مذهب شافعیه: تفاوت میان نسخه‌ها

«اگر [[دوستی]] [[آل محمد]] رفض به شمار می‌آید، پس انس و [[جن]] رفض مرا [[گواهی]] کنند».

از شافعی آثار بسیاری بر جا مانده است:

# الحجه، که کتاب فقهی قدیم اوست.

#کتاب خلاف مالک و الشافعی... شافعی در سال ۲۰۴ ه. ق در مصر دیده از [[جهان]] برگرفت.

و اما [[تاریخ]] [[مذهب شافعی]]؛ ظهور مذهب شافعی نخست در مصر بود. در آنجا، این مذهب با استقبال روبه‌رو گشت. پس از مصر، این مذهب بر عراق، شهرهای [[خراسان]]، توران، [[شام]] و [[یمن]] چیره گشت و به ماوراءالنهر، بلاد فارس، [[حجاز]] و برخی از قسمت‌های هند راه یافت و پس از سال ۳۰۰ ه ق این مذهب کم و بیش در اندلس و [[آفریقا]] هم دیده شد.

شیخ الازهر تا سال ۱۲۸۷ ه ق از میان [[فقیهان]] شافعی برگزیده شد. [[شام]] از قرن چهارم در قلمرو مذهب شافعی قرار گرفت.

ویژگی‌های [[فقهی]] مذهب شافعی از این قرار است:

# «[[سنت]]» تفصیل دهنده [[قرآن]] است.

# [[فقه شافعی]]، فقهی افتراضی نبوده و تنها به حل مسایلی می‌پردازد که روی داده است.

و اما چند دیدگاه برجسته شافعی و [[شافعیان]]؛  

# [[رهبری دینی]] در نگاه شافعی تنها با دو شرط پذیرفتنی است:

# تکتّف (دست روی دست گذاشتن در [[نماز]]) را [[مستحب]] می‌شمرد نه [[واجب]]<ref>مغنیه، الفقه علی المذاهب الخمسه، ۱/۱۰۹.</ref>.

درباره قلمرو کنونی مذهب شافعی؛ این [[مذهب]] هم اینک بر دشت‌های [[مصر]]، [[فلسطین]] و مناطق کردنشین [[غلبه]] داشته و بیشتر، مسلمانان اندونزی، مالزی، فیلیپین، هند، چین، استرالیا و [[اکثریت]] [[اهل تسنن]] [[ایران]] نیمی از مسلمانان [[یمن]] از [[پیروان]] آن به شمار می‌آیند. این مذهب دومین مذهب اهل تسنن [[عراق]] بوده و در [[حجاز]]، رقیب [[مذهب حنبلی]] است. در [[شام]] یک چهارم مسلمانان شافعی‌اند.