بنی ضبه: تفاوت میان نسخه‌ها

از سرزمین‌های اختصاصی بنی ضبة بن ادّ در نقاط مختلف [[بلاد اسلامی]]، می‌توان از حَزیز<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۲۵۷.</ref>، [[وادی]] لُغاط<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۱۹؛ ابن عبد الحق، مراصد الاطلاع علی اسماء الامکنة و البقاع، ج۳، ص۱۲۰۵.</ref>، قِطاط<ref>بکری، معجم ما استعجم، ج۳، ص۱۰۸۱.</ref>، مَأسَل<ref>بکری، معجم ما استعجم، ج۴، ص۱۱۷۴.</ref> و الفَقی -که دره‌ای در کنار بلندی‌های یمامه، در سمت قسمت شمالی مهب بود،-<ref>[[یاقوت حموی]]، معجم البلدان، ج۴، ص۲۶۹؛ عمر [[رضا]] کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۶۶۱.</ref> اشاره کرد. ضمن این که از آب‌های این قوم هم می‌توان از سَرَقَة<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۳، ص۲۱۵؛ ابن عبد الحق، مراصد الاطلاع علی اسماء الامکنة و البقاع، ج۲، ص۷۰۹؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۶۶۱.</ref>، سِلّى در یمامه<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۳، ص۲۳۱ و ۲۴۴؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۶۶۱.</ref>، تِعشار -آب یا کوهی در نجد-<ref>بکری، معجم ما استعجم، ج۱، ص۳۱۴؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۶۶۱. نیز ر.ک: یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۳۴. حموی در بخشی دیگر از کتاب خود تعشار را آبی از آن بنی ثعلبة بن سعد در ناحیه «الوشم» معرفی کرده و مدعی شده که همچون آبگاه «الدَّجْنِیتان» یا بیشتر از آن، آب دارد. (یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۴۴۲)</ref>، المُنیب -آبی از آن بنی ضبه در نجد در شرق الحزیز-<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۲۱۷؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۶۶۱.</ref>، شُقوق<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۳، ص۳۵۶؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۶۶۱.</ref>، البکرات<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص۴۷۵؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۶۶۱.</ref>، عَجالِز در نجد<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۸۶؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۶۶۱.</ref>، ساجِر<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۳، ص۱۶۹.</ref>، نَیَوان -آبی از آن [[بنی سید بن ضبه]]-<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۲۵۸.</ref>، حَفَرُ ضَبّه -چاهی عمیق در نواحی شواجن با آبی شیرین و گوارا-<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۲۷۶.</ref> و حَوایا<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۳۱۶؛ ابن عبد الحق، مراصد الاطلاع علی اسماء الامکنة و البقاع، ج۱، ص۴۲۵؛ عمر رضا کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۶۶۱.</ref> نام برد. «الدَّجْنِیتان» هم نام دو آب این [[قوم]] بود. این [[آب‌ها]] که در جانب راست تعشار قرار داشت، بزرگترین آب ضبه بود و کمتر از یک میل بین این دو فاصله بود. یکی از این آب‌ها به [[طایفه]] بکر بن سعد بن ضبّه و آن دیگر به تیره [[ثعلبة بن سعد]] تعلق داشت. نام یکی از آنها «دجنیه» و دیگری «قیصومه» بود و به هر دو آنها، «الدجنیتین» می‌گفتند. هر یک از این آب‌ها، متشکل از ۱۰۰ [[چاه]] پر آب بود و بین‌شان مانع مرتفعی بود که اگر فردی بر فراز آن می‌رفت، هر دوی این آب‌ها را [[مشاهده]] می‌کرد<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۲، ص۴۴۲؛ ابن عبد الحق، مراصد الاطلاع علی اسماء الامکنة و البقاع، ج۲، ص۵۱۶.</ref>. از کوه‌های ضبه هم می‌توان از کوهی کوچک به اسم «قَسا» نام برد<ref>بکری، معجم ما استعجم، ج۳، ص۱۰۷۳.</ref>.

امروزه در برخی [[بلاد اسلامی]] افرادی یافت می‌شوند که خود را از [[نسل]] [[بنی ضبة بن اد]] می‌دانند. از جمله بازماندگان و [[نوادگان]] امروزین [[آل]] ضبه می‌توان از برخی [[اعراب]] منطقه [[عراق عجم]] ([[اصفهان]] و ایذه در شمال [[خوزستان]]) نام برد. [[بیت]] انعیم ([[نعمت]] زاده) بیت [[یاسین]] (یاسینی) بیت [[مروان]] ([[مروانی]]) از [[بازرگانان]] و اشراف زادگان آل ضبه و تنها بازماندگان آل ضبه در منطقه [[عراق]] [[عجم]] نام برده می‌شود<ref>دانشنامه حج و حرمین شریفین، مقاله «آل ضبه»، سید محمد مهدی حسین‌پور.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

== منابع ==

{{منابع}}

# [[پرونده:54567.jpg|22px]] [[علی محمدی یدک|محمدی یدک، علی]]، [[بنی کنانه (مقاله)|مقاله «بنی کنانه»]]، [[دانشنامه حج و حرمین شریفین ج۴ (کتاب)|'''دانشنامه حج و حرمین شریفین ج۴''']]

{{پایان منابع}}