سوریه: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط

| موضوع مرتبط = امام مهدی

| عنوان مدخل  =  

| مداخل مرتبط =  

| پرسش مرتبط  = امام مهدی (پرسش)

== مقدمه ==

"سوریه" نام یکی از کشورهای خاورمیانه است که در شمال [[عراق]] واقع شده است. این [[کشور]] در قدیم "[[شام]]" نامیده می‌‌شد. و بخشی از لبنان، [[اردن]]، [[فلسطین]] و [[عراق]] کنونی‌ را نیز در بر می‌‌گرفت. این منطقه [[پس از ظهور]] [[اسلام]] و [[تصرف]] آن به دست [[مسلمانان]]، ‌ پایتخت [[امویان]] قرار گرفت و [[بنی‌امیه]] با سلطنتی که در این منطقه به راه انداخته بودند‌ بسیار مورد توجه قرار گرفته بود. [[دمشق]] در زمان [[امویان]] [[مرکز حکومت]] و پایتخت‌ [[ممالک اسلامی]] بود و با سرنگونی سلسله [[امویان]] و [[تأسیس حکومت]] بنی‌العباس، ‌ پایتخت از سوریه به [[عراق]] منتقل شد. این [[کشور]] در [[صدر اسلام]] بسیار حادثه‌ساز بوده؛ ‌ [[جنگ صفین]] یکی از این جنگ‌های خونین است که از این سرزمین [[هدایت]] شد و میان‌ [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} و [[معاویه]] درگرفت و [[مردم]] بسیاری در آن کشته شدند. [[آتش]] جنگ‌های‌ بسیاری نیز در زمان [[بنی‌امیه]] از این سرزمین برمی‌خاست. واقعه جانسوز [[کربلا]]، جنگ‌ با [[مردم]] [[مدینه]] و خراب شدن [[خانه خدا]] در زمان [[حکومت]] [[امویان]] از [[ناحیه]] حکومت‌ [[بنی‌امیه]] از [[شام]] [[هدایت]] می‌‌شد. در [[آخرالزمان]] نیز این سرزمین بیننده حوادث ناگوار‌ زیادی خواهد بود. در روایتی [[حضرت امیرالمؤمنین]] {{ع}} فرمود: تمامی اعلی [[شام]] را [[دشنام]] ندهید، زیرا‌ (برخی از [[یاران حضرت مهدی]] {{ع}} به نام) [[ابدال]]، [[اهل شام]] هستند<ref>سید محمود موسوی دهسرخی، یأتی علی الناس زمان، ص ۳۸۳.</ref>. در [[حدیثی]] پس از یاد آوری حمله بنی‌قنطورا و [[فتنه‌ها]] و بلاهایی که در [[بغداد]] و مصر‌ ایجاد می‌‌شود، می‌‌فرماید: پس زمانی که [[فتنه]] و [[بلا]] به [[شام]] برسد، آنگاه چه [[مرگ]] بزرگی‌ واقع خواهد شد! (چه بسیار افرادی که کشته می‌‌شوند)<ref>ملاحم: ص ۱۳۱.</ref>.

[[امام باقر]] {{ع}} فرمود: اولین سرزمینی که ([[پیش از ظهور]]) ویران خواهد شد، سرزمین‌ [[شام]] است، زیرا در آنجا سه گروه با هم [[جنگ]] خواهند نمود، گروه‌هایی به سرکردگی‌ [[أصهب]]، [[أبقع]]، [[سفیانی]]<ref>بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۲۱۲ و سید محمود موسوی دهسرخی، یأتی علی الناس زمان، ص ۳۸۵. ر. ک: أصهب، سفیانی.</ref>. ‌ در دو [[روایت]] [[سید بن طاووس]] [[نقل]] کرده که [[فتنه]] و آشوبی در [[شام]] به پا خواهد شد. در ابتدا این [[فتنه]] را دست کم می‌‌گیرند و آشوبی بچه‌گانه تلقی می‌‌شود. سپس شعله این [[آشوب]] چنان بالا می‌‌گیرد که اوضاع [[مردم]] را دگرگون نموده و همه [[مردم]] را پراکنده‌ و پریشان می‌‌نماید. هرگاه در گوشه‌ای این [[فتنه]] را بخوابانند، از سویی دیگر دوباره برپا‌ می‌‌شود. این اوضاع به همین صورت خواهد بود تا اینکه [[شمایل]] یک [[کف دست]] در‌ [[آسمان]] نمایان شده و اشاره کند و صدایی بگوید: فلان شخص [[امیر]] و [[حاکم]] شما است‌ (یعنی [[حضرت مهدی]] {{ع}})<ref>ملاحم: ص ۶۰.</ref>. در روایتی دیگر [[امام باقر]] {{ع}} فرمود: صدایی از سرزمین [[دمشق]] برخواهد خاست، ‌ [[منتظر]] آن باشید زیرا پس از شنیدن آن صدا، [[گشایش]] بزرگی برای شما اتفاق خواهد افتاد‌ و به [[پیروزی]] خواهید رسید<ref>سید محمود موسوی دهسرخی، یأتی علی الناس زمان، ص ۴۲۶.</ref>.

 

 

== منابع ==

{{منابع}}

{{پایان منابع}}

 

{{پانویس}}

[[رده:مکان‌ها]]