کهانت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

# {{متن قرآن|فَذَكِّرْ فَمَا أَنْتَ بِنِعْمَتِ رَبِّكَ بِكَاهِنٍ وَلَا مَجْنُونٍ}}<ref>«بنابراین پند بده که تو، به (برکت) نعمت پروردگارت نه پیشگویی و نه دیوانه» سوره طور، آیه ۲۹.</ref>.

# {{متن قرآن|إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ * وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍ قَلِيلًا مَا تَذَكَّرُونَ * تَنْزِيلٌ مِنْ رَبِّ الْعَالَمِينَ}}<ref>«که این (قرآن) بازخوانده فرستاده‌ای گرامی است * و نه گفتار پیشگوست؛ اندک پند می‌پذیرید * فرو فرستاده‌ای از سوی پروردگار جهانیان است» سوره حاقه، آیه ۴۰-۴۳.</ref>

=== نکات ===

بدان سبب که [[شعر]] و [[کهانت]] از نمودهایی بود که در زمان نزول [[رسالت]] بسیار شیوع داشت، و [[شاعران]] و [[کاهنان]] در میان [[مردم]] از طبقه صاحبان [[فرهنگ]] و فهم محسوب می‌شدند، و در آن هنگام که [[خدا]] [[قرآن]] را از این که برخاسته از [[افکار]] فهمیده‌ترین افراد [[اجتماع]] بوده باشد، [[نفی]] می‌کند، در واقع آن را از این که ساخته احدی از افراد [[مردم]] بوده باشد [[نفی]] کرده است. هر [[فرهنگی]] که [[انسان]] فراهم آورد، از یکی از دو راه یا از هر دو راه با هم به دست می‌آورد: یا ذاتی است و برخاسته از [[عقل]] و خیال او است همچون [[شعر]]، و یا از طریق دیگران به او می‌رسد همچون کاهنی که در آن فرد [[افکار]] خود را از نیروهایی که با او اتصال پیدا می‌کنند، همچون [[شیاطین]] و [[جن]]، با صرف نظر از صحت و [[خطا]]، به دست می‌آورد. و [[قرآن]] که این هر دو را طرد می‌کند، خود تأکیدی بر آن است که [[رسالت]] از جانب خود [[رسول]] {{صل}} و هیچ مصدر دیگری جز خدای عزّوجلّ نمی‌تواند به او برسد<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر|سعیدیان‌فر، محمد جعفر]] و [[سید محمد علی ایازی|ایازی، سید محمد علی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲]]، ص ۵۵۷.</ref>.

== منابع ==

# [[پرونده:55210091.jpg|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر|سعیدیان‌فر، محمد جعفر]] و [[سید محمد علی ایازی|ایازی، سید محمد علی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲''']]

== پانویس ==

[[رده:وحی]]