رفتار با اسیران: تفاوت میان نسخه‌ها

این [[منت]] پیامبر بر دختر حاتم طایی و خانواده‌اش سبب شد که وی به [[اسلام]] علاقه مند شود، به گونه‌ای که وقتی به قبیله‌اش بازگشت، به برادرش گفت: از نزد بهترین [[مردم]] می‌آیم. پس جریان [[اسارت]] و گفت‌وگوی خود را برای برادرش باز گفت. پس از چندی هر دو به مدینه آمدند و اسلام را پذیرفتند.<ref>[[مهدی غلامی|غلامی، مهدی]]، [[سیره و اخلاق نظامی پیامبر اعظم (کتاب)|سیره و اخلاق نظامی پیامبر اعظم]]، ص ۱۴۹.</ref>

[[پیامبر خدا]]{{صل}} در یکی از [[نبردها]]، برای [[استراحت]] در منطقه‌ای [[خلوت]] زیر درختی آرمیده بود. یکی از [[کافران]] از [[غفلت]] [[مسلمانان]] استفاده کرد و برای کشتن ناجوانمردانه حضرت [[شمشیر]] کشید. او بر بالین ایشان ایستاد و با صدایی بلند به پیامبر گفت: محمد! چه کسی تو را از دست من [[نجات]] خواهد داد؟ پیامبر خدا که تازه [[بیدار]] شده بود، در کمال [[آرامش]] فرمود: اَللّه. هیبت پیامبر، [[کافر]] را ترساند، به گونه‌ای که دستانش [[سست]] شد و شمشیر بر [[زمین]] افتاد. پیامبر به سرعت شمشیر را برداشت و از او پرسید: چه کسی تو را از دست من نجات خواهد داد؟ [[مرد]] کافر که به شدت ترسیده بود، گفت: بخشایش تو. پیامبر او را بخشود و شمشیرش را بازگرداند و به سوی مسلمانان رفت. همین برخورد سبب شد تا او از مسلمانان شود<ref>الخلفیه و الخلفیه، ص۳۵۳.</ref>. این ماجرا را [[واقدی]] به گونه‌ای دیگر درباره دعثور بزرگ و سالار [[کفار]] بیان کرده است<ref>مغازی تاریخ جنگ‌های پیامبر، ص۱۴۲.</ref>.<ref>[[مهدی غلامی|غلامی، مهدی]]، [[سیره و اخلاق نظامی پیامبر اعظم (کتاب)|سیره و اخلاق نظامی پیامبر اعظم]]، ص ۱۵۰.</ref>

«[[پیامبر خدا]] به [[کفار]] [[قریش]] گفت: به نظرتان من با شما چه [[رفتاری]] کنم؟ گفتند: از تو توقع [[رفتار نیک]] داریم؛ چراکه [[برادری]] [[بزرگوار]] و پسر برادرِ بزرگوار هستی. پیامبر به آنها فرمود: «به شما همان را می‌گویم که برادرم یوسف به برادرانش گفت: {{متن قرآن|لَا تَثْرِيبَ عَلَيْكُمُ الْيَوْمَ}}<ref>«امروز (دیگر) بر شما سرزنشی نیست» سوره یوسف، آیه ۹۲.</ref>. بروید که شما [[آزادشدگان]] هستید»<ref>کحل البصر، ص۱۴۶.</ref>.

[[پیامبر خدا]] درباره ۶۸ اسیر از هفتاد اسیر [[جنگ بدر]] - نخستین [[غزوه]] [[تاریخ اسلام]] - ابتدا به مسلمانان فرمود که با [[اسیران]] به [[نیکی]] [[رفتار]] کنند. آن‌گاه از اسیران توانگر هزار تا چهار هزار درهم سربها گرفت و آزادشان کرد. برخی از اسیران تهی دست را نیز بدون گرفتن سربها [[آزاد]] کرد. همچنین به اسیران باسواد [[فرمان]] داد به [[کودکان]] مسلمان [[خواندن و نوشتن]] بیاموزند و پس از [[آموزش]] کودکان، آنان را آزاد ساخت<ref>شیوه فرماندهی پیامبر، ص۱۲۸.</ref>.<ref>[[مهدی غلامی|غلامی، مهدی]]، [[سیره و اخلاق نظامی پیامبر اعظم (کتاب)|سیره و اخلاق نظامی پیامبر اعظم]]، ص ۱۵۶.</ref>

اسیر، [[حق]] زیستن دارد. او را نباید کشت. اسیر، [[ناتوان]] و دست‌هایش بسته است. ازاین رو، [[اخلاق]] [[قرآنی]] [[حکم]] می‌کند به او [[ستم]] نکنیم. اسیر برای کشتن و [[مبارزه]] با مسلمانان در میدان [[جنگ]] حاضر شده است، ولی وقتی دست مسلمانان است، ناتوان است. حق اوست که از [[حقوق انسانی]] برخوردار باشد و نباید تعصب‌های مذهبی یا ملی سبب شود به اسیر آسیب برسانیم.<ref>[[مهدی غلامی|غلامی، مهدی]]، [[سیره و اخلاق نظامی پیامبر اعظم (کتاب)|سیره و اخلاق نظامی پیامبر اعظم]]، ص ۱۵۸.</ref>