←در جنگِ صفین
| خط ۷۵: | خط ۷۵: | ||
این [[شخصیت]] [[وارسته]] و عالم و [[فقیه]] [[کوفه]] و این [[زاهد]] [[شب]] زندهدار هنگامی که [[شاهد]] کجروی و بدعتهای [[خلیفه سوم]] [[عثمان بن عفان]] و [[فساد]] و [[تبهکاری]] [[کارگزاران]] او شد، با کمال [[شهامت]] و جرئت در برابر آنها ایستاد و کمترین تردیدی در [[اعتراض]] به [[عثمان]] به خود [[راه]] نداد و پس از [[قتل عثمان]] از [[یاران]] [[مخلص]] و [[شیعیان راستین]] [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} گردید<ref>ر. ک: شرح ابن ابی الحدید، ج۲، ص۱۲۹؛ کامل ابن اثیر، ج۲، ص۲۶۷.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظمزاده|ناظمزاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۱۰۱۹-۱۰۲۰.</ref> | این [[شخصیت]] [[وارسته]] و عالم و [[فقیه]] [[کوفه]] و این [[زاهد]] [[شب]] زندهدار هنگامی که [[شاهد]] کجروی و بدعتهای [[خلیفه سوم]] [[عثمان بن عفان]] و [[فساد]] و [[تبهکاری]] [[کارگزاران]] او شد، با کمال [[شهامت]] و جرئت در برابر آنها ایستاد و کمترین تردیدی در [[اعتراض]] به [[عثمان]] به خود [[راه]] نداد و پس از [[قتل عثمان]] از [[یاران]] [[مخلص]] و [[شیعیان راستین]] [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} گردید<ref>ر. ک: شرح ابن ابی الحدید، ج۲، ص۱۲۹؛ کامل ابن اثیر، ج۲، ص۲۶۷.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظمزاده|ناظمزاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۱۰۱۹-۱۰۲۰.</ref> | ||
== در جنگِ | == در جنگِ صفین == | ||
{{همچنین|جنگ صفین}} | |||
علقمه از شخصیتهای مورد قبول و [[خردمند]] عصر خویش علاوه بر این که در [[جنگ صفین]] در رکاب [[امیرمؤمنان علی]] {{ع}} جنگید و یک پای خود را از دست داد و برادرش اُبیّ نیز در این [[جنگ]] به [[شهادت]] رسید، وی در آغاز [[جنگ]] میکوشید که شاید بتواند [[معاویه]] را از [[جنگ]] باز دارد و [[خونریزی]] نشود. به این منظور به همراه چند نفر از طرف [[امام علی]] {{ع}} برای گفت و گو با [[معاویه]] نزد او رفتند، اما حاصل گفت و گو تأکید [[معاویه]] بر ادامه [[جنگ]] بود و به [[دروغ]] خود را [[خونخواه]] [[عثمان]] میپنداشت<ref>ر. ک: وقعة صفین، ص۱۸۹-۱۹۰.</ref>. | علقمه از شخصیتهای مورد قبول و [[خردمند]] عصر خویش علاوه بر این که در [[جنگ صفین]] در رکاب [[امیرمؤمنان علی]] {{ع}} جنگید و یک پای خود را از دست داد و برادرش اُبیّ نیز در این [[جنگ]] به [[شهادت]] رسید، وی در آغاز [[جنگ]] میکوشید که شاید بتواند [[معاویه]] را از [[جنگ]] باز دارد و [[خونریزی]] نشود. به این منظور به همراه چند نفر از طرف [[امام علی]] {{ع}} برای گفت و گو با [[معاویه]] نزد او رفتند، اما حاصل گفت و گو تأکید [[معاویه]] بر ادامه [[جنگ]] بود و به [[دروغ]] خود را [[خونخواه]] [[عثمان]] میپنداشت<ref>ر. ک: وقعة صفین، ص۱۸۹-۱۹۰.</ref>. | ||