تقیه در لغت: تفاوت میان نسخهها
←مقدمه
بدون خلاصۀ ویرایش |
(←مقدمه) |
||
| (۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۲ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = تقیه | | موضوع مرتبط = تقیه | ||
| عنوان مدخل = تقیه | | عنوان مدخل = تقیه | ||
| مداخل مرتبط = [[تقیه در لغت]] - [[تقیه در قرآن]] - [[تقیه در حدیث]] - [[تقیه در فقه اسلامی]] - [[تقیه در کلام اسلامی]] - [[تقیه در | | مداخل مرتبط = [[تقیه در لغت]] - [[تقیه در قرآن]] - [[تقیه در حدیث]] - [[تقیه در فقه اسلامی]] - [[تقیه در فقه سیاسی]] - [[تقیه در کلام اسلامی]] - [[تقیه در جامعهشناسی اسلامی]] - [[تقیه در سیره معصوم]] - [[تقیه در معارف و سیره امام باقر]] - [[تقیه در معارف و سیره امام کاظم]] - [[تقیه در معارف و سیره رضوی]] - [[تقیه در معارف و سیره امام حسن عسکری]] - [[تقیه در معارف مهدویت]] - [[تقیه از دیدگاه اهل سنت]] - [[تقیه در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] | ||
| پرسش مرتبط = | | پرسش مرتبط = | ||
}} | }} | ||
==مقدمه== | == مقدمه == | ||
یکی از | یکی از باورهای شیعه [[تقیه]] است. این واژه از ریشه وقایه در لغت به معنای [[حفظ]] چیزی از خطر و ضرر است<ref>راغب اصفهانی، المفردات، ج۱، ص۸۸۱؛ فیومی، المصباح المنیر، ج۲، ص۶۶۹.</ref> و به معنای پرهیز، نگاهداری و پنهان کردن نیز به کار رفته است<ref>ابن منظور، لسان العرب، ج۱۵، ص۴۰۱.</ref>. [[مفسران]]، [[متکلمان]] و [[فقیهان]] تعاریف اصطلاحی کمابیش نزدیکی از آن کردهاند<ref>طبری، جامع البیان، ج۶، ص۳۱۵.</ref>. در همه این تعاریف، عناصر پنهان ساختن [[حق]] یا اظهار خلاف آن و دفع ضرر [[دینی]] یا [[دنیایی]] به چشم میآید. | ||
در اصطلاح عالمان شیعه تقیه عبارت است از: پنهان کردن حق و پوشاندن [[اعتقاد]] به آن در برابر مخالفان، به منظور اجتناب از ضرر دینی یا دنیایی<ref>مفید، تصحیح اعتقادات الامامیه، ص۱۳۷.</ref>. [[امین]] الاسلام [[طبرسی]] [[معتقد]] است که تقیه عبارت از این است که شخص از [[ترس]] [[جان]] چیزی را با زبان اظهار کند که در [[قلب]] آن را پنهان کرده است<ref>طبرسی، مجمع البیان، ج۲، ص۷۲۹.</ref>. | |||
[[علما]] و اندیشمندان [[اهل سنت]] نیز برای تقیه تعریفی ذکر کردهاند که تفاوت چندانی با تعریف [[شیعه]] ندارد. سرخسی [[حنفی]] (م. ۴۸۳ ه.) در تعریف تقیه مینویسد: {{عربی|والتقية أن يقي نفسه من العقوبة بما يظهره، و إن كان يضمر خلافه}}<ref>سرخسی، المبسوط، ج۲۴، ص۴۵.</ref>؛ تقیه عبارت از آن است که [[انسان]] به آنچه اظهار میکند، جان خویش را حفظ کند؛ هر چند خلاف آن را در [[دل]] پنهان کرده باشد. | |||
[[ابن حجر عسقلانی]] (م.۸۵۲ ه.) تقیه را «پرهیز از اظهار [[اعتقادات]] درونی و غیره در نزد دیگری» میداند: {{عربی|معنى التقية الحذر من إظهار ما في النفس من معتقد و غيره}}<ref>ابن حجر عسقلانی، فتح الباری، ج۱۲، ص۳۱۴.</ref>. | [[ابن حجر عسقلانی]] (م.۸۵۲ ه.) تقیه را «پرهیز از اظهار [[اعتقادات]] درونی و غیره در نزد دیگری» میداند: {{عربی|معنى التقية الحذر من إظهار ما في النفس من معتقد و غيره}}<ref>ابن حجر عسقلانی، فتح الباری، ج۱۲، ص۳۱۴.</ref>. | ||
[[رشید رضا]]، نویسنده [[المنار]]، معنای تقیه را گسترش داده عمل را نیز شامل تقیه نموده و در تعریف آن گفته است: | |||
{{عربی|ما يقال أو يفعل مخالفاً للحق لأجل توقيي الضرر}}<ref>رشید رضا، تفسیر القرآن الحکیم، ج۳، ص۲۳۱.</ref>؛ «انسان برای دفع ضرر چیزی به زبان بگوید یا کاری انجام دهد که مخالف حق است» | [[رشید رضا]]، نویسنده [[المنار]]، معنای تقیه را گسترش داده عمل را نیز شامل تقیه نموده و در تعریف آن گفته است: {{عربی|ما يقال أو يفعل مخالفاً للحق لأجل توقيي الضرر}}<ref>رشید رضا، تفسیر القرآن الحکیم، ج۳، ص۲۳۱.</ref>؛ «انسان برای دفع ضرر چیزی به زبان بگوید یا کاری انجام دهد که مخالف حق است»<ref>[[ائمه و دعوت به تقیه (مقاله)|مقاله «ائمه و دعوت به تقیه»]]، [[موسوعه رد شبهات ج۱۷ (کتاب)|موسوعه رد شبهات ج۱۷]]، ص ۱۵۷.</ref>. | ||
== منابع == | == منابع == | ||