آیه مباهله در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۴۳: خط ۴۳:


==== [[روایت]] [[امام سجاد]]{{ع}} ====
==== [[روایت]] [[امام سجاد]]{{ع}} ====
{{متن حدیث|السّجّاد{{ع}}- لَمَّا أَجْمَعَ الْحَسَنُ بْنُ عَلِیٍّ{{ع}} عَلَی صُلْحِ مُعَاوِیَه قَامَ فَخَطَبَ فَقَالَ... وَ لَهُ الْحَمْدُ فِیمَا أَدْخَلَ فِیهِ نَبِیَّهُ{{صل}} وَ أَخْرَجَنَا وَ نَزَّهَنَا مِمَّا أَخْرَجَهُ مِنْهُ وَ نَزَّهَهُ عَنْهُ کَرَامَهًًْ أَکْرَمَنَا اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهَا وَ فَضِیلَهًًْ فَضَّلَنَا بِهَا عَلَی سَائِرِ الْعِبَادِ فَقَالَ اللَّهُ تَعَالَی لِمُحَمَّدٍ{{صل}} حِینَ جَحَدَهُ کَفَرَهًُْ أَهْلِ الْکِتَابِ وَ حَاجُّوهُ {{متن قرآن|فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ}} فَأَخْرَجَ [[رسول‌الله]]{{صل}} مِنَ الْأَنْفُسِ مَعَهُ أَبِی وَ مِنَ الْبَنِینَ أَنَا وَ أَخِی وَ مِنَ النِّسَاءِ أُمِّی فَاطِمَهًَْ{{س}} مِنَ النَّاسِ جَمِیعاً فَنَحْنُ أَهْلُهُ وَ لَحْمُهُ وَ دَمُهُ وَ نَفْسُهُ وَ نَحْنُ مِنْهُ وَ هُوَ مِنَّا}}<ref>برازش، علیرضا، تفسیر اهل بیت{{ع}}، ج۲، ص۶۰۰؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۱۰، ص۱۴۱ و بحارالأنوار، ج۶۹، ص۱۵۳؛ فیه: {{متن حدیث|و له الحمد... علی سایر العباد}} محذوفٌ؛ الأمالی، للطوسی، ص۵۶۳.</ref>.
{{متن حدیث|السّجّاد{{ع}}- لَمَّا أَجْمَعَ الْحَسَنُ بْنُ عَلِیٍّ{{ع}} عَلَی صُلْحِ مُعَاوِیَه قَامَ فَخَطَبَ فَقَالَ... وَ لَهُ الْحَمْدُ فِیمَا أَدْخَلَ فِیهِ نَبِیَّهُ{{صل}} وَ أَخْرَجَنَا وَ نَزَّهَنَا مِمَّا أَخْرَجَهُ مِنْهُ وَ نَزَّهَهُ عَنْهُ کَرَامَهًًْ أَکْرَمَنَا اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهَا وَ فَضِیلَهًًْ فَضَّلَنَا بِهَا عَلَی سَائِرِ الْعِبَادِ فَقَالَ اللَّهُ تَعَالَی لِمُحَمَّدٍ{{صل}} حِینَ جَحَدَهُ کَفَرَهًُْ أَهْلِ الْکِتَابِ وَ حَاجُّوهُ {{متن قرآن|فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ}} فَأَخْرَجَ [[رسول‌الله]]{{صل}} مِنَ الْأَنْفُسِ مَعَهُ أَبِی وَ مِنَ الْبَنِینَ أَنَا وَ أَخِی وَ مِنَ النِّسَاءِ أُمِّی فَاطِمَهًَْ{{س}} مِنَ النَّاسِ جَمِیعاً فَنَحْنُ أَهْلُهُ وَ لَحْمُهُ وَ دَمُهُ وَ نَفْسُهُ وَ نَحْنُ مِنْهُ وَ هُوَ مِنَّا}}<ref>مجلسی، بحارالأنوار، ج۱۰، ص۱۴۱ و بحارالأنوار، ج۶۹، ص۱۵۳؛ فیه: {{متن حدیث|و له الحمد... علی سایر العباد}} محذوفٌ؛ الأمالی، للطوسی، ص۵۶۳.</ref>.<ref>[[علیرضا برازش|برازش، علیرضا]]، [[تفسیر اهل بیت (کتاب)|تفسیر اهل بیت]]، ج۲، ص۶۰۰.</ref>


