آبرو: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

تنها خورد و خوراک و تمتعات مادی نیست که برای [[انسان]] از اهمیت برخوردار است؛ مهم‌تر از آن آبرو و [[حفظ]] [[حرمت]] و حیثیّت است که [[جایگاه]] اصلی در [[احساس]] [[خوشبختی]] در میان هم‌نوعان را اشغال می‌کند. از [[امام علی]] {{ع}} [[نقل]] شده است: «از بزرگی و [[ارجمندی]] مرد است که [[مال]] خود را [[خرج]] و آبروی خود را حفظ کند»<ref>گفتار امیرالمؤمنین علی {{ع}}، ج۲، ص۱۲۹۷.</ref>.

 

[[امام سجاد]] {{ع}} از اینکه [[دشنام]] و بیهوده‌گویی سبب [[بی‌آبرویی]] مؤمنی شود به [[خدا]] پناه می‌برد: «ای [[خداوند]]،... هر [[ناسزا]] و لغو و دشنام در آبرو،... که اهریمن بر [[زبان]] من می‌افکند تو آن را به [[حمد]] و [[سپاس]] خود... بدل نمای»<ref>نیایش بیستم.</ref> و از خدا می‌خواهد که به سبب [[توانگری]] آبرویش محفوظ باشد: «بار خدایا [[درود]] بفرست بر [[محمد]] و خاندانش و آبرویم به توانگری مصون دار و جاه و منزلتم به [[بینوایی]] مکاه»<ref>نیایش بیستم.</ref>.

 

[[حاجت]] خواستن از دیگران، بسیار می‌شود که از [[منزلت]] ما می‌کاهد و آبروی ما می‌برد از این رو عرضه می‌دارد: «بار خدایا،... آبروی مرا حفظ کن که چیزی از [[مردم]] زمانه نخواهم»<ref>نیایش چهل وهفتم.</ref>.

هر چند [[حفظ آبرو]] در [[دنیا]] خیلی مهم است، اما مهم‌تر از آن سربلندی و [[آبرومندی]] در [[آخرت]] است: «بار خدایا، بر محمد و خاندانش درود بفرست... پس از بیرون شدن ما از دنیا، گورهای ما را [[بهترین]] منازلِ ما گردان و به [[فضل]] و [[رحمت]] خویش گورهای تنگ ما فراخ ساز و ما را در میان انبوه مردم که در عرصات گرد می‌آیند، به [[کیفر]] [[گناهان]] تباه‌کننده‌مان رسوا مساز»<ref>نیایش چهل و دوم.</ref>.<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، سروش، تهران، ۱۳۹۴، چاپ نهم؛ گفتار امیرالمؤمنین علی {{ع}}، ترجمه غررالحکم، سیدحسین شیخ الاسلامی، ج۲، انتشارات انصاریان، قم، ۱۳۷۹، چاپ پنجم.</ref>.<ref>[[فضل‌الله خالقیان|خالقیان، فضل‌الله]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «آبرو»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۱۵.</ref>

== منابع ==

== پانویس ==

{{پانویس}}

[[رده:مفاهیم]]