رجعت‌‌کنندگان: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

* روایت‌‏های مربوط به [[رجعت‌‏کنندگان]] به دو دسته تقسیم می‏‌شود:

* دسته نخست. بدون اشاره به اشخاصی خاصّ رجعت‏‌کنندگان را منحصر در مؤمان [[خالص]] و [[کافران]] [[خالص]] دانسته است. [[مفضل]] از [[امام صادق]] {{ع}} درباره [[آیه]]: {{متن قرآن|وَيَوْمَ نَحْشُرُ مِن كُلِّ أُمَّةٍ فَوْجًا مِّمَّن يُكَذِّبُ بِآيَاتِنَا فَهُمْ يُوزَعُونَ}}<ref> و (یاد کن) روزی (را) که از هر امتی دسته‌ای از آنان را که نشانه‌های ما را دروغ می‌شمردند گرد می‌آوریم و آنگاه آنان را به هم می‌پیوندند؛ سوره نمل، آیه: ۸۳.</ref> [[نقل]] کرده که فرمود: هیچ مؤمنی کشته شده نیست مگر این‏که بازمی‌‏گردد تا به [[مرگ طبیعی]] از [[دنیا]] برود و البته برنمی‌‏گردد مگر [[مؤمنان]] محض و [[کافران]] محض<ref> {{عربی|" لَيْسَ‏ أَحَدٌ مِنَ‏ الْمُؤْمِنِينَ‏ قُتِلَ‏ إِلَّا يَرْجِعُ‏ حَتَّى‏ يَمُوتَ‏- وَ لَا يَرْجِعُ إِلَّا مَنْ مَحَضَ الْإِيمَانَ مَحْضاً- وَ مَنْ مَحَضَ الْكُفْرَ مَحْضاً‏‏"}}، علی بن ابراهیم قمی، تفسیر قمی، ج ۲، ص ۱۳۱</ref>.  

* دسته دوم. برخی [[روایات]] به [[رجعت]] افرادی به طور خاص اشاره کرده است. [[بکیر بن اعین]] می‌‏گوید: کسی که هیچ [[تردید]] در درستی سخنش ندارم؛ یعنی [[امام باقر]] {{ع}} به من فرمود: "[[پیامبر]] {{صل}} و [[امام علی|علی]] [[رجعت]] می‌‏کنند"<ref> محمد باقر مجلسی، بحار الانوار، ج ۵۳، ص ۳۹، ح ۲</ref>. [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: " همانا نخستین کسی که به [[دنیا]] برمی‌‏گردد، [[حسین بن علی]] {{ع}} و [[یاران]] آن [[حضرت]] هستند. نیز [[یزید بن معاویه]] و [[اصحاب]] او که [[حضرت]]، آن‏ها را یک ‏به ‏یک به [[هلاکت]] خواهد رساند"<ref> {{عربی|" إِنَ‏ أَوَّلَ‏ مَنْ‏ يَكُرُّ إِلَى‏ الدُّنْيَا الْحُسَيْنُ‏ بْنُ‏ عَلِيٍ‏ {{ع}} وَ أَصْحَابُهُ وَ يَزِيدُ بْنُ مُعَاوِيَةَ وَ أَصْحَابُهُ فَيَقْتُلُهُمْ حَذْوَ الْقُذَّةِ بِالْقُذَّةِ ثُمَّ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ {{ع}}‏ {{متن قرآن|ثُمَّ رَدَدْنا لَكُمُ الْكَرَّةَ عَلَيْهِمْ وَ أَمْدَدْناكُمْ بِأَمْوالٍ وَ بَنِينَ وَ جَعَلْناكُمْ أَكْثَرَ نَفِيراً}} ‏‏"}}، عیاشی، تفسیر عیاشی، ج ۲، ص ۲۸۲</ref>.

* در برخی از [[روایات]] [[نقل]] شده است که [[امام مهدی|امام زمان]] {{ع}} هنگام [[رحلت]]، سر بر زانوی [[امام حسین]] {{ع}} نهاده و [[جان]] می‌‏دهد. پس از آن، [[امام حسین]] {{ع}} به [[کفن]] ‏و [[دفن]] [[بدن]] [[مطهر]] آن [[حضرت]] می‌‏پردازد و بر ایشان [[نماز]] می‏‌خواند.

* طبق [[روایات]]، [[امام حسین]] {{ع}} سال‏ها پس از [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} [[خلافت]] و [[حکومت]] خواهد کرد و آن‏قدر پیر و سالخورده خواهد شد که ابروان [[حضرت]] بر روی چشمان [[مبارک]] خواهد افتاد و آن‏گاه با [[مرگ طبیعی]] از [[دنیا]] خواهند رفت<ref> محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج ۸، ص ۲۰۶</ref>.  