از [[امام سجاد]]{{ع}} نقل شده که فرمود: «وقتی‌که [[امام حسن]]{{ع}} با معاویه [[صلح]] کرد، معاویه به‌ پا خاست و به [[منبر]] رفت و به امام حسن{{ع}} گفت: «... بحمدالله [[خداوند]] ما را در امتیازات [[پیامبر]]{{صل}} [[شریک]] نموده و از هرچه پیامبر{{صل}} را [[منزّه]] نمود و خارج کرد، ما را نیز منزّه نموده و خارج کرد. این امتیاز لطفی است که خداوند به ما داده و فضیلتی است بر سایر [[مردم]] که به ما بخشیده است. خداوند موقعی که [[اهل‌کتاب]]، [[نبوّت]] آن حضرت را [[انکار]] کردند، فرمود: {{متن قرآن|فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ}}؛ [[پیامبر اکرم]]{{صل}} برای [[مباهله]] با خود مصداق انفس، پدرم را و مصداق ابناء، من و برادرم را و مصداق [[زنان]]، مادرم را برد؛ از میان تمام [[مردم]] پس ما خانواده‌ او و گوشت و [[خون]] و نفس اوییم؛ ما از او و او از ماست.
از [[امام سجاد]]{{ع}} نقل شده که فرمود: «وقتی‌که [[امام حسن]]{{ع}} با معاویه [[صلح]] کرد، معاویه به‌ پا خاست و به [[منبر]] رفت و به امام حسن{{ع}} گفت: «... بحمدالله [[خداوند]] ما را در امتیازات [[پیامبر]]{{صل}} [[شریک]] نموده و از هرچه پیامبر{{صل}} را [[منزّه]] نمود و خارج کرد، ما را نیز منزّه نموده و خارج کرد. این امتیاز لطفی است که خداوند به ما داده و فضیلتی است بر سایر [[مردم]] که به ما بخشیده است. خداوند موقعی که [[اهل‌کتاب]]، [[نبوّت]] آن حضرت را [[انکار]] کردند، فرمود: {{متن قرآن|فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ}}؛ [[پیامبر اکرم]]{{صل}} برای [[مباهله]] با خود مصداق انفس، پدرم را و مصداق ابناء، من و برادرم را و مصداق [[زنان]]، مادرم را برد؛ از میان تمام [[مردم]] پس ما خانواده‌ او و گوشت و [[خون]] و نفس اوییم؛ ما از او و او از ماست.
خط ۴۹: خط ۴۹:
==== [[روایت]] [[شیخ مفید]] از [[امام رضا]]{{ع}} ====
==== [[روایت]] [[شیخ مفید]] از [[امام رضا]]{{ع}} ====
{{متن حدیث|قَالَ الشَّیْخُ الْمُفِیدُ فِی کِتَابِ الْفُصُول: قَالَ الْمَأْمُونُ یَوْماً لِلرِّضَا{{ع}}: أَخْبِرْنِی بِأَکْبَرِ فَضِیلَهًٍْ لِامیرالمؤمنین{{ع}} یَدُلُّ عَلَیْهَا الْقُرْآنُ قَالَ فَقَالَ لَهُ الرِّضَا{{ع}} فَضِیلَهًٌْ فِی الْمُبَاهَلَهًِْ قَالَ اللَّهُ جَلَّ جَلَالُهُ: {{متن قرآن|فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ}} فَدَعَا رسول‌الله{{صل}}، الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ{{عم}} فَکَانَا ابْنَیْهِ وَ دَعَا فَاطِمَهًَْ{{س}} فَکَانَتْ فِی هَذَا الْمَوْضِعِ نِسَاءَهُ وَ دَعَا امیرالمؤمنین{{ع}} فَکَانَ نَفْسَهُ بِحُکْمِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَدْ ثَبَتَ أَنَّهُ لَیْسَ أَحَدٌ مِنْ خَلْقِ اللَّهِ تَعَالَی أَجَلَّ مِنْ رسول‌الله{{صل}} وَ أَفْضَلَ فَوَجَبَ أَنْ لَا یَکُونَ أَحَدٌ أَفْضَلَ مِنْ نَفْسِ رسول‌الله{{صل}} بِحُکْمِ اللَّهِ تَعَالَی.
{{متن حدیث|قَالَ الشَّیْخُ الْمُفِیدُ فِی کِتَابِ الْفُصُول: قَالَ الْمَأْمُونُ یَوْماً لِلرِّضَا{{ع}}: أَخْبِرْنِی بِأَکْبَرِ فَضِیلَهًٍْ لِامیرالمؤمنین{{ع}} یَدُلُّ عَلَیْهَا الْقُرْآنُ قَالَ فَقَالَ لَهُ الرِّضَا{{ع}} فَضِیلَهًٌْ فِی الْمُبَاهَلَهًِْ قَالَ اللَّهُ جَلَّ جَلَالُهُ: {{متن قرآن|فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ}} فَدَعَا رسول‌الله{{صل}}، الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ{{عم}} فَکَانَا ابْنَیْهِ وَ دَعَا فَاطِمَهًَْ{{س}} فَکَانَتْ فِی هَذَا الْمَوْضِعِ نِسَاءَهُ وَ دَعَا امیرالمؤمنین{{ع}} فَکَانَ نَفْسَهُ بِحُکْمِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَدْ ثَبَتَ أَنَّهُ لَیْسَ أَحَدٌ مِنْ خَلْقِ اللَّهِ تَعَالَی أَجَلَّ مِنْ رسول‌الله{{صل}} وَ أَفْضَلَ فَوَجَبَ أَنْ لَا یَکُونَ أَحَدٌ أَفْضَلَ مِنْ نَفْسِ رسول‌الله{{صل}} بِحُکْمِ اللَّهِ تَعَالَی.
قَالَ فَقَالَ لَهُ الْمَأْمُونُ: أَلَیْسَ قَدْ ذَکَرَ اللَّهُ تَعَالَی الْأَبْنَاءَ بِلَفْظِ الْجَمْعِ وَ إِنَّمَا دَعَا رسول‌الله{{صل}} ابْنَیْهِ خَاصَّهًًْ وَ ذَکَرَ النِّسَاءَ بِلَفْظِ الْجَمْعِ وَ إِنَّمَا دَعَا رسول‌الله{{صل}} ابْنَتَهُ وَحْدَهَا فَأَلَّا جَازَ أَنْ یُذْکَرَ الدُّعَاءُ لِمَنْ هُوَ نَفْسُهُ وَ یَکُونَ الْمُرَادُ نَفْسَهُ فِی الْحَقِیقَهًِْ دُونَ غَیْرِهِ فَلَا یَکُونُ لِامیرالمؤمنین{{ع}} مَا ذَکَرْتَ مِنَ الْفَضْلِ قَالَ فَقَالَ لَهُ الرِّضَا{{ع}}: لَیْسَ یَصِحُّ مَا ذَکَرْتَ یَا امیرالمؤمنین{{ع}} وَ ذَلِکَ أَنَّ الدَّاعِیَ إِنَّمَا یَکُونُ دَاعِیاً لِغَیْرِهِ کَمَا أَنَّ الْآمِرَ آمِرٌ لِغَیْرِهِ وَ لَا یَصِحُّ أَنْ یَکُونَ دَاعِیاً لِنَفْسِهِ فِی الْحَقِیقَهًِْ کَمَا لَا یَکُونُ آمِراً لَهَا فِی الْحَقِیقَهًِْ وَ إِذَا لَمْ یَدْعُ رسول‌الله{{صل}} رَجُلًا فِی الْمُبَاهَلَهًِْ إِلَّا امیرالمؤمنین{{ع}} فَقَدْ ثَبَتَ أَنَّهُ نَفْسُهُ الَّتِی عَنَاهَا اللَّهُ سُبْحَانَهُ فِی کِتَابِهِ وَ جَعَلَ حُکْمَهُ ذَلِکَ فِی تَنْزِیلِهِ قَالَ فَقَالَ الْمَأْمُونُ إِذَا وَرَدَ الْجَوَابُ سَقَطَ السُّؤَالُ}}<ref>برازش، علیرضا، تفسیر اهل بیت{{ع}}، ج۲، ص۶۰۰؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۱۰، ص۳۵۰ و بحارالأنوار، ج۳۵، ص۲۵۷ و بحارالأنوار، ج۴۹، ص۱۸۸؛ مفید، محمد بن محمد بن نعمان، الفصول المختارهًْ، ص۳۸.</ref>.
قَالَ فَقَالَ لَهُ الْمَأْمُونُ: أَلَیْسَ قَدْ ذَکَرَ اللَّهُ تَعَالَی الْأَبْنَاءَ بِلَفْظِ الْجَمْعِ وَ إِنَّمَا دَعَا رسول‌الله{{صل}} ابْنَیْهِ خَاصَّهًًْ وَ ذَکَرَ النِّسَاءَ بِلَفْظِ الْجَمْعِ وَ إِنَّمَا دَعَا رسول‌الله{{صل}} ابْنَتَهُ وَحْدَهَا فَأَلَّا جَازَ أَنْ یُذْکَرَ الدُّعَاءُ لِمَنْ هُوَ نَفْسُهُ وَ یَکُونَ الْمُرَادُ نَفْسَهُ فِی الْحَقِیقَهًِْ دُونَ غَیْرِهِ فَلَا یَکُونُ لِامیرالمؤمنین{{ع}} مَا ذَکَرْتَ مِنَ الْفَضْلِ قَالَ فَقَالَ لَهُ الرِّضَا{{ع}}: لَیْسَ یَصِحُّ مَا ذَکَرْتَ یَا امیرالمؤمنین{{ع}} وَ ذَلِکَ أَنَّ الدَّاعِیَ إِنَّمَا یَکُونُ دَاعِیاً لِغَیْرِهِ کَمَا أَنَّ الْآمِرَ آمِرٌ لِغَیْرِهِ وَ لَا یَصِحُّ أَنْ یَکُونَ دَاعِیاً لِنَفْسِهِ فِی الْحَقِیقَهًِْ کَمَا لَا یَکُونُ آمِراً لَهَا فِی الْحَقِیقَهًِْ وَ إِذَا لَمْ یَدْعُ رسول‌الله{{صل}} رَجُلًا فِی الْمُبَاهَلَهًِْ إِلَّا امیرالمؤمنین{{ع}} فَقَدْ ثَبَتَ أَنَّهُ نَفْسُهُ الَّتِی عَنَاهَا اللَّهُ سُبْحَانَهُ فِی کِتَابِهِ وَ جَعَلَ حُکْمَهُ ذَلِکَ فِی تَنْزِیلِهِ قَالَ فَقَالَ الْمَأْمُونُ إِذَا وَرَدَ الْجَوَابُ سَقَطَ السُّؤَالُ}}<ref>مجلسی، بحارالأنوار، ج۱۰، ص۳۵۰ و بحارالأنوار، ج۳۵، ص۲۵۷ و بحارالأنوار، ج۴۹، ص۱۸۸؛ مفید، محمد بن محمد بن نعمان، الفصول المختاري، ص۳۸.</ref>.<ref>[[علیرضا برازش|برازش، علیرضا]]، [[تفسیر اهل بیت (کتاب)|تفسیر اهل بیت]]، ج۲، ص۶۰۰.</ref>


روزی [[مأمون]] به [[امام رضا]]{{ع}} گفت: «بزرگ‌ترین امتیاز [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} را که شاهدی از [[قرآن]] بر آن دلالت کند، برایم توضیح ده».  
روزی [[مأمون]] به [[امام رضا]]{{ع}} گفت: «بزرگ‌ترین امتیاز [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} را که شاهدی از [[قرآن]] بر آن دلالت کند، برایم توضیح ده».  
خط ۶۰: خط ۶۰:


