←منابع
(←پانویس) برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
(←منابع) |
||
| (۲ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۲۰: | خط ۲۰: | ||
به نوشته [[یعقوبی]]، [[خداوند]] در آن شب به [[جبرئیل]] و [[میکائیل]] فرمود: «من برای یکی از شما [[مرگ]] را برگزیدهام. کدام یک حاضرید در راه [[رفیق]] خود، از خویش بگذرید؟» هر دو [[زندگی]] را برگزیدند. خدا فرمود: «چرا شما همچون [[علی بن ابیطالب]] نیستید؟ من میان او و محمد [[برادری]] برقرار کردم و [[عمر]] یکی از آنان را بیشتر قرار دادم. علی [[مرگ]] را برای خویش برگزید و [[زندگی]] را برای محمد و بر جای او آرامید. اکنون به [[زمین]] فرود آیید و از او در برابر [[دشمن]] [[پاسداری]] کنید». [[جبرئیل]] و [[میکائیل]] فرود آمدند. یکی بالای سر و دیگری در پایین پای علی{{ع}} نشست تا او را از دشمن [[حفظ]] کنند و سنگها را از او دور بدارند. در آن حال جبرئیل میگفت: «به! به! ای پسر [[ابوطالب]]! چه کسی مانند تو است؟ [[خدا]] با تو بر [[فرشتگان]] [[هفت آسمان]] [[مباهات]] میکند»<ref>احمد بن ابی یعقوب، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۳۹.</ref>. در [[احادیث معتبر]] [[شیعه]] و [[سنی]] آمده است که در آن شب این [[آیه شریفه]] در [[بزرگداشت]] علی{{ع}} بر [[پیغمبر]] نازل شد: {{متن قرآن|وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ رَءُوفٌ بِالْعِبَادِ}}<ref>«و از مردم کسی است که در به دست آوردن خشنودی خداوند از جان میگذرد و خداوند به بندگان مهربان است» سوره بقره، آیه ۲۰۷.</ref>.<ref>[[محمد حسین رجبی|رجبی، محمد حسین]]، [[امام علی در عهد پیامبر (مقاله)| مقاله «امام علی در عهد پیامبر»]]، [[دانشنامه امام علی ج۸ (کتاب)|دانشنامه امام علی ج۸]] ص ۱۵۷.</ref> | به نوشته [[یعقوبی]]، [[خداوند]] در آن شب به [[جبرئیل]] و [[میکائیل]] فرمود: «من برای یکی از شما [[مرگ]] را برگزیدهام. کدام یک حاضرید در راه [[رفیق]] خود، از خویش بگذرید؟» هر دو [[زندگی]] را برگزیدند. خدا فرمود: «چرا شما همچون [[علی بن ابیطالب]] نیستید؟ من میان او و محمد [[برادری]] برقرار کردم و [[عمر]] یکی از آنان را بیشتر قرار دادم. علی [[مرگ]] را برای خویش برگزید و [[زندگی]] را برای محمد و بر جای او آرامید. اکنون به [[زمین]] فرود آیید و از او در برابر [[دشمن]] [[پاسداری]] کنید». [[جبرئیل]] و [[میکائیل]] فرود آمدند. یکی بالای سر و دیگری در پایین پای علی{{ع}} نشست تا او را از دشمن [[حفظ]] کنند و سنگها را از او دور بدارند. در آن حال جبرئیل میگفت: «به! به! ای پسر [[ابوطالب]]! چه کسی مانند تو است؟ [[خدا]] با تو بر [[فرشتگان]] [[هفت آسمان]] [[مباهات]] میکند»<ref>احمد بن ابی یعقوب، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۳۹.</ref>. در [[احادیث معتبر]] [[شیعه]] و [[سنی]] آمده است که در آن شب این [[آیه شریفه]] در [[بزرگداشت]] علی{{ع}} بر [[پیغمبر]] نازل شد: {{متن قرآن|وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ رَءُوفٌ بِالْعِبَادِ}}<ref>«و از مردم کسی است که در به دست آوردن خشنودی خداوند از جان میگذرد و خداوند به بندگان مهربان است» سوره بقره، آیه ۲۰۷.</ref>.<ref>[[محمد حسین رجبی|رجبی، محمد حسین]]، [[امام علی در عهد پیامبر (مقاله)| مقاله «امام علی در عهد پیامبر»]]، [[دانشنامه امام علی ج۸ (کتاب)|دانشنامه امام علی ج۸]] ص ۱۵۷.</ref> | ||
