اذن دخول‌: تفاوت میان نسخه‌ها

خواندن هنگام زیارت، یکی دیگر از [[آداب]] است. این اقتضای [[ادب]] است که بی‌اجازه وارد [[حریم]] [[حرم]] نشویم و با خواندن [[اذن ورود]]، هم ادای [[احترام]] کنیم، هم [[دل]] را آماده‌تر سازیم. اینکه در آغاز این بخش، از قول [[شهید]] اول نقل شد که [[زائر]]، بر درگاه حرم بایستد، [[دعا]] کند و [[اذن]] بطلبد و اگر در دل خود خشوعی [[احساس]] کرد و [[رقت قلب]] حاصل شد، وارد شود و گرنه، بهتر است که برای ورود، [[زمان]] دیگری را [[انتخاب]] کند که رقت قلب و [[خشوع]] حاصل شود<ref> بحارالأنوار، ج ۹۷، ص۱۲۶.</ref> برای این است که غرضِ مهم‌تر از ورود به حرم، [[حضور قلب]] است، تا [[انسان]] از رحمتِ نازله از سوی [[خدا]] برخوردار شود.

دقت در متنِ اذن دخول‌های [[روایت]] شده، آموزنده نکاتی است که در [[افزایش ایمان]] و [[معرفت]] و توجه زائر نسبت به موقعیتی که در آن قرار دارد و کسی که به زیارتش آمده، مؤثر است. حضور در اعتاب مقدسه با توجه به این [[حقایق]] و [[معارف]] و [[فضایل]]، زمینه‌ساز [[فیض]] بیشتر در زیارت است.

در [[زیارت]] [[حضرت علی]]{{ع}} هم، [[دعاها]] و اذن ورودهایی نقل شده، چه در هنگام ورود به [[نجف]]، چه وقت ورود به [[حرم]]، چه هنگام ایستادن به [[صحن]] و آستانه، چه وقت ورود به [[رواق]]، که مضمون این دعاها و [[اجازه]] خواهی‌ها، اظهار [[ادب]] و درخواست اذن برای ورود به این مکان [[مقدس]] و [[حریم]] [[نورانی]] است و از آن [[امام]] به عنوان مولا، [[امیرمؤمنان]]{{ع}}، [[حجت خدا]]، [[امین]] [[پروردگار]] و... یاد شده است، تا [[زائر]]، قبل از زیارت بداند که در کجاست و به دیدار چه [[انسان کامل]] و [[حجّت]] عظیمی آمده است. اغلب، مستند این اذن‌طلبی برای ورود به حرم را [[آیه]] {{متن قرآن|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ إِلاَّ أَن يُؤْذَنَ لَكُمْ}}<ref>احزاب، آیه ۵۳.</ref> دانسته‌اند، که [[نهی]] از ورود بی‌اذن به [[خانه پیامبر]]{{صل}} است و در متنِ هم به این آیه اشاره شده است<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۵ ـ ۳۴۶.</ref>.

== منابع ==