==== [[روایت]] مکحول ====
==== [[روایت]] مکحول ====
{{متن حدیث|عَنْ مَکْحُولٍ قَالَ قَالَ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ علی‌بن‌ابی‌طالب{{ع}}: لَقَدْ عَلِمَ الْمُسْتَحْفِظُونَ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِیِّ مُحَمَّدٍ{{صل}} أَنَّهُ لَیْسَ فِیهِمْ رَجُلٌ لَهُ مَنْقَبَهًٌْ إِلَّا وَ قَدْ شَرِکْتُهُ فِیهَا وَ فَضَلْتُهُ، وَ لِی سَبْعُونَ مَنْقَبَهًًْ لَمْ یَشْرَکْنِی فِیهَا أَحَدٌ مِنْهُمْ. قُلْتُ یَا امیرالمؤمنین{{ع}} فَأَخْبِرْنِی بِهِنَّ. فَقَالَ{{ع}}... وَ أما الرَّابِعَهًُْ وَ الثَّلَاثُونَ فَإِنَّ النَّصَارَی ادَّعَوْا أَمْراً فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ {{متن قرآن|فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ}} فَکَانَتْ نَفْسِی نَفْسَ رَسُولِ{{صل}}، وَ النِّسَاءُ فَاطِمَهًَْ{{س}}، وَ الْأَبْنَاءُ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ{{عم}}، ثُمَّ نَدِمَ الْقَوْمُ فَسَأَلُوا رسول‌الله{{صل}} الْإِعْفَاءَ فَأَعْفَاهُمْ، وَ الَّذِی أَنْزَلَ التَّوْرَاهًَْ عَلَی مُوسَی{{ع}} وَ الْفُرْقَانَ عَلَی مُحَمَّدٍ{{صل}} لَوْ بَاهَلُونَا لَمُسِخُوا قِرَدَهًًْ وَ خَنَازِیرَ}}<ref>برازش، علیرضا، تفسیر اهل{{ع}}، ج۲، ص۶۰۲؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۳۱، ص۴۳۹، صدوق، الخصال، ج۲، ص۵۷۶.</ref>.
{{متن حدیث|عَنْ مَکْحُولٍ قَالَ قَالَ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ علی‌بن‌ابی‌طالب{{ع}}: لَقَدْ عَلِمَ الْمُسْتَحْفِظُونَ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِیِّ مُحَمَّدٍ{{صل}} أَنَّهُ لَیْسَ فِیهِمْ رَجُلٌ لَهُ مَنْقَبَهًٌْ إِلَّا وَ قَدْ شَرِکْتُهُ فِیهَا وَ فَضَلْتُهُ، وَ لِی سَبْعُونَ مَنْقَبَهًًْ لَمْ یَشْرَکْنِی فِیهَا أَحَدٌ مِنْهُمْ. قُلْتُ یَا امیرالمؤمنین{{ع}} فَأَخْبِرْنِی بِهِنَّ. فَقَالَ{{ع}}... وَ أما الرَّابِعَهًُْ وَ الثَّلَاثُونَ فَإِنَّ النَّصَارَی ادَّعَوْا أَمْراً فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ {{متن قرآن|فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ}} فَکَانَتْ نَفْسِی نَفْسَ رَسُولِ{{صل}}، وَ النِّسَاءُ فَاطِمَهًَْ{{س}}، وَ الْأَبْنَاءُ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ{{عم}}، ثُمَّ نَدِمَ الْقَوْمُ فَسَأَلُوا رسول‌الله{{صل}} الْإِعْفَاءَ فَأَعْفَاهُمْ، وَ الَّذِی أَنْزَلَ التَّوْرَاهًَْ عَلَی مُوسَی{{ع}} وَ الْفُرْقَانَ عَلَی مُحَمَّدٍ{{صل}} لَوْ بَاهَلُونَا لَمُسِخُوا قِرَدَهًًْ وَ خَنَازِیرَ}}<ref>مجلسی، بحارالأنوار، ج۳۱، ص۴۳۹، صدوق، الخصال، ج۲، ص۵۷۶.</ref>.<ref>[[علیرضا برازش|برازش، علیرضا]]، [[تفسیر اهل بیت (کتاب)|تفسیر اهل بیت]]، ج۲، ص۶۰۲.</ref>


مکحول گوید: [[امام علی]]{{ع}} فرمود: «از [[اصحاب پیامبر]]{{صل}} آنان که مطالب را [[نیکو]] به خاطر می‌سپارند می‌دانند که در میان آنان کسی نیست که دارای منقبتی باشد مگر اینکه من [[شریک]] او بوده‌ام و بر او [[برتری]] داشتم ولی هفتاد منقبت مرا هست که هیچ‌ یک از آنان را در آن شرکتی نیست». عرض کردم: «ای [[أمیرالمؤمنین]]{{ع}} مرا از آن منقبت‌ها [[آگاه]] گردان»!  
مکحول گوید: [[امام علی]]{{ع}} فرمود: «از [[اصحاب پیامبر]]{{صل}} آنان که مطالب را [[نیکو]] به خاطر می‌سپارند می‌دانند که در میان آنان کسی نیست که دارای منقبتی باشد مگر اینکه من [[شریک]] او بوده‌ام و بر او [[برتری]] داشتم ولی هفتاد منقبت مرا هست که هیچ‌ یک از آنان را در آن شرکتی نیست». عرض کردم: «ای [[أمیرالمؤمنین]]{{ع}} مرا از آن منقبت‌ها [[آگاه]] گردان»!  
خط ۶۷: خط ۶۷:


==== [[روایت]] ابواحمد هانی از پدرش از [[امام کاظم]]{{ع}} ====
==== [[روایت]] ابواحمد هانی از پدرش از [[امام کاظم]]{{ع}} ====
{{متن حدیث|أَبُو أَحْمَدَ هَانِئُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ مَحْمُودٍ الْعَبْدِیُّ عَنْ أَبِیهِ بِإِسْنَادِهِ رَفَعَهُ إِلَی مُوسَی بْنِ جَعْفَرٍ{{ع}} قَال: دَخَلْتُ عَلَی الرَّشِید... فَقَالَ لِی لِمَ جَوَّزْتُمْ لِلْعَامَّهًِْ وَ الْخَاصَّهًِْ أَنْ یَنْسِبُوکُمْ إِلَی رسول‌ الله{{صل}} وَ یَقُولُونَ لَکُمْ یَا بَنِی رسول‌الله{{صل}} وَ أَنْتُمْ بَنُو عَلِیٍّ{{ع}} وَ إِنَّمَا یُنْسَبُ الْمَرْءُ إِلَی أَبِیهِ وَ فَاطِمَهًُْ{{س}} إِنَّمَا هِیَ وِعَاءٌ وَ النَّبِیُّ جَدُّکُمْ مِنْ قِبَلِ أُمِّکُمْ... فَقُلْت: قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ {{متن قرآن|فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَأَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ}} وَ لَمْ یَدَّعِ أَحَدٌ أَنَّهُ أَدْخَلَ النَّبِیُّ{{صل}} تَحْتَ الْکِسَاءِ عِنْدَ مُبَاهَلَهًِْ النَّصَارَی إِلَّا علی‌بن‌ابی‌طالب{{ع}}وَ فَاطِمَهًَْ{{س}} وَ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ{{عم}} فَکَانَ تَأْوِیلُ قَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَبْناءَنا الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ{{عم}} وَ نِساءَنا فَاطِمَهًَْ{{س}} وَ أَنْفُسَنا علی‌بن‌ابی‌طالب{{ع}}}}<ref>برازش، تفسیر اهل بیت{{عم}}، ج۲، ص۶۰۲؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۹۳، ص۲۴۰؛ طبرسی، الاحتجاج، ج۲، ص۳۹۱؛ مفید، الاختصاص، ص۵۶، صدوق، عیون أخبارالرضا{{ع}}، ج۱، ص۸۳؛ اربلی، کشف الغمة، ج۲، ص۲۵۱.</ref>.
{{متن حدیث|أَبُو أَحْمَدَ هَانِئُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ مَحْمُودٍ الْعَبْدِیُّ عَنْ أَبِیهِ بِإِسْنَادِهِ رَفَعَهُ إِلَی مُوسَی بْنِ جَعْفَرٍ{{ع}} قَال: دَخَلْتُ عَلَی الرَّشِید... فَقَالَ لِی لِمَ جَوَّزْتُمْ لِلْعَامَّهًِْ وَ الْخَاصَّهًِْ أَنْ یَنْسِبُوکُمْ إِلَی رسول‌ الله{{صل}} وَ یَقُولُونَ لَکُمْ یَا بَنِی رسول‌الله{{صل}} وَ أَنْتُمْ بَنُو عَلِیٍّ{{ع}} وَ إِنَّمَا یُنْسَبُ الْمَرْءُ إِلَی أَبِیهِ وَ فَاطِمَهًُْ{{س}} إِنَّمَا هِیَ وِعَاءٌ وَ النَّبِیُّ جَدُّکُمْ مِنْ قِبَلِ أُمِّکُمْ... فَقُلْت: قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ {{متن قرآن|فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَأَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ}} وَ لَمْ یَدَّعِ أَحَدٌ أَنَّهُ أَدْخَلَ النَّبِیُّ{{صل}} تَحْتَ الْکِسَاءِ عِنْدَ مُبَاهَلَهًِْ النَّصَارَی إِلَّا علی‌بن‌ابی‌طالب{{ع}}وَ فَاطِمَهًَْ{{س}} وَ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ{{عم}} فَکَانَ تَأْوِیلُ قَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَبْناءَنا الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ{{عم}} وَ نِساءَنا فَاطِمَهًَْ{{س}} وَ أَنْفُسَنا علی‌بن‌ابی‌طالب{{ع}}}}<ref>مجلسی، بحارالأنوار، ج۹۳، ص۲۴۰؛ طبرسی، الاحتجاج، ج۲، ص۳۹۱؛ مفید، الاختصاص، ص۵۶، صدوق، عیون أخبارالرضا{{ع}}، ج۱، ص۸۳؛ اربلی، کشف الغمة، ج۲، ص۲۵۱.</ref>.<ref>[[علیرضا برازش|برازش، علیرضا]]، [[تفسیر اهل بیت (کتاب)|تفسیر اهل بیت]]، ج۲، ص۶۰۲.</ref>


