این [[طایفه]]، از شاخههای [[قبیله سعدالعشیره]] [[مذحج]] هستند که [[نسب]] از جدیّة بن کعب بن أود بن صعب بن سعد العشیره میبرند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۲۳؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۱.</ref>. نام اصلی جدیّة را «حارث» گفتهاند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۲۳؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۱.</ref>. از [[بنی شبیب بن عبداللّه بن شکل بن بدر]]، به عنوان یکی از مهمترین شاخههای آن یاد شده است<ref>هشام بن محمد کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۲۴.</ref>. [[بنی اود]] از [[دشمنان]] سر سخت علی{{ع}} و [[فرزندان]] [[پاک]] و مطهرشان{{ع}} بودند. چندان که گفته شده اودی ای نبود مگر این که نسبت به [[بنی امیه]] [[متعصب]] بود و [[منحرف]] از علی{{ع}}<ref>ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۴۱۱.</ref>. [[ابن کلبی]] هم در این باره مینویسد: «بنی اود را دیدم که [[بدگویی]] به [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} را به فرزندان و خدمتکارانشان [[آموزش]] میدادند»<ref>ثقفی کوفی، الغارات، ج۲، ص۸۴۲؛ ابن طاوس، فرحة الغری، ص۴۹.</ref>. آنان در [[جنگ]] صِفّین، در کنار [[معاویه]] بوده و پس از آن هم همواره با [[بنی امیّه]] و عمّال آنها و علیه [[اهل بیت]]{{ع}} فعالیت میکردند<ref>مسعودی، مروج الذهب و معادن الجوهر، ج۳، ص۱۴۴؛ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۴، ص۶۱؛ ابن طاوس، فرحة الغری، ص۵۰.</ref>. شاید همین [[دشمنیها]] موجب شده بود که علی{{ع}} یکی از آنان به نام [[شبیب بن عبدالله بن شکل بن بدر]] که از اعضای طایفه جُدَیَّةُ بن کَعْب بود را از [[کوفه]] به [[شام]] [[تبعید]] کند<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۳۲۴.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>
== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:13681302.jpg|22px]] [[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]
