←جلوههای توحید عملی
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۲۶: | خط ۲۶: | ||
* بدینسان، [[پیامبر خاتم|خاتم پیامبران]] {{صل}} در [[مخالفت]] با بتپرستی [[سنت]] ماندگار [[انبیا]] را [[احیا]] کرده است و بتپرستان و [[مشرکان]] بودند که راهی خلاف این [[سنت]] [[برگزیده]] بودند<ref>نمونه، ج ۲۱، ص ۷۴.</ref>. | * بدینسان، [[پیامبر خاتم|خاتم پیامبران]] {{صل}} در [[مخالفت]] با بتپرستی [[سنت]] ماندگار [[انبیا]] را [[احیا]] کرده است و بتپرستان و [[مشرکان]] بودند که راهی خلاف این [[سنت]] [[برگزیده]] بودند<ref>نمونه، ج ۲۱، ص ۷۴.</ref>. | ||
== جلوههای | == جلوههای توحید عملی == | ||
از منظر [[قرآن کریم]]، [[توحید عبادی]] تا در [[اعمال]] و [[رفتار]] [[ظهور]] نیابد و خود را در مرحله عمل به صورتها و جلوههای مناسب نشان ندهد نمیتوان ادعای آن را از کسی پذیرفت، از این رو برخی گفتهاند: [[توحید]] این گونه نیست که مانند معادلات ریاضی صِرف، در حدّ [[فکر]] خلاصه شود که موطنش [[عقل]] است، بلکه [[فکری]] است که در مشاعر، [[کردار]] و [[رفتار]] [[انسان]] تجلی مییابد و تمام [[زندگی]] او را میپوشاند<ref>من وحی القرآن، ج ۲۰، ص ۱۲۲.</ref> [[توحید]] کلمه پاکیزهای است که به سوی [[خدا]] بالا میرود؛ ولی عامل بالا برنده آن [[عمل صالح]] است: {{متن قرآن|مَن كَانَ يُرِيدُ الْعِزَّةَ فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِيعًا إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَالْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ وَالَّذِينَ يَمْكُرُونَ السَّيِّئَاتِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ وَمَكْرُ أُوْلَئِكَ هُوَ يَبُورُ}}<ref> هر که عزّت میخواهد (بداند که) عزّت همگی از آن خداوند است؛ سخن پاک به سوی او بالا میرود و کردار نیکو آن را فرا میبرد و آنان که نیرنگهای بد میبازند عذابی سخت خواهند داشت و نیرنگ آنان خود از میان خواهد رفت؛ سوره فاطر، آیه: ۱۰.</ref> مراد از "کلمات [[پاکیزه]]" در این [[آیه]] [[اعتقادات]] صحیح، از جمله [[توحید]] است که تا در عمل تجلّی نیابد به درجه قبولی نمیرسد<ref>المیزان، ج ۱۷، ص ۲۳.</ref> مهمترین جلوههای [[توحید عبادی]]، که [[آیات]] [[قرآن]] بر آنها تأکید کردهاند، عبارتاند از<ref>[[حسن رمضانی|رمضانی، حسن]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۹ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۹، ص۷۲ - ۱۱۵.</ref>: | از منظر [[قرآن کریم]]، [[توحید عبادی]] تا در [[اعمال]] و [[رفتار]] [[ظهور]] نیابد و خود را در مرحله عمل به صورتها و جلوههای مناسب نشان ندهد نمیتوان ادعای آن را از کسی پذیرفت، از این رو برخی گفتهاند: [[توحید]] این گونه نیست که مانند معادلات ریاضی صِرف، در حدّ [[فکر]] خلاصه شود که موطنش [[عقل]] است، بلکه [[فکری]] است که در مشاعر، [[کردار]] و [[رفتار]] [[انسان]] تجلی مییابد و تمام [[زندگی]] او را میپوشاند<ref>من وحی القرآن، ج ۲۰، ص ۱۲۲.</ref> [[توحید]] کلمه پاکیزهای است که به سوی [[خدا]] بالا میرود؛ ولی عامل بالا برنده آن [[عمل صالح]] است: {{متن قرآن|مَن كَانَ يُرِيدُ الْعِزَّةَ فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِيعًا إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَالْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ وَالَّذِينَ يَمْكُرُونَ السَّيِّئَاتِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ وَمَكْرُ أُوْلَئِكَ هُوَ يَبُورُ}}<ref> هر که عزّت میخواهد (بداند که) عزّت همگی از آن خداوند است؛ سخن پاک به سوی او بالا میرود و کردار نیکو آن را فرا میبرد و آنان که نیرنگهای بد میبازند عذابی سخت خواهند داشت و نیرنگ آنان خود از میان خواهد رفت؛ سوره فاطر، آیه: ۱۰.</ref> مراد از "کلمات [[پاکیزه]]" در این [[آیه]] [[اعتقادات]] صحیح، از جمله [[توحید]] است که تا در عمل تجلّی نیابد به درجه قبولی نمیرسد<ref>المیزان، ج ۱۷، ص ۲۳.</ref> مهمترین جلوههای [[توحید عبادی]]، که [[آیات]] [[قرآن]] بر آنها تأکید کردهاند، عبارتاند از<ref>[[حسن رمضانی|رمضانی، حسن]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۹ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۹، ص۷۲ - ۱۱۵.</ref>: | ||