ابواحمد هانی از پدرش در [[حدیث]] مرفوعی از [[امام]] موسی‌کاظم{{ع}} چنین نقل می‌کند: «بر هارون الرشید وارد شدم...» گفت: «به چه سبب برای خاصّه و عامه‌ تجویز کرده‌اید که شما را به [[رسول‌خدا]]{{صل}} نسبت دهند و به شما [[ائمّه]]، پسرانِ رسول‌خدا{{صل}} گویند؟! و حال آنکه شما [[فرزندان علی]]{{ع}} هستید و مرد را به پدرش نسبت می‌دهند و اصل نطفه از پدر است و [[فاطمه]]{{س}} دختر [[رسول]]{{صل}} طرف آن است و [[پیغمبر]]{{صل}} جدّ شما از جانب مادر شما است...».
ابواحمد هانی از پدرش در [[حدیث]] مرفوعی از [[امام]] موسی‌کاظم{{ع}} چنین نقل می‌کند: «بر هارون الرشید وارد شدم...» گفت: «به چه سبب برای خاصّه و عامه‌ تجویز کرده‌اید که شما را به [[رسول‌خدا]]{{صل}} نسبت دهند و به شما [[ائمّه]]، پسرانِ رسول‌خدا{{صل}} گویند؟! و حال آنکه شما [[فرزندان علی]]{{ع}} هستید و مرد را به پدرش نسبت می‌دهند و اصل نطفه از پدر است و [[فاطمه]]{{س}} دختر [[رسول]]{{صل}} طرف آن است و [[پیغمبر]]{{صل}} جدّ شما از جانب مادر شما است...».
خط ۷۴: خط ۷۴:


==== [[روایت]] [[امام رضا]]{{ع}} در مجلس [[مأمون]] ====
==== [[روایت]] [[امام رضا]]{{ع}} در مجلس [[مأمون]] ====
{{متن حدیث|حَضَرَ الرِّضَا{{ع}} مَجْلِسَ الْمَأْمُونِ بِمَرْوَ وَ قَدِ اجْتَمَعَ فِی مَجْلِسِهِ جَمَاعَهًٌْ مِنْ عُلَمَاءِ... فَقَالَ الْمَأْمُون: هَلْ فَضَّلَ اللَّهُ الْعِتْرَهًَْ عَلَی سَائِرِ النَّاسِ؟ فَقَالَ أَبُوالْحَسَنِ{{ع}}: إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَبَانَ فَضْلَ الْعِتْرَهًِْ عَلَی سَائِرِ النَّاسِ فِی قَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَّ: {{متن قرآن|إِنَّ اللهَ اصْطَفی آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِیمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَی الْعالَمِینَ ذُرِّیَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ...}} قَالَتِ الْعُلَمَاءُ: فَأَخْبِرْنَا هَلْ فَسَّرَ اللَّهُ تَعَالَی الِاصْطِفَاءَ فِی الْکِتَابِ؟ فَقَالَ الرِّضَا{{ع}}: فَسَّرَ الِاصْطِفَاءَ فِی الظَّاهِرِ سِوَی الْبَاطِنِ فِی اثْنَیْ عَشَرَ مَوْطِناً وَ مَوْضِعاً وَ أما الثَّالِثَهًُْ فَحِینَ مَیَّزَ اللَّهُ الطَّاهِرِینَ مِنْ خَلْقِهِ فَأَمَرَ نَبِیَّهُ{{صل}} بِالْمُبَاهَلَهًِْ بِهِمْ فِی آیَهًِْ الِابْتِهَالِ فَقَالَ عَزَّ وَ جَلَّ: یَا مُحَمَّدُ{{صل}} {{متن قرآن|فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ و َأَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ}} فَأَبْرَزَ النَّبِیُّ{{صل}} عَلِیّاً{{ع}} وَ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ{{عم}} وَ فَاطِمَهًَْ{{س}} وَ قَرَنَ أَنْفُسَهُمْ بِنَفْسِهِ فَهَلْ تَدْرُونَ مَا مَعْنَی قَوْلِهِ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ قَالَتِ الْعُلَمَاءُ عَنَی بِهِ نَفْسَهُ فَقَالَ أَبُوالْحَسَنِ{{ع}} إِنَّمَا عَنَی بِهَا علی‌بن‌ابی‌طالب{{ع}} وَ مِمَّا یَدُلُّ عَلَی ذَلِکَ قَوْلُ النَّبِیِّ{{صل}} لَیَنْتَهِیَنَّ بَنُو وَلِیعَهًَْ أَوْ لَأَبْعَثَنَّ إِلَیْهِمْ رَجُلًا کَنَفْسِی یَعْنِی علی‌بن‌ابی‌طالب{{ع}} وَ عَنَی بِالْأَبْنَاءِ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ{{عم}} وَ عَنَی بِالنِّسَاءِ فَاطِمَهًَْ{{س}} فَهَذِهِ خُصُوصِیَّهًٌْ لَا یَتَقَدَّمُهُمْ فِیهَا أَحَدٌ وَ فَضْلٌ لَا یَلْحَقُهُمْ فِیهِ بَشَرٌ وَ شَرَفٌ لَا یَسْبِقُهُمْ إِلَیْهِ خَلْقٌ إِذْ جَعَلَ نَفْسَ عَلِیٍّ{{ع}} کَنَفْسِهِ فَهَذِهِ الثَّالِثَهًْ}}<ref>برازش، علیرضا، تفسیر اهل بیت{{ع}}، ج۲، ص۶۰۴، مجلسی، محمدباقر، بحارالأنوار، ج۲۵، ص۲۲۳، الأمالی، صدوق، ص۵۲۵؛ حرانی، ابن شعبه، تحف العقول، ص۴۲۹؛ صدوق، عیون أخبارالرضا{{ع}}، ج۱، ص۲۳۱؛ طبری، عماد الدین، بشارة المصطفی، ص۲۲۹.</ref>.
{{متن حدیث|حَضَرَ الرِّضَا{{ع}} مَجْلِسَ الْمَأْمُونِ بِمَرْوَ وَ قَدِ اجْتَمَعَ فِی مَجْلِسِهِ جَمَاعَهًٌْ مِنْ عُلَمَاءِ... فَقَالَ الْمَأْمُون: هَلْ فَضَّلَ اللَّهُ الْعِتْرَهًَْ عَلَی سَائِرِ النَّاسِ؟ فَقَالَ أَبُوالْحَسَنِ{{ع}}: إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَبَانَ فَضْلَ الْعِتْرَهًِْ عَلَی سَائِرِ النَّاسِ فِی قَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَّ: {{متن قرآن|إِنَّ اللهَ اصْطَفی آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِیمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَی الْعالَمِینَ ذُرِّیَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ...}} قَالَتِ الْعُلَمَاءُ: فَأَخْبِرْنَا هَلْ فَسَّرَ اللَّهُ تَعَالَی الِاصْطِفَاءَ فِی الْکِتَابِ؟ فَقَالَ الرِّضَا{{ع}}: فَسَّرَ الِاصْطِفَاءَ فِی الظَّاهِرِ سِوَی الْبَاطِنِ فِی اثْنَیْ عَشَرَ مَوْطِناً وَ مَوْضِعاً وَ أما الثَّالِثَهًُْ فَحِینَ مَیَّزَ اللَّهُ الطَّاهِرِینَ مِنْ خَلْقِهِ فَأَمَرَ نَبِیَّهُ{{صل}} بِالْمُبَاهَلَهًِْ بِهِمْ فِی آیَهًِْ الِابْتِهَالِ فَقَالَ عَزَّ وَ جَلَّ: یَا مُحَمَّدُ{{صل}} {{متن قرآن|فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ و َأَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ}} فَأَبْرَزَ النَّبِیُّ{{صل}} عَلِیّاً{{ع}} وَ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ{{عم}} وَ فَاطِمَهًَْ{{س}} وَ قَرَنَ أَنْفُسَهُمْ بِنَفْسِهِ فَهَلْ تَدْرُونَ مَا مَعْنَی قَوْلِهِ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ قَالَتِ الْعُلَمَاءُ عَنَی بِهِ نَفْسَهُ فَقَالَ أَبُوالْحَسَنِ{{ع}} إِنَّمَا عَنَی بِهَا علی‌بن‌ابی‌طالب{{ع}} وَ مِمَّا یَدُلُّ عَلَی ذَلِکَ قَوْلُ النَّبِیِّ{{صل}} لَیَنْتَهِیَنَّ بَنُو وَلِیعَهًَْ أَوْ لَأَبْعَثَنَّ إِلَیْهِمْ رَجُلًا کَنَفْسِی یَعْنِی علی‌بن‌ابی‌طالب{{ع}} وَ عَنَی بِالْأَبْنَاءِ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ{{عم}} وَ عَنَی بِالنِّسَاءِ فَاطِمَهًَْ{{س}} فَهَذِهِ خُصُوصِیَّهًٌْ لَا یَتَقَدَّمُهُمْ فِیهَا أَحَدٌ وَ فَضْلٌ لَا یَلْحَقُهُمْ فِیهِ بَشَرٌ وَ شَرَفٌ لَا یَسْبِقُهُمْ إِلَیْهِ خَلْقٌ إِذْ جَعَلَ نَفْسَ عَلِیٍّ{{ع}} کَنَفْسِهِ فَهَذِهِ الثَّالِثَهًْ}}<ref>مجلسی، محمدباقر، بحارالأنوار، ج۲۵، ص۲۲۳، الأمالی، صدوق، ص۵۲۵؛ حرانی، ابن شعبه، تحف العقول، ص۴۲۹؛ صدوق، عیون أخبارالرضا{{ع}}، ج۱، ص۲۳۱؛ طبری، عماد الدین، بشارة المصطفی، ص۲۲۹.</ref>.<ref>[[علیرضا برازش|برازش، علیرضا]]، [[تفسیر اهل بیت (کتاب)|تفسیر اهل بیت]]، ج۲، ص۶۰۴.</ref>


