ختم نبوت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

# «خَاتِم» بر وزن «حافِظ» که به صورت اسم فاعل است، و مفاد آن ختم کننده است.

# «خاتَم» به فتح تا، بر وزن «عالَم = [[جهان]]» و معنی آن آخر و آخرین است.

# «خاتَمَ» به فتح تا و میم بر وزن «ضارَبَ» فعل ماضی از باب [[مضاربه]]، یعنی کسی که [[پیامبران الهی]] را ختم کرد.

نتیجه اینکه لفظ «خاتم» را به هر نحو تلفظ کنیم معنای آیه این می‌شود که محمد{{صل}} آخرین پیامبر الهی است و پیامبری و نبوت با آمدن او ختم شده، و پس از او پیامبر و کتاب و شریعت و [[دین]] دیگری نخواهد آمد.

در قرآن این لفظ در [[آیات]] زیر وارد شده است:

هنگامی که عناد و [[تعصب]] شخص [[کافر]] به درجه‌ای رسید که از [[ایمان]] و بازگشت او به سوی [[خدا]] نومیدی حاصل شد، در این موقع [[خداوند]]، بر [[دل]] و [[قلب]] او مهر می‌زند، بسانی که ما، درهای شیشه را مهر و موم می‌کنیم در این صورت دل و قلب آنها مانند ظرف مهر شده‌ای می‌شود، که هیچ منفذی نداشته باشد، نه ایمان داخل آن می‌شود، و نه [[کفر]] از آن خارج می‌گردد.

بنابراین معنای [[ختم نبوت]] این است که موضوع [[نبوت]] به مرتبه نهایی رسیده و به وسیله [[پیامبر گرامی]]{{صل}} باب نبوت و [[پیامبری]] مهر شده و به روی هیچ‌کس تا دامنه [[قیامت]] باز نخواهد شد<ref>[[جعفر سبحانی|سبحانی، جعفر]]، [[خاتمیت از نظر قرآن و حدیث و عقل (کتاب)|خاتمیت از نظر قرآن و حدیث و عقل]]، ص ۲۷.</ref>.