* در شماری از [[روایات]]، به [[رجعت]] [[معصومان]] {{عم}} اشاره شده است. [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: "از [[شیعیان]] ما نیست کسی که به بازگشت ما [[ایمان]] نداشته باشد"<ref> {{عربی|" لَيْسَ‏ مِنَّا مَنْ‏ لَمْ‏ يُؤْمِنْ‏ بِكَرَّتِنَا‏‏"}}، شیخ صدوق، من لا یحضره الفقیه، ج ۳، ص ۴۵۸</ref>.

* دسته‌‏ای دیگر از [[روایات رجعت]]، برخی [[پیامبران]] و [[یاران]] ایشان و [[پیروان]] آن‏ها را جزو رجعت‏‌کنندگان شمرده‏‌اند. در [[تفسیر عیاشی]] به [[نقل]] از [[مفضل بن عمر]] از [[امام صادق]] {{ع}} چنین [[نقل]] کرده است: "هرگاه [[امام مهدی|قائم آل محمد]] {{ع}} به پاخیزد، از پشت [[کعبه]] بیست و هفت‏ مرد را بیرون می‌‏آورد، پانزده تن از [[قوم]] [[حضرت موسی|موسی]] {{ع}}، آنان که به [[حق]] [[داوری]] کرده و به آن بازمی‌‏گردند و هفت تن از [[اصحاب کهف]] و [[یوشع]] [[وصی]] [[حضرت موسی]] {{ع}} و [[مؤمن آل فرعون]] و [[سلمان فارسی]] و [[ابو دجانه انصاری]] و [[مالک اشتر]]"<ref> {{عربی|" إِذَا قَامَ‏ قَائِمُ‏ آلِ‏ مُحَمَّدٍ اسْتَخْرَجَ‏ مِنْ‏ ظَهْرِ الْكَعْبَةِ سَبْعَةً وَ عِشْرِينَ‏ رَجُلًا خمسة و عشرين خَمْسَةَ عَشَرَ مِنْ قَوْمِ مُوسَى الَّذِينَ يَقْضُونَ‏ بِالْحَقِّ وَ بِهِ يَعْدِلُونَ‏ وَ سَبْعَةً مِنْ أَصْحَابِ الْكَهْفِ وَ يُوشَعَ وَصِيَّ مُوسَى وَ مُؤْمِنَ آلِ فِرْعَوْنَ وَ سَلْمَانَ الْفَارِسِيَّ وَ أَبَا دُجَانَةَ الْأَنْصَارِيَّ وَ مَالِكَ الْأَشْتَرِ‏‏"}}، عیاشی، تفسیر عیاشی، ج ۲، ص ۳۵</ref>.  

* اگرچه [[روایات رجعت]] اختصاصی به [[زن]] یا مرد ندارد و تحت عنوان [[مؤمن]] محض و [[کافر]] محض آمده است، در روایتی به [[رجعت]] بانوان نیز اشاره شده است. [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: "همراه [[قائم]] سیزده [[زن]] خواهند بود. [[راوی]] پرسید: برای چه منظور؟ فرمود: آن‏ها مجروحین را مداوا می‌‏کنند و به مریض‌‏ها رسیدگی می‌‏کنند؛ همان‏گونه که همراه [[پیامبر]] که بودند، چنین می‌‏کردند. [[راوی]] عرض کرد: آن‏ها را نام ببرید. آن [[حضرت]] فرمود: [[قنوا]] دختر [[رشید]] و [[ام ایمن]] و [[حبابه]] و [[البیه]] و [[سمیه]] [[مادر]] [[عمار بن یاسر]] و [[زبیده]] و [[ام خالد احمسیه]] و [[ام سعید حنفیه]] و [[صبانه ماشطه]] و [[ام خالد جهنیه]]" <ref> {{عربی|" مَعَ الْقَائِمِ {{ع}} ثَلَاثَ عَشْرَةَ امْرَأَةً قُلْتُ: وَ مَا يَصْنَعُ بِهِنَّ؟ قَالَ: يُدَاوِينَ‏ الْجَرْحَى‏، وَ يَقُمْنَ‏ عَلَى‏ الْمَرْضَى‏، كَمَا كَانَ‏ مَعَ‏ رَسُولِ‏ اللَّهِ‏ {{صل}} قُلْتُ: فَسَمِّهِنَّ لِي. فَقَالَ: الْقِنْوَاءُ بِنْتُ رُشَيْدٍ، وَ أُمُّ أَيْمَنَ، وَ حَبَابَةُ الْوَالِبِيَّةُ، وَ سُمَيَّةُ أُمُّ عَمَّارِ بْنِ يَاسِرٍ، وَ زُبَيْدَةُ، وَ أُمُّ خَالِدٍ الْأَحْمَسِيَّةُ، وَ أُمُّ سَعِيدٍ الْحَنَفِيَّةُ، وَ صُبَانَةُ الْمَاشِطَةُ، وَ أُمُّ خَالِدٍ الْجُهَنِيَّةُ ‏‏"}}، محمد بن جریر طبری، دلائل الامامه، ص ۲۵۹</ref><ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۲۴۴ - ۲۴۶.</ref>.

== پرسش مستقیم ==

== پرسش‌های وابسته ==

{{پرسمان رجعت}}