عصمت حضرت داوود: تفاوت میان نسخه‌ها

در یکی از آیات سوره انبیا جریانی [[نقل]] شده که ممکن است موجب توهم عدم عصمت حضرت داوود شود: {{متن قرآن|وَدَاوُودَ وَسُلَيْمَانَ إِذْ يَحْكُمَانِ فِي الْحَرْثِ إِذْ نَفَشَتْ فِيهِ غَنَمُ الْقَوْمِ وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شَاهِدِينَ}}<ref> «و (یاد کن احوال) داوود و سلیمان را وقتی که درباره گوسفندان بی‌شبانی که در مزرعی چریدند (و آن را تباه کردند) قضاوت می‌نمودند (که از شیرشان صاحب زرع به قدر زراعتش استفاده کند) و ما بر حکم آنها گواه بودیم»، سوره انبیا، آیه ۷۸.</ref>. به تصور برخی ظاهر آیه گویای آن است که حکم واقعی و درست به [[حضرت سلیمان]]{{ع}} داده شد حکمی که با [[حکم]] [[داوود]]{{ع}} متفاوت بود؛ لذا باید گفت حکم داوود{{ع}} [[خطا]] بوده است. و این بدان معناست که از میان دو حکم صادر شده یکی [[تأیید]] می‌شود و دیگری نمی‌شود.

'''پاسخ:''' سیاق آیات، حکایت از آن دارد که یک ماجرا بیشتر نبوده و معنا ندارد در یک ماجرا، دو [[حکم]] مستقل نفوذ داشته باشد. پس منظور از {{متن قرآن|يَحْكُمَانِ}}، تناظر یا تشاور در حکم است. مؤید آن، تعبیر {{متن قرآن|إِذْ يَحْكُمَانِ}} است و ذیل [[آیه]] که می‌فرماید: {{متن قرآن|وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شَاهِدِينَ}} و ضمیر جمع به [[انبیا]] بر می‌گردد، مشعر بر آن است که [[پیامبران]] از [[اشتباه]] در حکم در امان‌اند. همچنین {{متن قرآن|وَكُلًّا آتَيْنَا حُكْمًا وَعِلْمًا}}<ref>«و به هر یک داوری و دانشی دادیم» سوره انبیاء، آیه ۷۹.</ref>، مشعر بر [[تأیید]] و ظاهر در [[مدح]] است. ظاهر آیه دلالتی بر عدم تأیید حکم [[حضرت داوود]] {{ع}} ندارد؛ بلکه با قراینی که در آیه وجود دارد، هر دو حکم تأیید می‌شود، مثل {{متن قرآن|وَكُنَّا لِحُكْمِهِمْ شَاهِدِينَ}}<ref>«و ما گواه داوری آنان بودیم» سوره انبیاء، آیه ۷۸.</ref> که مربوط به همه انبیاست و در [[قرآن]]، مکرر آمده که [[خداوند]] به انبیاء حکم عطا می‌فرماید؛ همچنین فراز {{متن قرآن|وَكُلًّا آتَيْنَا حُكْمًا وَعِلْمًا}} که اگر شامل حکم حضرت داوود {{ع}} نباشد، آمدنش در اینجا وجهی نخواهد داشت<ref>ر.ک: سیدمحمدحسین طباطبایی، المیزان، ج۱۴، ص۳۱۲.</ref>. افزون بر آن، [[روایت]] باید صحیح السند باشد تا ظاهر آیه را منصرف سازد (در صورتی که روایت را در [[تفسیر]]، [[حجت]] بدانیم)<ref>[[جعفر انواری|انواری، جعفر]]، [[نور عصمت بر سیمای نبوت (کتاب)|نور عصمت بر سیمای نبوت]]، ص ۳۴۰.</ref>.