[[امام رضا]]{{ع}} در مرو وارد مجلس [[مأمون]] حاضر شد. در مجلس او جمعی از دانشمندان جمع بودند... مأمون گفت: «آیا [[عترت]]{{عم}} را بر دیگران فضلی است»؟ [[امام]]{{ع}} فرمود: «[[خدا]] فضل عترت{{عم}} را بر دیگران در کتاب محکمش آشکار ساخته است». مأمون گفت: «در کجای [[قرآن]] آمده است»؟  
[[امام رضا]]{{ع}} در مرو وارد مجلس [[مأمون]] حاضر شد. در مجلس او جمعی از دانشمندان جمع بودند... مأمون گفت: «آیا [[عترت]]{{عم}} را بر دیگران فضلی است»؟ [[امام]]{{ع}} فرمود: «[[خدا]] فضل عترت{{عم}} را بر دیگران در کتاب محکمش آشکار ساخته است». مأمون گفت: «در کجای [[قرآن]] آمده است»؟  
خط ۸۶: خط ۸۶:
==== [[روایت]] شعبی ====
==== [[روایت]] شعبی ====


{{متن حدیث|عَنِ الشَّعْبِیِّ قَال: جَاءَ الْعَاقِبُ وَ السَّیِّدُ النَّجْرَانِیَّانِ إِلَی رسول‌الله{{صل}}، فَدَعَاهُمْ إِلَی الْإِسْلَامِ فَقَالَا: إِنَّنَا مُسْلِمَانِ. فَقَالَ: إِنَّهُ یَمْنَعُکُمَا مِنَ الْإِسْلَامِ ثَلَاثٌ أَکْلُ الْخِنْزِیرِ وَ تَعْلِیقُ الصَّلِیبِ وَ قَوْلُکُمْ فِی عِیسَی‌ابْنِ‌مَرْیَمَ{{ع}}. فَقَالَا: وَ مِنْ أَیْنَ عِیسَی{{ع}} فَسَکَتَ. فَنَزَلَ الْقُرْآنُ {{متن قرآن|إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ اللهِ کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ}} إِلَی آخِرِ الْقِصَّهًِْ {{متن قرآن|فَنَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ}} فَقَالَا: فَنُبَاهِلُکَ فَتَوَاعَدُوا لِغَدٍ. فَقَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ: لَا تُلَاعِنْهُ فَوَ اللَّهِ لَئِنْ کَانَ نَبِیّاً لَا تَرْجِعُ إِلَی أَهْلِکَ وَ لَکَ عَلَی وَجْهِ الْأَرْضِ أَهْلٌ وَ لَا مَالٌ. فَلَمَّا أَصْبَحَ النَّبِیُّ{{صل}}، أَخَذَ بِیَدِ عَلِیٍّ{{ع}} وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ{{عم}} وَ قَدَّمَهُمْ وَ جَعَلَ فَاطِمَهًَْ{{س}} وَرَاءَهُمْ ثُمَّ قَالَ لَهُمَا: تَعَالَیَا فَهَذَا أَبْنَاؤُنَا الْحَسَنُ وَالْحُسَیْنُ{{عم}} وَهَذَا نِسَاؤُنَا فَاطِمَهًُْ{{س}} وَ أَنْفُسُنَا عَلِیٌّ{{ع}}. فَقَالَا: لَا نُلَاعِنُک}}<ref>برازش، علیرضا، تفسیر اهل بیت{{ع}}، ج۲، ص۶۰۶؛ مجلسی، محمدباقر، بحارالأنوار، ج۲۱، ص۳۴۷ و ج۳۵، ص۲۶۲ و ج۳۵، ص۲۶۴؛ فرات الکوفی، ص۸۶؛ حسکانی۱، شواهدالتنزیل، ج۱، ص۱۵۸.</ref>.
{{متن حدیث|عَنِ الشَّعْبِیِّ قَال: جَاءَ الْعَاقِبُ وَ السَّیِّدُ النَّجْرَانِیَّانِ إِلَی رسول‌الله{{صل}}، فَدَعَاهُمْ إِلَی الْإِسْلَامِ فَقَالَا: إِنَّنَا مُسْلِمَانِ. فَقَالَ: إِنَّهُ یَمْنَعُکُمَا مِنَ الْإِسْلَامِ ثَلَاثٌ أَکْلُ الْخِنْزِیرِ وَ تَعْلِیقُ الصَّلِیبِ وَ قَوْلُکُمْ فِی عِیسَی‌ابْنِ‌مَرْیَمَ{{ع}}. فَقَالَا: وَ مِنْ أَیْنَ عِیسَی{{ع}} فَسَکَتَ. فَنَزَلَ الْقُرْآنُ {{متن قرآن|إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ اللهِ کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ}} إِلَی آخِرِ الْقِصَّهًِْ {{متن قرآن|فَنَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ}} فَقَالَا: فَنُبَاهِلُکَ فَتَوَاعَدُوا لِغَدٍ. فَقَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ: لَا تُلَاعِنْهُ فَوَ اللَّهِ لَئِنْ کَانَ نَبِیّاً لَا تَرْجِعُ إِلَی أَهْلِکَ وَ لَکَ عَلَی وَجْهِ الْأَرْضِ أَهْلٌ وَ لَا مَالٌ. فَلَمَّا أَصْبَحَ النَّبِیُّ{{صل}}، أَخَذَ بِیَدِ عَلِیٍّ{{ع}} وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ{{عم}} وَ قَدَّمَهُمْ وَ جَعَلَ فَاطِمَهًَْ{{س}} وَرَاءَهُمْ ثُمَّ قَالَ لَهُمَا: تَعَالَیَا فَهَذَا أَبْنَاؤُنَا الْحَسَنُ وَالْحُسَیْنُ{{عم}} وَهَذَا نِسَاؤُنَا فَاطِمَهًُْ{{س}} وَ أَنْفُسُنَا عَلِیٌّ{{ع}}. فَقَالَا: لَا نُلَاعِنُک}}<ref>مجلسی، محمدباقر، بحارالأنوار، ج۲۱، ص۳۴۷ و ج۳۵، ص۲۶۲ و ج۳۵، ص۲۶۴؛ فرات الکوفی، ص۸۶؛ حسکانی۱، شواهدالتنزیل، ج۱، ص۱۵۸.</ref>.<ref>[[علیرضا برازش|برازش، علیرضا]]، [[تفسیر اهل بیت (کتاب)|تفسیر اهل بیت]]، ج۲، ص۶۰۶.</ref>


شعبی گوید: عاقب و سیّد از اهالی [[نجران]] نزد [[رسول‌خدا]]{{صل}} آمدند و آن حضرت آنها را به [[اسلام]] [[دعوت]] فرمود. گفتند: «ما [[مسلمان]] هستیم». حضرت فرمود: «سه چیز شما را از اسلام بازمی‌دارد: خوردن گوشت خوک، آویزان‌کردن صلیب و سخنتان در مورد عیسی‌ بن‌ [[مریم]]{{ع}}». گفتند: «[[عیسی]]{{ع}} از کجاست (پدرش کیست)»؟ [[پیامبر]]{{صل}} ساکت شد؛ پس [[قرآن]] نازل شد: {{متن قرآن|إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ الله کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ... فَنَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهَ عَلَی الْکاذِبِینَ.}}
شعبی گوید: عاقب و سیّد از اهالی [[نجران]] نزد [[رسول‌خدا]]{{صل}} آمدند و آن حضرت آنها را به [[اسلام]] [[دعوت]] فرمود. گفتند: «ما [[مسلمان]] هستیم». حضرت فرمود: «سه چیز شما را از اسلام بازمی‌دارد: خوردن گوشت خوک، آویزان‌کردن صلیب و سخنتان در مورد عیسی‌ بن‌ [[مریم]]{{ع}}». گفتند: «[[عیسی]]{{ع}} از کجاست (پدرش کیست)»؟ [[پیامبر]]{{صل}} ساکت شد؛ پس [[قرآن]] نازل شد: {{متن قرآن|إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ الله کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ... فَنَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهَ عَلَی الْکاذِبِینَ.}}
خط ۹۵: خط ۹۵:


