←غافلگیری و شیوههای آن
| خط ۵۰: | خط ۵۰: | ||
در این هنگام همسرش هند، برخاست و گفت: «زشتروی باد جلودار این [[قوم]] ([[قریش]])...». ابوسفیان گفت: «مبادا این[[زن]] شما را بفریبد؛ محمد{{صل}} با سپاهی آمده است که در شمار و [[قدرت]] سابقه ندارد...». سپس، [[مردم]] بهسوی [[خانهها]] و [[مسجدالحرام]] پراکنده شدند<ref>سیره نبوی ابن هشام، ج۲، ص۴٠۴-۴٠۵؛ زاد المعاد، ج۳، ص۴٠۴.</ref>. | در این هنگام همسرش هند، برخاست و گفت: «زشتروی باد جلودار این [[قوم]] ([[قریش]])...». ابوسفیان گفت: «مبادا این[[زن]] شما را بفریبد؛ محمد{{صل}} با سپاهی آمده است که در شمار و [[قدرت]] سابقه ندارد...». سپس، [[مردم]] بهسوی [[خانهها]] و [[مسجدالحرام]] پراکنده شدند<ref>سیره نبوی ابن هشام، ج۲، ص۴٠۴-۴٠۵؛ زاد المعاد، ج۳، ص۴٠۴.</ref>. | ||
این اقدامات غافلگیرکننده، مکیان و در رأس آنان، رهبرانشان را حیران و سرگردان کرد و روحیه آنان را در هم [[شکست]] و به تسلیمشدنشان واداشت. محمد فرج، استاد علوم نظامی در این باره میگوید: «نوع نگرش [[پیامبر اکرم]]{{صل}} به مسئله شرایط [[روحی]] | این اقدامات غافلگیرکننده، مکیان و در رأس آنان، رهبرانشان را حیران و سرگردان کرد و روحیه آنان را در هم [[شکست]] و به تسلیمشدنشان واداشت. محمد فرج، استاد علوم نظامی در این باره میگوید: «نوع نگرش [[پیامبر اکرم]]{{صل}} به مسئله شرایط [[روحی]] سربازان و توجه ویژهاش به آن، نوعی پیشتازی [[فکری]] در عرصه نظامی است؛ حتی [[فرماندهان نظامی]] پس از [[اسلام]]، این دیدگاه را پذیرفته و به آن توجه فراوان کردهاند ما پس از [[تأمل]] در رخدادهای [[فتح مکه]]، به نزدیکی فراوان اندیشههای نظامی پیامبر اکرم{{صل}} و فرماندهان نظامی عصر حاضر پی میبریم. «سن تزو»<ref>باید یادآوری کرد «سن تزو» قبل از میلاد مسیح میزیست و از معاصران نیست.</ref>، نظریهپرداز نظامی چینی، میگوید: «بزرگترین مهارت نظامی، در هم شکستن [[مقاومت]] [[دشمن]]، بدون [[جنگ]]، است». | ||
لنین نیز میگوید: «بهترین راهبرد [[جنگی]] آن است که عملیات نظامی تا آن هنگام به تعویق افتد که تضعیف توان [[روحی]] ـ روانی دشمن، زمینه واردساختن ضربهای کاری را، بهسادگی، فراهم سازد». همچنین، روسینگ در این باره نوشته است: «راهبرد ما آن است که دشمن را به آن طرف سوق دهیم که خود، توان روحی خویش را نابود سازد. به دیگر سخن، ما او را با خودش [[شکست]] میدهیم»<ref>العبقریة العسکریة فی غزوات الرسول، ص۵۶۴-۵۶۵.</ref>. | لنین نیز میگوید: «بهترین راهبرد [[جنگی]] آن است که عملیات نظامی تا آن هنگام به تعویق افتد که تضعیف توان [[روحی]] ـ روانی دشمن، زمینه واردساختن ضربهای کاری را، بهسادگی، فراهم سازد». همچنین، روسینگ در این باره نوشته است: «راهبرد ما آن است که دشمن را به آن طرف سوق دهیم که خود، توان روحی خویش را نابود سازد. به دیگر سخن، ما او را با خودش [[شکست]] میدهیم»<ref>العبقریة العسکریة فی غزوات الرسول، ص۵۶۴-۵۶۵.</ref>. | ||