حواریون در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

| مداخل مرتبط = [[حواریون در قرآن]]

براساس گزارش [[انجیل برنابا]]، [[حضرت عیسی]] {{ع}} پس از ۴۰ [[روز]] [[عبادت]] و [[روزه‌داری]]، ۱۲ تن از بنی‌اسراییل را به نام [[رسولان]] <ref> رک: انجیل برنابا، ص ۳۵۳ ـ ۳۵۴؛ قاموس کتاب مقدس، ص ۴۱۴ ـ ۴۱۵، «رسول».</ref> به نام‌های [[شمعون]] معروف به [[پطرس]]، [[اندریاس]]، [[یعقوب بن زَبْدَی]]، [[یوحنّا]]، [[فیلُّپِس]]، [[برتولما]]، [[توما]]، [[متّی]]، [[یعقوب بن حلفی]] و [[لبئی]] معروف به [[تدی]]، [[شمعون قانوی]] و [[یهودای اسخریوطی]] برگزید.<ref>کتاب مقدس، متی ۱۰: ۲ ـ ۴.</ref> پس از آنکه [[یهودا]] در پی [[ندامت]] از [[خیانت]] به [[عیسی]] {{ع}} و [[همکاری]] با [[دشمنان]] آن [[حضرت]] خودکشی کرد، "متیاس" جایگزین او گردید.<ref> قاموس کتاب مقدس، ص ۴۱۳ ـ ۴۱۵، «رسول».</ref> حواریان، همه از میان [[توده]] [[بنی‌اسراییل]] بوده‌اند. [[حضرت عیسی]] {{ع}} آنان را پس از [[آموزش]]، دو به دو برای [[تبلیغ]] می‌فرستاد؛ همچنین آنها را برای انجام‌دادن [[کارهای خارق‌العاده]] [[قدرت]] بخشید. شرح سفرها، خاطرات و تلاش‌های [[تبلیغی]] آنان در بخش "[[اعمال]] رسولانِ" [[عهد جدید]] به تفصیل آمده است.<ref> کتاب مقدس، مرقس ۶: ۷؛ قاموس کتاب مقدس، ص ۴۱۳ ـ ۴۱۵، «رسول»؛ دائره‌المعارف لیدن، ج ۱، ص ۱۲۳ Encyclopedia of the Quran, V۱,.P۱۲۳ "Apostle"</ref> گزارش‌های کتاب [[مقدّس]] درباره حواریان، متفاوت است: از یک‌سو بیشتر آنها را کم‌درک،<ref>کتاب مقدس، متی ۱۵: ۱۵.</ref> [[سست‌ایمان]]،<ref>کتاب مقدس، ۱۶: ۵ ـ ۸.</ref> [[ترسو]]،<ref>کتاب مقدس، لوقا ۲۴: ۲۵.</ref> شکاک<ref> کتاب مقدس، متی ۲۶: ۳۱.</ref> و سختدل<ref>کتاب مقدس، مرقس ۶: ۵۲ و ۱۶: ۱۴؛ نیز رک: الرحلة المدرسیّه، ج ۱، ص ۱۴۹.</ref> خوانده است؛ از سوی دیگر، حواریان با ویژگی‌هایی چون توان [[سخن گفتن]] به زبان‌های گوناگون،<ref> کتاب مقدس، اعمال رسولان، ۲: ۴.</ref> انجام دادن امور [[خارق‌العاده]]،<ref>کتاب مقدس، مرقس ۶:۱۳؛ لوقا ۹:۶.</ref> [[وعده]] [[داوری]] به آنان از سوی [[خدا]] در میان [[اسباط دوازده‌گانه]]،<ref>کتاب مقدس، متی ۱۰: ۲.</ref> قدرت [[شفای بیماران]]<ref>کتاب مقدس، ۱۰:۱.</ref> و [[غلبه]] بر [[شیطان]]<ref>کتاب مقدس، انجیل متی ۱۰:۱.</ref> وصف شده‌اند؛ همچنین در برخی گزارش‌ها، [[پطرس]] به [[نفاق]]<ref> کتاب مقدس، غلاطیان ۲: ۱۱ ـ ۱۶.</ref> و [[انکار عیسی]] متهم<ref> کتاب مقدس، متی ۲۶:۳۱ و ۷۵؛ مرقس ۱۴:۶۶ ـ ۶۸؛ لوقا ۲۲:۵۶ ـ ۵۷؛ یوحنا ۱۸:۱۷ ـ ۱۸.</ref> و شیطان<ref>کتاب مقدس، متی ۱۶: ۲۳.</ref> خوانده می‌شود؛ ولی در جای دیگر از او به [[برترین]] [[حواری]] <ref>کتاب مقدس، لوقا ۲۲؛ ۳۲؛ نیز ر. ک: بحارالانوار، ج ۳۸، ص ۱۰۳.</ref> و [[مأموریت]] ویژه او از طرف عیسی {{ع}} در [[هدایت مردم]]، نیز [[استواری]] دیگر حواریان <ref> کتاب مقدس، لوقا ۲۲:۳۲ ـ ۳۳.</ref>سخن گفته است. گزارش‌های [[عهد جدید]]، گویای [[برتری]] [[پطرس]] بر [[رسولان]] دیگر، [[غیرت]] و [[استواری]] او در [[ایمان]] و علاقه شدید به [[عیسی]] {{ع}}‌اند؛ نیز وی پس از [[عروج عیسی]] {{ع}} بیشتر [[عمر]] خود را در کلیساهای [[فلسطین]] و اطراف آن سپری کرد و ۲۰ سال پایانی عمر خود را در رم گذرانید و نخستین [[اسقف]] [[روم]] شناخته شد.<ref>دائره‌المعارف البستانی، ج ۵، ص ۴۷۲ ـ ۴۷۳، «پطرس»؛ درآمدی بر تاریخ و کلام مسیحیت، ص ۵۰ ـ ۵۱.</ref>