامی به گردنم نیاویخته‌ای و از [[همسایگان]] من، عیب‌جویان مرا و کسانی را که بر نعمتی که بر من [[عنایت]] کرده‌ای [[حسد]] می‌برند، از [[عیب]] و [[عار]] من [[آگاه]] نکرده‌ای».

== جستارهای وابسته ==

* [[استغفار]]

# [[پرونده:1100609.jpg|22px]] [[سید جواد بهشتی|بهشتی، سید جواد]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|'''مقاله «نیایش شانزدهم»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]