افترا: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = [[افترا در قرآن]] - [[افترا در فقه اسلامی]] - [[نفی افترا در معارف دعا و زیارات]] - [[نفی افترا در معارف و سیره سجادی]] - [[نفی افترا در معارف و سیره نبوی]] - [[افترا در جامعه‌شناسی اسلامی]]| پرسش مرتبط  = }}

== مقدمه ==

روشن است که [[تهمت]] بدتر از [[غیبت]] است؛ زیرا غیبت اظهار [[عیب]] [[واقعی]] شخص برای دیگران است؛ به‌گونه‌ای که اگر صاحب عیب بشنود ناراحت گردد اما تهمت نسبت دادن عیب به کسی است که او آن عیب را ندارد. اگر در جامعه‌ای نوعی [[بیماری]] شیوع یابد، دیگر افراد آن [[جامعه]] [[امنیت]] و [[آرامش]] نخواهند داشت؛ لذا [[مردم]] به هم‌دیگر بدبین میشوند و در آن جامعه ارتباطی سالم و صمیمی شکل نمی‌گیرد. در نتیجه افراد جامعه نمی‌توانند باهم مأنوس و [[مهربان]] باشند و [[همکاری]]، [[هم‌یاری]] و [[هم‌زیستی]] خوبی داشته باشند. کسی که به دیگران تهمت میزند، با این عمل، خودش رشته ارتباط را پاره می‌کند؛ لذا نباید [[انتظار]] داشته باشد تا دیگران [[رفتاری]] خوب و مهربانانه با او بکنند. [[تجربه]] نشان داده است که چنین افرادی به زودی چهره واقعی‌شان آشکار می‌شود و در جامعه [[خوار]] میشوند در مورد [[گناه]] تهمت، [[آیات]] زیادی در [[قرآن کریم]] آمده است که از جمله می‌‌توان به آیات: {{متن قرآن|وَمَنْ يَكْسِبْ خَطِيئَةً أَوْ إِثْمًا ثُمَّ يَرْمِ بِهِ بَرِيئًا فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتَانًا وَإِثْمًا مُبِينًا}}<ref>«و هر کس خطایی یا گناهی کند سپس آن را به گردن بی‌گناهی اندازد بار بهتان و گناهی آشکار را بر دوش کشیده است» سوره نساء، آیه ۱۱۲.</ref>،  {{متن قرآن|وَالَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتَانًا وَإِثْمًا مُبِينًا}}<ref>«و آنان که مردان و زنان مؤمن را بی‌آنکه کاری (ناپسند) کرده باشند آزار می‌کنند بی‌گمان بار بهتان و گناهی آشکار را بر دوش دارند» سوره احزاب، آیه ۵۸.</ref>، {{متن قرآن|لَوْلَا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ ظَنَّ الْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بِأَنْفُسِهِمْ خَيْرًا وَقَالُوا هَذَا إِفْكٌ مُبِينٌ}}<ref>«از چه رو چون آن را شنیدید مردان و زنان مؤمن نیک‌اندیشی نکردند  و نگفتند که این دروغی آشکار است؟» سوره نور، آیه ۱۲.</ref>،  {{متن قرآن|إِذْ تَلَقَّوْنَهُ بِأَلْسِنَتِكُمْ وَتَقُولُونَ بِأَفْوَاهِكُمْ مَا لَيْسَ لَكُمْ بِهِ عِلْمٌ وَتَحْسَبُونَهُ هَيِّنًا وَهُوَ عِنْدَ اللَّهِ عَظِيمٌ}}<ref>«آنگاه که آن را از زبان هم فرا می‌گرفتید  و چیزی را که به آن دانشی نداشتید دهان به دهان می‌گفتید و آن را آسان می‌انگاشتید در حالی که آن نزد خداوند سترگ بود» سوره نور، آیه ۱۵.</ref> اشاره کرد.

 

 

 

 

 

[[امام سجاد]] {{ع}} [[خداوند متعال]] را از هر تهمت و نسبت ناروایی منزه می‌داند: «بار خدایا... تو به هر کار که کنی داناتری و در [[آفرینش]] و [[اراده]] خود متهم نیستی»<ref>نیایش چهل و هشتم.</ref>.

هم‌چنین در توصیف نسبت [[تابعان]] با [[اصحاب پیامبر]] {{صل}} و [[حسن ظن]] آنها نسبت به [[اصحاب]] می‌فرماید: «[[آیین]] ایشان را [[پیروی]] کنند و به فروغ هدایت‌شان [[راه]] جویند... و آن‌چه از ایشان بشنوند به [[دروغ]] نسبت نکنند (متهمشان نسازند)»<ref>نیایش چهارم.</ref><ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، انتشارات سروش، تهران، ۱۳۹۴، چاپ نهم؛ فرهنگ معاصر عربی به فارسی، آذرتاش آذرنوش، نشر نی، تهران، ۱۳۷۹، چاپ اول؛ الکافی، محمد بن یعقوب، کلینی، تصحیح: علی اکبر غفاری و محمد آخوندی، دارالکتب الاسلامیه، تهران، ۱۴۰۷، چاپ چهارم.</ref><ref>[[فضل‌الله خالقیان|خالقیان، فضل‌الله]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «تهمت»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۱۶۸.</ref>

== منابع ==

== پانویس ==

[[رده:رذایل اخلاقی]]