تقیه: تفاوت میان نسخه‌ها

*روایت دیگری نیز مفضّل از [[امام صادق]] {{ع}} نقل کرده است و در آن روایت نیز امام، رفع تقیه را بستگی به قیام قائم {{ع}} می‌داند<ref>همان، ص ۴۶۷.</ref>.

*برخی با استناد به این [[روایات]]، گفته‌اند که دخالت در سیاست و مخالفت با حکومت‌های ستم‌پیشه، خلاف تقیه است. در این‌که در مبارزه با دشمن لازم است از تقیه و اصول مخفی کاری استفاده کرد، تردیدی نیست و اما به نام تقیه، مسؤولیت‌های اجتماعی را کنار گذاشتن و تا ظهور [[امام زمان]] {{ع}} در سنگر تقیه ماندن، چیزی نیست که اسلام آن را تأکید کند. اسلام، اجازه داده در جایی که جان، مال و یا ناموس انسان در خطر است و اظهار حق، هیچ‌گونه نتیجه‌ای ندارد، از آن تا آماده شدن شرایط‍‌ خودداری کند و وظیفه خود را پنهانی انجام دهد. بنابراین تقیه، گاه لازم است زیرا باعث حفظ‍‌ جان و یا حفظ‍‌ دین است و اما گاهی تقیه و سکوت، باعث نابودی دین و انحراف جامعه اسلامی است. پس روایات تقیه، در صدد بازداشتن از جهاد، یا امر به معروف و نهی از منکر و مبارزه با ستم نیستند، بلکه به انسان مسلمان گوشزد می‌کنند: در حالی که به وظایف خود عمل می‌کند، در صورت امکان، جان و مال خود و دیگران مسلمانان را حفظ‍‌ کند.[[امام صادق]] {{ع}} خطاب به [[ابو حمزه ثمالی]]، در رابطه با معنای تحریف شده "تقیه" که چیزی جز فرار از مسؤولیت و رفاه‌طلبی نیست، می‌فرماید: "به خدا سوگند، اگر ما شما را به یاری خود علیه حکومت‌های ستم فراخوانیم، رد می‌کنید و به تقیه، تمسّک می‌جویید. تقیه در نزد شما، از پدران و مادرانتان دوست‌داشتنی‌تر است. اگر قائم قیام کند، نیاز به پرسش از شما ندارد و درباره بسیاری از شما که نفاق پیشه کرده‌اید، حدّ الهی را جاری خواهد کرد"<ref>وسائل الشیعه، ج ۱۱، ص ۴۸۳.</ref>. امام {{ع}} هشدار می‌دهد که این‌گونه از تقیه برداشت کردن، نشانه نفاق است و هنگامی که [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} ظهور کند، با این‌که این عدّه ادّعای [[شیعه]] بودن را دارند، به‌عنوان منافق با آنان برخورد خواهد کرد.

== پرسش‌های وابسته ==

== جستارهای وابسته ==