== | ==لیلةُ المبیت== | ||
{{ | در [[تاریخ اسلام]] شبی را گویند که [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} در آن به جای [[پیغمبر اسلام]]{{صل}} بیتوته کرد. آن شب را تا بامداد در بستر آن حضرت [[خفت]]، تا [[مشرکان]] که در آن شب، قصد [[جان رسول خدا]]{{صل}} را داشتند، حضرتش را در بستر خویش خفته پندارند و به تعقیب وی که از [[تاریکی]] شب استفاده نموده و رهسپار [[کوه]] ثور گشت، نپردازند. آن شب حَسَب کتب [[تاریخی]]، شب اول [[ربیع الاول]] بود و همان شب مبدأ [[تاریخ هجری]] گردید<ref>معارف و معاریف، دائرة المعارف جامع اسلامی، ج۸، ص۷۹۲.</ref>. | ||
نکته مهم در این صفحه درخشان، همان [[جانبازی]] علی{{ع}} در راه [[حقیقت]] است. [[خوابیدن]] علی{{ع}} در بستر [[پیامبر]]{{صل}} در آن شب پرغوغا، نمونه بارزی از [[عشق]] او به حقیقت است. | |||
{{ | این جانبازی به اندازهای [[ارزش]] داشت که [[خداوند]] آن را [[ستوده]] است و [[آیه]] {{متن قرآن|وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ رَءُوفٌ بِالْعِبَادِ}}<ref>«و از مردم کسی است که در به دست آوردن خشنودی خداوند از جان میگذرد و خداوند به بندگان مهربان است» سوره بقره، آیه ۲۰۷.</ref> به نقل از بسیاری از [[مفسرین]] [[اسلامی]]، در این مورد نازل گردیده است<ref>برخی از مردم با خدا معامله نموده و جان خود را برای رضایت خدا از دست میدهند، خدا به بندگان خود مهربان است.</ref>. | ||
[[مفسران]] و [[محدثان]] غالباً اعتراف کردهاند که آیه فوق در «[[لیلة المبیت]]» درباره [[فداکاری حضرت علی]]{{ع}} نازل شده است<ref>فروغ ابدیت، ج۱، ص۴۲۵ و ۴۲۶.</ref>. | |||
مرحوم [[طبرسی]] میفرماید: {{عربی|فَاخْتَارُوا خَمْسَةَ عَشَرَ رَجُلًا فِيهِمْ أَبُو لَهَبٍ عَلَى أَنْ يَدْخُلُوا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} فَيَقْتُلُونَهُ فَأَنْزَلَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ عَلَى رَسُولِهِ {{متن قرآن|وَإِذْ يَمْكُرُ بِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِيُثْبِتُوكَ أَوْ يَقْتُلُوكَ أَوْ يُخْرِجُوكَ}}<ref>«و (یاد کن) آنگاه را که کافران با تو نیرنگ میباختند تا تو را بازداشت کنند یا بکشند یا بیرون رانند، آنان نیرنگ میباختند و خداوند تدبیر میکرد و خداوند بهترین تدبیر کنندگان است» سوره انفال، آیه ۳۰.</ref> ثُمَّ تَفَرَّقُوا عَلَى هَذَا وَ أَجْمَعُوا أَنْ يَدْخُلُوا عَلَيْهِ لَيْلًا وَ كَتَمُوا أَمْرَهُمْ فَقَالَ أَبُو لَهَبٍ بَلْ نَحْرُسُهُ... وَ قَالَ لِعَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ{{ع}} يَا عَلِيُّ افْدِنِي بِنَفْسِكَ قَالَ نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ لَهُ نَمْ عَلَى فِرَاشِي وَ الْتَحِفْ بِبُرْدِي}}<ref>اعلام الوری، طبرسی، ص۷۲.</ref>. | |||
[[پیامبر]]{{صل}} فرمود: علی [[جان]]! حاضری خود را [[فدا]] کنی! آن حضرت پذیرفت و آن چه در «[[لیلة المبیت]]» رخ داده مایه [[افتخار]] و [[مباهات]] است و [[شیعه]] باید برخود ببالد که در [[سایه]] چنین رهبرانی [[زندگی]] نموده و از آنها [[پیروی]] میکند<ref>منتهی الامال، ج۱، ص۱۱۰.</ref>.<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۸۱۸.</ref>. | |||
== پانویس == | == پانویس == | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||