==== [[روایت]] [[جابر بن عبدالله انصاری]] ====
==== [[روایت]] [[جابر بن عبدالله انصاری]] ====
{{متن حدیث|عَنْ جَابِرِ‌ بْنِ‌ عَبْدِ‌اللَّهِ قَالَ: قَدِمَ عَلَی النَّبِیِّ{{صل}} الْعَاقِبُ وَ السَّیِّدُ، فَدَعَاهُمَا إِلَی الْإِسْلَامِ فَتَلَاحَیَا وَ رَدَّا عَلَیْه فَدَعَاهُمَا إِلَی الْمُلَاعَنَهًِْ، فَوَاعَدَاهُ عَلَی أَنْ یُغَادِیَاهِ بِالْغَدَاهًِْ. فَغَدَا رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} وَ أَخَذَ بِیَدِ عَلِیٍّ{{ع}} وَ فَاطِمَهًَْ{{س}} وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ{{عم}} ثُمَّ أَرْسَلَ إِلَیْهِمَا، فَأَبَیَا أَنْ یَجِیئَا وَ أَقَرَّا لَهُ بِالْخَرَاجِ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: وَ الَّذِی بَعَثَنِی بِالْحَقِّ لَوْ فَعَلَا لَأَمْطَرَ عَلَیْهِمَا الْوَادِی نَارا}}<ref>برازش، علیرضا، تفسیر اهل بیت{{عم}}، ج۲، ص۶۰۶؛ حسکانی، شواهدالتنزیل، ج۱، ص۱۶۲.</ref>.
{{متن حدیث|عَنْ جَابِرِ‌ بْنِ‌ عَبْدِ‌اللَّهِ قَالَ: قَدِمَ عَلَی النَّبِیِّ{{صل}} الْعَاقِبُ وَ السَّیِّدُ، فَدَعَاهُمَا إِلَی الْإِسْلَامِ فَتَلَاحَیَا وَ رَدَّا عَلَیْه فَدَعَاهُمَا إِلَی الْمُلَاعَنَهًِْ، فَوَاعَدَاهُ عَلَی أَنْ یُغَادِیَاهِ بِالْغَدَاهًِْ. فَغَدَا رَسُولُ اللَّهِ{{صل}} وَ أَخَذَ بِیَدِ عَلِیٍّ{{ع}} وَ فَاطِمَهًَْ{{س}} وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ{{عم}} ثُمَّ أَرْسَلَ إِلَیْهِمَا، فَأَبَیَا أَنْ یَجِیئَا وَ أَقَرَّا لَهُ بِالْخَرَاجِ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: وَ الَّذِی بَعَثَنِی بِالْحَقِّ لَوْ فَعَلَا لَأَمْطَرَ عَلَیْهِمَا الْوَادِی نَارا}}<ref>حسکانی، شواهدالتنزیل، ج۱، ص۱۶۲.</ref>.<ref>[[علیرضا برازش|برازش، علیرضا]]، [[تفسیر اهل بیت (کتاب)|تفسیر اهل بیت]]، ج۲، ص۶۰۶.</ref>


جابر بن‌ عبداللَّه [[انصاری]] گوید: عاقب و [[سید]] (از بزرگان نصارای نجران) نزد [[پیامبر]]{{صل}} آمدند. [[پیامبر اکرم]]{{صل}} آنان را به‌ سوی [[اسلام]] [[دعوت]] کرد، آنان سخنان ناشایستی گفتند و این دعوت را رد کردند. پس پیامبر{{صل}} آنان را به ملاعنه دعوت کرد. آنان [[وعده]] دادند که فردا چنین خواهند کرد. فردای آن [[روز]] پیامبر{{صل}}، [[دست]] علی{{ع}} و [[فاطمه]]{{س}} و حسن و حسین{{عم}} را گرفت و نزد آنان کسی را فرستاد که بیایند ولی آنان امتناع کردند و به دادن [[خراج]] [[راضی]] شدند. پیامبر{{صل}} فرمود: «[[سوگند]] به کسی که مرا به [[حقّ]] [[مبعوث]] کرده اگر ملاعنه می‌کردند بیابان برای آنان پر از [[آتش]] می‌شد».
جابر بن‌ عبداللَّه [[انصاری]] گوید: عاقب و [[سید]] (از بزرگان نصارای نجران) نزد [[پیامبر]]{{صل}} آمدند. [[پیامبر اکرم]]{{صل}} آنان را به‌ سوی [[اسلام]] [[دعوت]] کرد، آنان سخنان ناشایستی گفتند و این دعوت را رد کردند. پس پیامبر{{صل}} آنان را به ملاعنه دعوت کرد. آنان [[وعده]] دادند که فردا چنین خواهند کرد. فردای آن [[روز]] پیامبر{{صل}}، [[دست]] علی{{ع}} و [[فاطمه]]{{س}} و حسن و حسین{{عم}} را گرفت و نزد آنان کسی را فرستاد که بیایند ولی آنان امتناع کردند و به دادن [[خراج]] [[راضی]] شدند. پیامبر{{صل}} فرمود: «[[سوگند]] به کسی که مرا به [[حقّ]] [[مبعوث]] کرده اگر ملاعنه می‌کردند بیابان برای آنان پر از [[آتش]] می‌شد».


==== [[روایت]] [[پیامبراکرم]]{{صل}} ====
==== [[روایت]] [[پیامبراکرم]]{{صل}} ====
{{متن حدیث|لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ {{متن قرآن|نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ}}، دَعَا [[رسول‌الله]]{{صل}}، عَلِیّاً{{ع}} وَ فَاطِمَهًَْ{{س}} وَ حَسَناً وَ حُسَیْناً{{عم}}، فَقَالَ: اللَّهُمَّ هَؤُلَاءِ أَهْلُ بَیْتِی}}<ref>برازش، علیرضا، تفسیر اهل بیت{{عم}}، ج۲، ص۶۰۸؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۳۷، ص۲۶۴ و ج۳۹، ص۳۱۵ و ج۲۱، ص۳۴۲؛ ابن شهرآشوب، المناقب، ج۳، ص۳۶۸؛ اربلی، کشف الغمة، ج۱، ص۱۵۰؛ الأمالی للطوسی، ص۳۰۶؛ بشارة المصطفی، ص۲۰۳.</ref>.
{{متن حدیث|لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ {{متن قرآن|نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ}}، دَعَا [[رسول‌الله]]{{صل}}، عَلِیّاً{{ع}} وَ فَاطِمَهًَْ{{س}} وَ حَسَناً وَ حُسَیْناً{{عم}}، فَقَالَ: اللَّهُمَّ هَؤُلَاءِ أَهْلُ بَیْتِی}}<ref>مجلسی، بحارالأنوار، ج۳۷، ص۲۶۴ و ج۳۹، ص۳۱۵ و ج۲۱، ص۳۴۲؛ ابن شهرآشوب، المناقب، ج۳، ص۳۶۸؛ اربلی، کشف الغمة، ج۱، ص۱۵۰؛ الأمالی للطوسی، ص۳۰۶؛ بشارة المصطفی، ص۲۰۳.</ref>.<ref>[[علیرضا برازش|برازش، علیرضا]]، [[تفسیر اهل بیت (کتاب)|تفسیر اهل بیت]]، ج۲، ص۶۰۸.</ref>


هنگامی‌که [[آیه]] {{متن قرآن|نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُم}} نازل شد، [[پیامبر اکرم]]{{صل}}، علی{{ع}}، [[فاطمه]]{{س}} و حسن و حسین{{عم}} را خواند و فرمود: «خدایا اینان [[خاندان]] من هستند».
هنگامی‌که [[آیه]] {{متن قرآن|نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُم}} نازل شد، [[پیامبر اکرم]]{{صل}}، علی{{ع}}، [[فاطمه]]{{س}} و حسن و حسین{{عم}} را خواند و فرمود: «خدایا اینان [[خاندان]] من هستند».


