ارزش: تفاوت میان نسخه‌ها

#'''ارزش [[پشتکار]]:''' [[ارزش]] [[آدمی]] به [[تلاش]] و [[پشتکار]] اوست. از این‌رو [[امام]] {{ع}} کار کوچکی را که با [[پشتکار]] و مداومت همراه است، ارزشمندتر از کار بزرگی می‌داند که با خستگی [[آدم]] بی‌سرانجام باقی می‌ماند<ref>نهج البلاغه، حکمت  ۲۷۰ و ۴۳۶</ref>. دوام بر کار اندک باعث ملکه شدن [[طاعت]] و خیر برای [[نفس]] می‌شود و به‌صورت خوی و خصلت درمی‌آید. [[پیامبر اکرم]] {{صل}} نیز می‌فرماید: "[[دین اسلام]] دینی ژرف است، با [[مدارا]] وارد آن شو، زیرا برای خسته نه پایی برای رفتن و نه پشتی سالم می‌ماند." و در کلامی دیگر با اشاره به پایان تیرگی شب و آغاز سپیده‌دم، با کنایه بر مفهوم [[پشتکار]] و [[امید]] و نقش سازنده آن در زندگی [[انسان‌ها]] تأکید ورزیده است:نه، به خداوندی [[سوگند]] که به [[توانایی]] او، شبی سیاه را روزی سپید در پی داشت، به پایان بردیم، که چنین و چنان خواهد شد<ref>نهج البلاغه، حکمت ۲۷۷: {{متن حدیث|لَا وَ الَّذِي أَمْسَيْنَا مِنْهُ فِي غُبْرِ [غُبَّرِ] لَيْلَةٍ دَهْمَاءَ تَكْشِرُ عَنْ يَوْمٍ أَغَرَّ مَا كَانَ كَذَا وَ كَذَا}}</ref>.

#'''ارزش [[بردباری]]:''' بر [[بردباری]] آن‌قدر تأکید دارد که [[مردم]] را در تکلّف به [[بردباری]] فرامی‌خواند تا در اثر نزدیکی به این خصلت، آن را فراگیرند<ref>نهج البلاغه، حکمت 192</ref>، زیرا مقدمه فراگیری [[کمالات]] [[اخلاقی]]، حالت‌های اکتسابی از راه [[آموزش]] است و [[آدمی]] از این طریق می‌تواند خصوصیتی ویژه را در خود ایجاد کند.

#'''ارزش خوش‌خلقی:''' خوش‌خلقی و نیک‌رفتاری با [[مردم]] از صفت‌های پسندیده‌ای است که [[امام]] بر آن تأکید ورزیده‌اند. [[امام]] {{ع}} در حکمتی خوش‌خویی را از نشانه‌های [[خردمندی]] برشمرده و آن را لوازم صید دل‌ها دانسته‌اند<ref>نهج البلاغه، حکمت  ۵</ref>. در کلامی دیگر می‌فرماید: "[[حسن]] خلق، گونه‌ای [[نعمت]] است"<ref>نهج البلاغه، حکمت ۲۲۰</ref>.

#'''ارزش [[علم]] و [[حکمت]]:''' [[امام]] {{ع}} برای [[علم]] و [[حکمت]] و [[فراگیری دانش]] ارزش بسیار قائل شده است تا آن‌جا که [[حکمت]] را گم‌شده [[مؤمن]] می‌داند و فراگیری آن را از سینه [[منافق]] نیز جایز و لازم برمی‌شمرد<ref>نهج البلاغه، حکمت ‌های ۷۶ و ۷۷</ref>.