میراث امام جواد: تفاوت میان نسخه‌ها

'''درمان [[خونریزی]] مداوم‌''': [[محمد بن یحیی]] از [[محمد بن عیسی]] از [[علی بن مهزیار]] نقل کرده است که گفت: «کنیزکی داشتم که در نوبتی، [[خون]] [[عادت]] ماهانه‌اش بند نمی‌آمد و در آستانه [[مرگ]] قرار گرفت. [[ابو جعفر]]{{ع}} فرمود تا سویق ([[حلیم]]) عدسی به او خورانده شود و چون سویق به او داده شد، خونریزی‌اش متوقف گردید و [[سلامت]] خود را بازیافت»<ref>کافی، ج۷، ص۳۰۷، ح۲؛ وسائل الشیعه، ج۱۷، ص۱۰، ح۲ (به نقل از: همان). از امام صادق{{ع}} روایت شده است که فرمود: «سویق عدس، تشنگی را فرو می‌نشاند، معده را تقویت می‌کند، شفای هفتاد درد است، صفرا را از بین می‌برد و درون را خنک می‌کند. هرگاه امام صادق{{ع}} به سفر می‌رفت سویق عدس با خود می‌برد و هرگاه یکی از اطرافیان و خدم امام{{ع}} دچار غلیان (بالا رفتن فشار) خون می‌شد، به او می‌گفت: سویق عدس بخورد که غلیان خون را آرام می‌کند و حرارت بدن را فرو می‌نشاند. مرحوم مجلسی در توضیح این حدیث آورده است:... سویق عدس به دو دلیل حرارت و صفرا را فرو می‌نشاند: یکی از جهت کاستن دما در مزاج‌های گرم و دیگری به جهت کاهش فشار خون است که از جریان آن در عروق می‌کاهد و از همین‌رو خون حیض را -که در حدیث آمده است- بند می‌آورد (بحار، ج۶۶، ص۶۳).</ref>.

«[[عبدالله بن عثمان]] برای ما نقل کرد که: از سردی معده و تپش [[قلب]] به ابو جعفر، [[محمد بن علی بن موسی]]{{ع}} [[شکایت]] بردم، حضرت فرمود: تو را چه می‌شود که داروی جامع پدرم را نادیده گرفته‌ای؟

گفتم: ای [[پسر رسول خدا]]، این [[دارو]] کدام است؟