بدون خلاصۀ ویرایش
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پایان مدخلهای وابسته}} +{{پایان مدخل وابسته}})) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۸ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۵ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{ | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = آیه بصیرت | |||
| عنوان مدخل = آیه بصیرت | |||
| مداخل مرتبط = [[آیه بصیرت در کلام اسلامی]] | |||
| پرسش مرتبط = | |||
}} | |||
==مقدمه== | == مقدمه == | ||
{{متن قرآن|قُلْ هَذِهِ سَبِيلِي أَدْعُو إِلَى اللَّهِ عَلَى بَصِيرَةٍ أَنَا وَمَنِ اتَّبَعَنِي وَسُبْحَانَ اللَّهِ وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ}}<ref>«بگو: این راه من است که با بینش به سوی خداوند فرا میخوانم، من و (نیز) هر کس که پیرو من است؛ و پاکا که خداوند است و من از مشرکان نیستم» سوره یوسف، آیه ۱۰۸.</ref>. | {{متن قرآن|قُلْ هَذِهِ سَبِيلِي أَدْعُو إِلَى اللَّهِ عَلَى بَصِيرَةٍ أَنَا وَمَنِ اتَّبَعَنِي وَسُبْحَانَ اللَّهِ وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ}}<ref>«بگو: این راه من است که با بینش به سوی خداوند فرا میخوانم، من و (نیز) هر کس که پیرو من است؛ و پاکا که خداوند است و من از مشرکان نیستم» سوره یوسف، آیه ۱۰۸.</ref>. | ||
سیاق این [[آیات]]، بیانگر [[شرک خفی]] اغلب [[اهل]] [[ایمان]] است؛ [[شرک]] آنان نه به واسطه [[پرستش]] بتهای سنگی و چوبی است، بلکه به خاطر نقص در [[اعتقادات]] و یا به واسطه [[ارتکاب گناه]] کبیرهای است که [[خداوند]] در [[آیه]] قبل (۱۰۷)، به خاطر آن به [[مسلمانان]] [[وعده]] [[عذاب]] میدهد. در این سیاق، خداوند در آیه ۱۰۸ (آیه مورد [[استدلال]]) راه [[نجات]] کامل از همه مراتب شرک را [[تبعیّت]] کامل از [[رسول اکرم]] {{صل}} و [[تابعان]] ایشان معرفی میفرماید. این تابعان که [[مردم]] برای نجات از شرک خفیّ و جلیّ باید از آنها [[اطاعت]] کنند، طبعاً باید کسانی باشند که همانند رسول اکرم {{صل}}، منزّه از همه انحاء [[کفر]] و شرک باشند و آنچه [[فرمان]] میدهند، توأم با [[علم]] و [[بصیرت]] و عمیقنگری [[الهی]] باشد. آنان باید مثل رسول اکرم {{صل}}، در [[مقام]] مولویت و [[فرماندهی]] [[امت]] باشند، تا دیگران از آنها [[تبعیت]] کنند. افرادی با چنین خصوصیات منحصربفردی، [[معصوم]] و صاحب علم و بصیرت الهی هستند که بعد از [[رسول خدا]] {{صل}}، امت را به سوی [[توحید]] و [[اسلام]] [[خالص]] [[هدایت]] میکنند. این خصوصیات تنها در [[عترت طاهره]] [[پیامبر]] {{صل}} و [[ائمه هدی]] {{عم}} یافت میشود که نازلمنزله رسول اکرم {{صل}} در علم و [[عصمت]] و [[آگاهی]] به کتاب خدایند.<ref>[[محمد تقی فیاضبخش|فیاضبخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۶ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۶]]، ص ۴۸۷.</ref> | |||