==== [[روایت]] [[امام صادق]]{{ع}} ====
==== [[روایت]] [[امام صادق]]{{ع}} ====
{{متن حدیث|أَتَاهُ حِبْرَانِ مِنْ أَحْبَارِ النَّصَارَی مِنْ أَهْلِ نَجْرَانَ فَتَکَلَّمَا فِی أَمْرِ عِیسَی{{ع}} فَأَنْزَلَ اللَّهُ هَذِهِ الْآیَهًَْ {{متن قرآن|إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ اللهِ کَمَثَلِ آدَمَ}} إِلَی آخِرِ الْآیَهًِْ.فَدَخَلَ [[رسول‌الله]]{{صل}} فَأَخَذَ بِیَدِ عَلِیٍّ{{ع}} وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ{{عم}} وَ فَاطِمَهًَْ{{س}} ثُمَّ خَرَجَ وَ رَفَعَ کَفَّهُ إِلَی السَّمَاءِ وَ فَرَّجَ بَیْنَ أَصَابِعِهِ وَ دَعَاهُمْ إِلَی الْمُبَاهَلَهًِْ}}<ref>برازش، علیرضا، تفسیر اهل بیت{{عم}}، ج۲، ص۶۰۸؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۲۱، ص۳۴۱؛ العیاشی، ج۱، ص۱۷۵؛ قاضی نعمان المغربی، دعایم الإسلام، ج۱، ص۱۶.</ref>.
{{متن حدیث|أَتَاهُ حِبْرَانِ مِنْ أَحْبَارِ النَّصَارَی مِنْ أَهْلِ نَجْرَانَ فَتَکَلَّمَا فِی أَمْرِ عِیسَی{{ع}} فَأَنْزَلَ اللَّهُ هَذِهِ الْآیَهًَْ {{متن قرآن|إِنَّ مَثَلَ عِیسی عِنْدَ اللهِ کَمَثَلِ آدَمَ}} إِلَی آخِرِ الْآیَهًِْ.فَدَخَلَ [[رسول‌الله]]{{صل}} فَأَخَذَ بِیَدِ عَلِیٍّ{{ع}} وَ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ{{عم}} وَ فَاطِمَهًَْ{{س}} ثُمَّ خَرَجَ وَ رَفَعَ کَفَّهُ إِلَی السَّمَاءِ وَ فَرَّجَ بَیْنَ أَصَابِعِهِ وَ دَعَاهُمْ إِلَی الْمُبَاهَلَهًِْ}}<ref>مجلسی، بحارالأنوار، ج۲۱، ص۳۴۱؛ العیاشی، ج۱، ص۱۷۵؛ قاضی نعمان المغربی، دعایم الإسلام، ج۱، ص۱۶.</ref>.<ref>[[علیرضا برازش|برازش، علیرضا]]، [[تفسیر اهل بیت (کتاب)|تفسیر اهل بیت]]، ج۲، ص۶۰۸.</ref>


از امام صادق{{ع}} نقل شده که دو نفر از [[احبار]] (علمای) [[مسیحی]] [[اهل نجران]] نزد [[پیامبر]]{{صل}} آمدند و درباره‌ [[عیسی]]{{ع}} با یکدیگر صحبت کردند؛ پس [[خداوند]] این [[آیه]] را نازل کرد: {{متن قرآن|إِنَّ مَثَلَ عیسی عِنْدَ اللهِ کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ * الْحَقُّ مِنْ رَبِّکَ فَلا تَکُنْ مِنَ الْمُمْتَرینَ * فَمَنْ حَاجَّکَ فیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبین}}؛ [[رسول‌خدا]]{{صل}} وارد شد و دست علی، حسن، حسین{{عم}} و [[فاطمه]]{{س}} را گرفت سپس خارج شد و دستش را به‌ سوی [[آسمان]] بلند کرد و میان انگشتانش را گشود و آنها را به [[مباهله]] [[دعوت]] کرد.
از امام صادق{{ع}} نقل شده که دو نفر از [[احبار]] (علمای) [[مسیحی]] [[اهل نجران]] نزد [[پیامبر]]{{صل}} آمدند و درباره‌ [[عیسی]]{{ع}} با یکدیگر صحبت کردند؛ پس [[خداوند]] این [[آیه]] را نازل کرد: {{متن قرآن|إِنَّ مَثَلَ عیسی عِنْدَ اللهِ کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ * الْحَقُّ مِنْ رَبِّکَ فَلا تَکُنْ مِنَ الْمُمْتَرینَ * فَمَنْ حَاجَّکَ فیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبین}}؛ [[رسول‌خدا]]{{صل}} وارد شد و دست علی، حسن، حسین{{عم}} و [[فاطمه]]{{س}} را گرفت سپس خارج شد و دستش را به‌ سوی [[آسمان]] بلند کرد و میان انگشتانش را گشود و آنها را به [[مباهله]] [[دعوت]] کرد.


==== [[روایت]] احول از [[امام صادق]]{{ع}} ====
==== [[روایت]] احول از [[امام صادق]]{{ع}} ====
{{متن حدیث|عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ‌الْأَحْوَلِ قَالَ: قَالَ أَبُوعَبْدِ‌اللَّهِ{{ع}}: مَا تَقُولُ قُرَیْشٌ فِی الْخُمُسِ؟ قَالَ: قُلْتُ: تَزْعُمُ أَنَّهُ لَهَا. قَالَ: مَا أَنْصَفُونَا وَ اللَّهِ لَوْ کَانَ مُبَاهَلَهًٌْ لَتُبَاهِلَنَّ بِنَا وَ لَئِنْ کَانَ مُبَارَزَهًٌْ لَتُبَارِزَنَّ بِنَا ثُمَّ یَکُونُونَ هُمْ وَ عَلِیٌّ{{ع}} سَوَاء؟}}<ref>برازش، علیرضا، تفسیر اهل بیت{{ع}}، ج۲، ص۶۰۸؛ حر عاملی، وسایل الشیعه، ج۹، ص۵۱۷.</ref>
{{متن حدیث|عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ‌الْأَحْوَلِ قَالَ: قَالَ أَبُوعَبْدِ‌اللَّهِ{{ع}}: مَا تَقُولُ قُرَیْشٌ فِی الْخُمُسِ؟ قَالَ: قُلْتُ: تَزْعُمُ أَنَّهُ لَهَا. قَالَ: مَا أَنْصَفُونَا وَ اللَّهِ لَوْ کَانَ مُبَاهَلَهًٌْ لَتُبَاهِلَنَّ بِنَا وَ لَئِنْ کَانَ مُبَارَزَهًٌْ لَتُبَارِزَنَّ بِنَا ثُمَّ یَکُونُونَ هُمْ وَ عَلِیٌّ{{ع}} سَوَاء؟}}<ref>حر عاملی، وسایل الشیعه، ج۹، ص۵۱۷.</ref>.<ref>[[علیرضا برازش|برازش، علیرضا]]، [[تفسیر اهل بیت (کتاب)|تفسیر اهل بیت]]، ج۲، ص۶۰۸.</ref>  


[[ابوجعفر احول]] گوید: امام صادق{{ع}} فرمود: «[[قریش]] درباره‌ [[خمس]] چه می‌گویند»؟ گفتم: «[[گمان]] می‌کنند که خمس به همه‌ قریش می‌رسد». فرمود: «به [[خدا]] [[سوگند]]! درباره‌ ما به [[انصاف]] [[رفتار]] نکردند؛ اگر [[مباهله]] باشد به‌وسیله‌ ما مباهله می‌کنند و اگر [[جنگ]] باشد به‌وسیله‌ ما [[مبارزه]] می‌کنند سپس ما و آنها در خمس مساوی هستیم؟!»
[[ابوجعفر احول]] گوید: امام صادق{{ع}} فرمود: «[[قریش]] درباره‌ [[خمس]] چه می‌گویند»؟ گفتم: «[[گمان]] می‌کنند که خمس به همه‌ قریش می‌رسد». فرمود: «به [[خدا]] [[سوگند]]! درباره‌ ما به [[انصاف]] [[رفتار]] نکردند؛ اگر [[مباهله]] باشد به‌وسیله‌ ما مباهله می‌کنند و اگر [[جنگ]] باشد به‌وسیله‌ ما [[مبارزه]] می‌کنند سپس ما و آنها در خمس مساوی هستیم؟!»


