امام علی در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

امام علی در قرآن (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۴۷

۶٬۷۹۶ بایت اضافه‌شده ، ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۴

←‏منابع

دیداریویکی‌متن

Jaafari

مدیران

۸۰٬۳۹۳

ویرایش

@@ خط ۱۸۳: / خط ۱۸۳: @@
 ۴. {{متن قرآن|وَأَنَّهُ هُوَ أَضْحَكَ وَأَبْكَى}}<ref>«و اینکه اوست که می‌خنداند و می‌گریاند» سوره نجم، آیه ۴۳.</ref>.
 از [[ابن عباس]] نقل شده است: [[خداوند]] علی و [[حمزه]] و جعفر را در [[روز]] [[بدر]] با کشتن [[کافران]] خنداند، و [[کفار]] [[مکه]] را به گاه کشته شدن در [[آتش]] افکند و گریاند<ref>حاکم حسکانی، شواهدالتنزیل، ج۲، ص۲۰۷.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری|عسکری، سید مرتضی]]، [[امام علی در قرآن (مقاله)| مقاله «امام علی در قرآن»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)|دانشنامه امام علی ج۱۰]] ص ۱۴۹.</ref>.
+==[[آیات]] درباره [[مقام امام]] علی{{ع}} در [[قیامت]]==
+#{{متن قرآن|وَعَلَى الْأَعْرَافِ رِجَالٌ يَعْرِفُونَ كُلًّا بِسِيمَاهُمْ}}<ref>«و میان آن دو پرده‌ای است و بر آن پشته‌ها کسانی هستند که هر گروه (از آنان) را از چهره‌شان باز می‌شناسند و به بهشتیان که هنوز به آن (بهشت) در نیامده‌اند ولی (آن را) امید می‌برند ندا می‌دهند که: درود بر شما!» سوره اعراف، آیه ۴۶.</ref>. [[ابن حجر]] از [[ثعالبی]] نقل می‌کند که او در [[تفسیر]] این [[آیه]] از [[ابن عباس]] [[روایت]] کرده است که [[اعراف]] جایگاه بلندی از [[صراط]] است که عباس و [[حمزه]] و [[علی بن ابی طالب]] و [[جعفر طیار]] بر بلندای آنند و دوستانشان را با سیمای [[نورانی]] و دشمنانشان را با سیمای ظلمانی می‌شناسند<ref>ابن حجر، الصواعق المحرقه، ص١۰١.</ref>.
+#{{متن قرآن|الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ طُوبَى لَهُمْ وَحُسْنُ مَآبٍ}}<ref>«کسانی که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته کرده‌اند خوشا بر آنان و آنان را فرجام نیکوست» سوره رعد، آیه ۲۹.</ref>. از [[امام کاظم]]{{ع}} در این باره چنین نقل شده است: از [[رسول خدا]]{{صل}} پرسیدند: [[طوبی]] چیست؟ فرمود: «درختی است که اصل آن در [[خانه]] من و شاخه‌های آن بر [سر] [[اهل بهشت]] است». بار دوم پرسیدند؛ فرمود: «این درخت، در [[خانه علی]]{{ع}} است». گفتند: «چگونه؟» فرمود: «خانه [[بهشتی]] من و علی در یکجا است».
+#{{متن قرآن|وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ * ضَاحِكَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ}}<ref>«چهره‌هایی در آن روز تابان است * خندان و شادان است» سوره عبس، آیه ۳۸-۳۹.</ref> از [[انس بن مالک]] درباره این آیه چنین نقل شده است: از رسول خدا{{صل}} پرسیدم: {{متن قرآن|وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ}} کیانند؟ فرمود:‌ای انس، منظور چهره‌های ما [[فرزندان عبدالمطلب]] است: من و علی و حمزه و جعفر و حسن و حسین و [[فاطمه]]، آن‌گاه که در [[روز قیامت]] از [[قبر]] خود بیرون آییم و [[نور]] چهره‌هامان همانند [[خورشید]] نیمروزی باشد. [[خداوند متعال]] فرموده است: {{متن قرآن|وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ}}؛ یعنی نور ما [[سرزمین]] قیامت را روشن می‌کند. منظور از آیه {{متن قرآن|ضَاحِكَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ}} ما هستیم؛ یعنی به ثوابی که [[خدا]] وعده‌مان فرموده خندان و شادانیم<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۳۲۴.</ref>.
+#{{متن قرآن|أَفَمَنْ يُلْقَى فِي النَّارِ خَيْرٌ أَمْ مَنْ يَأْتِي آمِنًا يَوْمَ الْقِيَامَةِ}}<ref>«بی‌گمان کسانی که در آیات ما کژاندیشی می‌کنند بر ما پوشیده نیستند، آیا آن کس که در روز رستخیز در آتش افکنده می‌شود بهتر است یا آنکه در امن و امان می‌آید؟ هر چه می‌خواهید انجام دهید که او به آنچه انجام می‌دهید بیناست» سوره فصلت، آیه ۴۰.</ref>. از [[ابن عباس]] چنین نقل شده است: آن‌که در [[آتش]] افکنده می‌شود، [[ولید بن مغیره]] است، و آن‌که ایمن و [[آسوده]] از [[عذاب]] و [[خشم خدا]] وارد [[محشر]] می‌شود، [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} است<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۱۲۹.</ref>.
+#{{متن قرآن|إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي ظِلَالٍ وَعُيُونٍ}}<ref>«پرهیزگاران، بی‌گمان در سایه‌سارها و (کنار) چشمه‌سارهایی هستند؛» سوره مرسلات، آیه ۴۱.</ref>. ابن عباس در این باره می‌گوید: [[پرهیزگاران]] کسانی‌اند که از [[شرک]] و [[گناهان]] کوچک و بزرگ [[پرهیز]] کرده‌اند. آنان علی و حسن و حسین هستند که در [[سایه]] درختان سبز و خیمه‌های گوهرین با چشمه‌های بلورین قرار می‌گیرند<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۳۶۷.</ref>.
+#{{متن قرآن|فَأَمَّا مَنْ ثَقُلَتْ مَوَازِينُهُ * فَهُوَ فِي عِيشَةٍ رَاضِيَةٍ}}<ref>«پس هر که ترازوهایش (در کار نیک) سنگین آید * و او در زندگانی پسندیده‌ای به سر خواهد برد» سوره قارعة، آیه ۶-۷.</ref>. ابن عباس در این باره می‌گوید: نخستین کسی که در ترازوی [[قیامت]]، حسناتش بر سیئاتش فزونی می‌گیرد، علی بن ابی طالب{{ع}} است. در [[میزان]] او چیزی جز [[حسنات]] نباشد و کفه [[سیئات]] بدون [[سیئه]] می‌ماند؛ زیرا او یک لحظه خدا را [[نافرمانی]] نکرده است...<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۳۶۷.</ref>.
+#{{متن قرآن|وَجَاءَتْ كُلُّ نَفْسٍ مَعَهَا سَائِقٌ وَشَهِيدٌ}}<ref>«و با هر کسی که می‌آید گسیل‌کننده و گواهی است» سوره ق، آیه ۲۱.</ref>. از [[ام سلمه]] نقل شده است: در آن [[روز]]، [[رسول خدا]]{{صل}} سوق دهنده، و [[امیرمؤمنان]]{{ع}} [[گواه]] دهنده است<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۱۸۸.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری|عسکری، سید مرتضی]]، [[امام علی در قرآن (مقاله)| مقاله «امام علی در قرآن»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)|دانشنامه امام علی ج۱۰]] ص ۱۳۴.</ref>.
 == منابع ==