[[حد وسط]] در این برهان، بصیرت الهی خاصی است که خداوند برای گروه مذکور در آیه برای برخی از [[تابعین]] رسول اکرم{{صل}} بیان میدارد. کسی میتواند [[دعوت به توحید]] و لوازم آن نماید که [[دعوت]] او مانند رسول خدا{{صل}} منزّه از همه مراتب شرک و نیز [[مرضی]] [[رضای الهی]] در [[اعتقاد]] و عمل باشد؛ تا دیگران با [[تأسی]] به او، در مسیر [[رضایت الهی]] گام بردارند. بنابراین، چنین گروهی باید مانند [[رسول اکرم]]{{صل}} بهرهمند از [[علوم]] ربانی و [[معصوم]] به [[عصمت الهی]] باشند. | [[حد وسط]] در این برهان، بصیرت الهی خاصی است که خداوند برای گروه مذکور در آیه برای برخی از [[تابعین]] رسول اکرم {{صل}} بیان میدارد. کسی میتواند [[دعوت به توحید]] و لوازم آن نماید که [[دعوت]] او مانند رسول خدا {{صل}} منزّه از همه مراتب شرک و نیز [[مرضی]] [[رضای الهی]] در [[اعتقاد]] و عمل باشد؛ تا دیگران با [[تأسی]] به او، در مسیر [[رضایت الهی]] گام بردارند. بنابراین، چنین گروهی باید مانند [[رسول اکرم]] {{صل}} بهرهمند از [[علوم]] ربانی و [[معصوم]] به [[عصمت الهی]] باشند. بر این اساس، میتوانیم شکل [[برهان]] را به صورت قیاسی اقترانی بیان نماییم؛ به این ترتیب که: | ||
بر این اساس، میتوانیم شکل [[برهان]] را به صورت قیاسی اقترانی بیان نماییم؛ به این ترتیب که: | |||
==[[اثبات امامت]] عام== | == [[اثبات امامت]] عام == | ||
[[خداوند]] در [[آیه]] مورد [[استدلال]]، از یک سو اشاره به [[وظیفه]] [[رسول خدا]]{{صل}} در [[دعوت به توحید]] مینماید و از سوی دیگر، [[تابعان]] خاص خود را ملحق به [[پیامبر اکرم]]{{صل}} در [[دعوت]] به [[حق]] مینماید و میفرماید: {{متن قرآن|أَدْعُو إِلَى اللَّهِ عَلَى بَصِيرَةٍ أَنَا وَمَنِ اتَّبَعَنِي}}. لازمه این سخن، ثابت شدن [[علم]] و [[بصیرت]] و نیز [[عصمت]] تابعانی است که در آیه از آنان با [[تجلیل]] نام برده شده. بنابراین میگوییم: | [[خداوند]] در [[آیه]] مورد [[استدلال]]، از یک سو اشاره به [[وظیفه]] [[رسول خدا]] {{صل}} در [[دعوت به توحید]] مینماید و از سوی دیگر، [[تابعان]] خاص خود را ملحق به [[پیامبر اکرم]] {{صل}} در [[دعوت]] به [[حق]] مینماید و میفرماید: {{متن قرآن|أَدْعُو إِلَى اللَّهِ عَلَى بَصِيرَةٍ أَنَا وَمَنِ اتَّبَعَنِي}}. لازمه این سخن، ثابت شدن [[علم]] و [[بصیرت]] و نیز [[عصمت]] تابعانی است که در آیه از آنان با [[تجلیل]] نام برده شده. بنابراین میگوییم: | ||
اولاً، این گروه از تابعینِ خاصّ رسول خدا{{صل}}، هیچ شائبه [[شرک]] در [[ایمان]] آنان وارد نشده است و بر بصیرت [[الهی]] هستند. | اولاً، این گروه از تابعینِ خاصّ رسول خدا {{صل}}، هیچ شائبه [[شرک]] در [[ایمان]] آنان وارد نشده است و بر بصیرت [[الهی]] هستند. | ||
ثانیاً، کسانی که بر چنین بصیرت الهی هستند، الزاماً باید معصوم به عصمت الهی و عالم به علوم ربّانی باشند. | ثانیاً، کسانی که بر چنین بصیرت الهی هستند، الزاماً باید معصوم به عصمت الهی و عالم به علوم ربّانی باشند. | ||
