فاطمه کلابیه: تفاوت میان نسخه‌ها

ام البنین؛ ([[فاطمه]])، دختر [[حزام بن خالد بن ربیعه]] (برادر شاعر معروف دوران قبل از [[اسلام]] [[عصر جاهلیت]] صاحب یکی از معلقات سبعه) فرزند عامر بن کلاب بن ربیعه بن عامر بن صعصعه کلابی. مادرش؛ شمامه، دختر سهیل بن عامر بن مالک بن جعفر بن کلاب و اجداد و نیاکان او، همه از دلاوران [[عرب]] در عصر جاهلیت بودند که حماسه‌های جاویدان داشتند، تا آنجا که در [[شجاعت]] و [[سخاوت]] زبانزد خاص و عام بودند. در وصف آنها همین بس که جناب [[عقیل بن ابوطالب]] گفت: «در میان [[قوم عرب]] نمی‌توان کسی را یافت که از پدران و نیاکان ام البنین شجاع‌تر و دلاورتر باشد»<ref>دینوری، المعارف، ص۸۸؛ تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۱۳۹؛ جمهرة النسب، ج۱، ص۳۱.</ref>. او از زنان صدر اسلام، ادیب و [[شاعری]] [[فصیح]] است و نزد [[مسلمانان]] جایگاه ویژه‌ای دارد<ref>اعیان الشیعه، ج۸، ص۳۸۹.</ref>. وی از خانواده‌ای ریشه‌دار و [[دلاور]] بود. جد مادری‌اش که معاصر با [[پیامبر]] بود، ابو براء عامر بن مالک کلابی است. او در [[شجاعت]] همانند نداشت<ref>الاصابه، ج۲، ص۲۵۸؛ عبدالامیر انصاری، ام‌البنین، ص۱۶.</ref>.<ref>[[محمد صادق مزینانی|مزینانی، محمد صادق]]، [[نقش زنان در حماسه عاشورا (کتاب)|نقش زنان در حماسه عاشورا]]، ص۳۰۴-۳۰۶؛ [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص۶۰؛ [[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۱۲۱.</ref>

البته روشن نیست که ام البنین همسر دوم [[امام]]{{ع}} (پس از [[صدیقه کبری]]) باشد؛ زیرا قرائنی وجود دارد که [[امیرمؤمنان]] با خوله، بنت جعفر بن قیس [[حنفی]] (مادر [[محمد حنفیه]]) ازدواج کرد. البته مورخان در این زمینه [[اختلاف]] دارند، لیکن نزدیک‌تر به واقعیت آن است که [[حضرت امیر]]{{ع}} پس از درگذشت [[فاطمه زهرا]]{{س}} با اَمامه بنت ابی العاص، آنگاه با [[فاطمه]] معروف به «ام البنین» و با خوله به عنوان همسر چهارم [[عقد]] [[زناشویی]] بست<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)|محمدنامه]]، ص ۱۲۱.</ref>.

:ای [[زنان]] [[مدینه]] دیگر مرا ام البنین نخوانید که با این نام مرا به یاد شیران بیشه [[شجاعت]] میاندازید. مرا فرزندانی بود که به سبب وجود آنها، مرا مادر پسرها می‌‌گفتند، ولی اکنون صبح کردم که دیگر برای من فرزندانی نیست. چهار باز شکاری داشتم که آنها را آماج تیر قرار داده با قطع کردن رگ گردن شان کشتند. [[دشمنان]] با نیزه‌های خود، [[بدن]] [[پاک]] آنها را قطعه قطعه کردند. هر چهار پسرم با بدن چاک چاک به روی خاک گرم [[کربلا]] افتادند. کاش می‌دانستم آیا چنین است که به من خبر دادند که دست [[عباس]] را از بدن جدا کردند<ref>ادب الطف، ص۷۱؛ سفینة البحار، ج۱، ص۵۱۰؛ منتهی الامال، ج۱، ص۲۸۰.</ref>.<ref>[[محمد صادق مزینانی|مزینانی، محمد صادق]]، [[نقش زنان در حماسه عاشورا (کتاب)|نقش زنان در حماسه عاشورا]]، ص۳۰۶-۳۰۸؛ [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص۶۰.</ref>