==== [[روایت]] [[ابی الجارود]] از [[امام باقر]]{{ع}} ====
==== [[روایت]] [[ابی الجارود]] از [[امام باقر]]{{ع}} ====
{{متن حدیث|یَا أَبَاالْجَارُودِ مَا یَقُولُونَ لَکُمْ فِی الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ{{عم}}؟ قُلْتُ: یُنْکِرُونَ عَلَیْنَا أَنَّهُمَا ابْنَا رسول‌الله{{صل}}. قَالَ: فَأَیَّ شَیْءٍ احْتَجَجْتُمْ عَلَیْهِمْ؟ قُلْتُ: احْتَجَجْنَا عَلَیْهِمْ بِقَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فِی عِیسَی‌ ابْنِ‌ مَرْیَمَ{{ع}} {{متن قرآن|وَ مِنْ ذُرِّیَّتِهِ داوُدَ وَ سُلَیْمانَ وَ أَیُّوبَ وَ یُوسُفَ وَ مُوسی وَ هارُونَ وَ کَذلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ وَ زَکَرِیَّا وَ یَحْیی وَ عِیسی}} فَجَعَلَ عِیسَی‌ ابْنَ‌ مَرْیَمَ{{ع}} مِنْ ذُرِّیَّهًِْ نُوحٍ{{ع}}. قَالَ: فَأَیَّ شَیْءٍ قَالُوا لَکُمْ؟ قُلْتُ: قَالُوا: قَدْ یَکُونُ وَلَدُ الِابْنَهًِْ مِنَ الْوَلَدِ وَ لَا یَکُونُ مِنَ الصُّلْبِ. قَالَ: فَأَیَّ شَیْءٍ احْتَجَجْتُمْ عَلَیْهِمْ؟ قُلْتُ: احْتَجَجْنَا عَلَیْهِمْ بِقَوْلِ اللَّهِ تَعَالَی لِرَسُولِهِ{{صل}} {{متن قرآن|فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ}} قَالَ فَأَیَّ شَیْءٍ قَالُوا؟ قُلْتُ: قَالُوا: قَدْ یَکُونُ فِی کَلَامِ الْعَرَبِ أَبْنَاءُ رَجُلٍ وَ آخَرُ یَقُولُ أَبْنَاؤُنَا قَالَ فَقَالَ أَبُوجَعْفَرٍ{{ع}} یَا أَبَا الْجَارُودِ لَأُعْطِیَنَّکَهَا مِنْ کِتَابِ اللَّهِ جَلَّ وَ تَعَالَی أَنَّهُمَا مِنْ صُلْبِ رسول‌الله{{صل}} لَا یَرُدُّهَا إِلَّا الْکَافِرُ. قُلْتُ: وَ أَیْنَ ذَلِکَ جُعِلْتُ فِدَاکَ؟ قَالَ: مِنْ حَیْثُ قَالَ اللَّهُ تَعَالَی {{متن قرآن|حُرِّمَتْ عَلَیْکُمْ أُمَّهاتُکُمْ وَ بَناتُکُمْ وَ أَخَواتُکُمْ}} الْآیَهًَْ إِلَی أَنِ انْتَهَی إِلَی قَوْلِهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی {{متن قرآن|وَحَلَائِلُ أَبْنَائِكُمُ الَّذِينَ مِنْ أَصْلَابِكُمْ}} فَسَلْهُمْ یَا أَبَاالْجَارُودِ هَلْ کَانَ یَحِلُّ لِرسول‌الله{{صل}} نِکَاحُ حَلِیلَتَیْهِمَا فَإِنْ قَالُوا نَعَمْ کَذَبُوا وَ فَجَرُوا وَ إِنْ قَالُوا لَا فَهُمَا ابْنَاهُ لِصُلْبِهِ}}<ref>برازش، علیرضا، تفسیر اهل بیت{{عم}}، ج۲، ص۶۱۶؛ کلینی، کافی، ج۸، ص۳۱۷؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۹۳، ص۲۳۹؛ طبرسی، الاحتجاج، ج۲، ص۳۲۴؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۴۳، ص۲۳۲ و ج۴۳، ص۲۳۳؛ القمی، ج۱، ص۲۰۹.</ref>.
{{متن حدیث|یَا أَبَاالْجَارُودِ مَا یَقُولُونَ لَکُمْ فِی الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ{{عم}}؟ قُلْتُ: یُنْکِرُونَ عَلَیْنَا أَنَّهُمَا ابْنَا رسول‌الله{{صل}}. قَالَ: فَأَیَّ شَیْءٍ احْتَجَجْتُمْ عَلَیْهِمْ؟ قُلْتُ: احْتَجَجْنَا عَلَیْهِمْ بِقَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فِی عِیسَی‌ ابْنِ‌ مَرْیَمَ{{ع}} {{متن قرآن|وَ مِنْ ذُرِّیَّتِهِ داوُدَ وَ سُلَیْمانَ وَ أَیُّوبَ وَ یُوسُفَ وَ مُوسی وَ هارُونَ وَ کَذلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ وَ زَکَرِیَّا وَ یَحْیی وَ عِیسی}} فَجَعَلَ عِیسَی‌ ابْنَ‌ مَرْیَمَ{{ع}} مِنْ ذُرِّیَّهًِْ نُوحٍ{{ع}}. قَالَ: فَأَیَّ شَیْءٍ قَالُوا لَکُمْ؟ قُلْتُ: قَالُوا: قَدْ یَکُونُ وَلَدُ الِابْنَهًِْ مِنَ الْوَلَدِ وَ لَا یَکُونُ مِنَ الصُّلْبِ. قَالَ: فَأَیَّ شَیْءٍ احْتَجَجْتُمْ عَلَیْهِمْ؟ قُلْتُ: احْتَجَجْنَا عَلَیْهِمْ بِقَوْلِ اللَّهِ تَعَالَی لِرَسُولِهِ{{صل}} {{متن قرآن|فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ}} قَالَ فَأَیَّ شَیْءٍ قَالُوا؟ قُلْتُ: قَالُوا: قَدْ یَکُونُ فِی کَلَامِ الْعَرَبِ أَبْنَاءُ رَجُلٍ وَ آخَرُ یَقُولُ أَبْنَاؤُنَا قَالَ فَقَالَ أَبُوجَعْفَرٍ{{ع}} یَا أَبَا الْجَارُودِ لَأُعْطِیَنَّکَهَا مِنْ کِتَابِ اللَّهِ جَلَّ وَ تَعَالَی أَنَّهُمَا مِنْ صُلْبِ رسول‌الله{{صل}} لَا یَرُدُّهَا إِلَّا الْکَافِرُ. قُلْتُ: وَ أَیْنَ ذَلِکَ جُعِلْتُ فِدَاکَ؟ قَالَ: مِنْ حَیْثُ قَالَ اللَّهُ تَعَالَی {{متن قرآن|حُرِّمَتْ عَلَیْکُمْ أُمَّهاتُکُمْ وَ بَناتُکُمْ وَ أَخَواتُکُمْ}} الْآیَهًَْ إِلَی أَنِ انْتَهَی إِلَی قَوْلِهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی {{متن قرآن|وَحَلَائِلُ أَبْنَائِكُمُ الَّذِينَ مِنْ أَصْلَابِكُمْ}} فَسَلْهُمْ یَا أَبَاالْجَارُودِ هَلْ کَانَ یَحِلُّ لِرسول‌الله{{صل}} نِکَاحُ حَلِیلَتَیْهِمَا فَإِنْ قَالُوا نَعَمْ کَذَبُوا وَ فَجَرُوا وَ إِنْ قَالُوا لَا فَهُمَا ابْنَاهُ لِصُلْبِهِ}}<ref>کلینی، کافی، ج۸، ص۳۱۷؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۹۳، ص۲۳۹؛ طبرسی، الاحتجاج، ج۲، ص۳۲۴؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۴۳، ص۲۳۲ و ج۴۳، ص۲۳۳؛ القمی، ج۱، ص۲۰۹.</ref>.<ref>[[علیرضا برازش|برازش، علیرضا]]، [[تفسیر اهل بیت (کتاب)|تفسیر اهل بیت]]، ج۲، ص۶۱۶.</ref>


[[ابوالجارود]] از [[امام باقر]]{{ع}} چنین [[روایت]] می‌کند: ([[امام باقر]]{{ع}} به من فرمود:) «ای اباالجارود! اینان (سنّیان) درباره‌ حسن و حسین{{عم}} به شما چه می‌گویند»؟ عرض کردم: «آنها سخن ما را که این دو فرزند پیامبرند [[انکار]] می‌کنند». [[امام]]{{ع}} فرمود: «شما با چه دلایلی با ایشان [[احتجاج]] می‌کنید»؟ عرض کردم: «دلیل ما بر ایشان همان سخن [[پروردگار]] است در مورد عیسی‌ بن‌ [[مریم]]{{ع}}... {{متن قرآن|وَ مِنْ ذُرِّیَّتِهِ داوُدَ وَ سُلَیْمانَ وَ أَیُّوبَ وَ یُوسُفَ وَ مُوسی وَ هارُونَ وَ کَذلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ وَ زَکَرِیَّا وَ یَحْیی وَ عِیسی...}}، که عیسی‌ بن‌ مریم{{ع}} را از ذرّیّه نوح{{ع}} قرار داد.  
[[ابوالجارود]] از [[امام باقر]]{{ع}} چنین [[روایت]] می‌کند: ([[امام باقر]]{{ع}} به من فرمود:) «ای اباالجارود! اینان (سنّیان) درباره‌ حسن و حسین{{عم}} به شما چه می‌گویند»؟ عرض کردم: «آنها سخن ما را که این دو فرزند پیامبرند [[انکار]] می‌کنند». [[امام]]{{ع}} فرمود: «شما با چه دلایلی با ایشان [[احتجاج]] می‌کنید»؟ عرض کردم: «دلیل ما بر ایشان همان سخن [[پروردگار]] است در مورد عیسی‌ بن‌ [[مریم]]{{ع}}... {{متن قرآن|وَ مِنْ ذُرِّیَّتِهِ داوُدَ وَ سُلَیْمانَ وَ أَیُّوبَ وَ یُوسُفَ وَ مُوسی وَ هارُونَ وَ کَذلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ وَ زَکَرِیَّا وَ یَحْیی وَ عِیسی...}}، که عیسی‌ بن‌ مریم{{ع}} را از ذرّیّه نوح{{ع}} قرار داد.  
۱۳۰٬۳۵۲

ویرایش