نتیجه آنکه: چنین [[تابعین]] خاص مذکور در [[آیه شریفه]]، معصوم به عصمت الهی و عالم به علوم ربانی هستند. بنا بر [[نصوص]] [[روایی]] متعدد، مصداق چنین ذوات مقدسی بعد از رسول اکرم{{صل}}، منحصر در [[ائمه هدی]]{{عم}} است و در نتیجه، تنها آنان هستند که بعد از رسول خدا{{صل}} [[هادیان]] معصوم [[امت]] به [[توحید]] و [[دین الهی]] میباشند.<ref>[[محمد تقی فیاضبخش|فیاضبخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۶ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، | نتیجه آنکه: چنین [[تابعین]] خاص مذکور در [[آیه شریفه]]، معصوم به عصمت الهی و عالم به علوم ربانی هستند. بنا بر [[نصوص]] [[روایی]] متعدد، مصداق چنین ذوات مقدسی بعد از رسول اکرم {{صل}}، منحصر در [[ائمه هدی]] {{عم}} است و در نتیجه، تنها آنان هستند که بعد از رسول خدا {{صل}} [[هادیان]] معصوم [[امت]] به [[توحید]] و [[دین الهی]] میباشند.<ref>[[محمد تقی فیاضبخش|فیاضبخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۶ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۶]]، ص ۵۰۵.</ref> | ||
==[[اثبات]] دوام همیشگی [[امامت]] بعد از رسول خدا{{صل}}== | == [[اثبات]] دوام همیشگی [[امامت]] بعد از رسول خدا {{صل}} == | ||
بنا بر آنکه دعوت به توحید و لوازم آن همیشگی است و نیز [[امت اسلام]] دائماً باید بر بصیرت الهی در اعتقاد و عمل باشد، پس میتوان گفت چنین هادیانی که معصوم به عصمت پروردگارند، همیشه باید در میان امت حضور داشته باشند؛ تا وظیفه [[امر به معروف]] و دعوت به توحید و لوازم آن در میان امت محقق شود. به این ترتیب میگوییم: اگر دعوت به توحید همیشگی است و [[امت اسلام]] دائماً نیازمند داعیان و آمران [[معصوم]] به [[خیرات]] هستند، باید چنین ذوات مقدسی بعد از [[رسول خدا]]{{صل}} همیشه در میان [[امت]] باشند. | بنا بر آنکه دعوت به توحید و لوازم آن همیشگی است و نیز [[امت اسلام]] دائماً باید بر بصیرت الهی در اعتقاد و عمل باشد، پس میتوان گفت چنین هادیانی که معصوم به عصمت پروردگارند، همیشه باید در میان امت حضور داشته باشند؛ تا وظیفه [[امر به معروف]] و دعوت به توحید و لوازم آن در میان امت محقق شود. به این ترتیب میگوییم: اگر دعوت به توحید همیشگی است و [[امت اسلام]] دائماً نیازمند داعیان و آمران [[معصوم]] به [[خیرات]] هستند، باید چنین ذوات مقدسی بعد از [[رسول خدا]] {{صل}} همیشه در میان [[امت]] باشند. | ||
مقدم قضیه شرطیه ثابت است و در نتیجه، [[تالی]] نیز ثابت میگردد و نتیجه میگیریم: چون [[دعوت به توحید]] باید دائمی باشد، پس داعیان معصوم به خیرات نیز باید دائماً در میان [[مردم]] وجود داشته باشند | مقدم قضیه شرطیه ثابت است و در نتیجه، [[تالی]] نیز ثابت میگردد و نتیجه میگیریم: چون [[دعوت به توحید]] باید دائمی باشد، پس داعیان معصوم به خیرات نیز باید دائماً در میان [[مردم]] وجود داشته باشند<ref>[[محمد تقی فیاضبخش|فیاضبخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۶ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۶]]، ص ۵۰۵.</ref>. | ||
== پرسش مستقیم == | |||
==پرسش مستقیم== | |||
[[آیه بصیرت چگونه نصب الهی امام را اثبات میکند؟ (پرسش)]] | [[آیه بصیرت چگونه نصب الهی امام را اثبات میکند؟ (پرسش)]] | ||
== منابع == | == منابع == | ||
| خط ۳۹: | خط ۳۸: | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
[[رده: | [[رده:آیات امامت]] | ||