←عصمت در اصطلاح
| خط ۱۹: | خط ۱۹: | ||
*برای [[عصمت]] در بیان لغویان معانیای چون منع از [[گناه]]، حفظ از [[گناه]]، نگهداری و امساک بیان شده است. | *برای [[عصمت]] در بیان لغویان معانیای چون منع از [[گناه]]، حفظ از [[گناه]]، نگهداری و امساک بیان شده است. | ||
==عصمت در اصطلاح== | ==[[عصمت]] در اصطلاح== | ||
*عصمت لطفی است از جانب خداوند متعال که در پرتو آن، بنده با اختیار خود، از کار زشت دوری میجوید. | *[[عصمت]] لطفی است از جانب [[خداوند متعال]] که در پرتو آن، [[بنده]] با [[اختیار]] خود، از کار [[زشت]] دوری میجوید. [[عصمت]]، ملکه نفسانی قدرتمندی است که همواره در وجود [[انسان]] [[معصوم]]، حضور و [[ظهور]] دارد و هیچ نیرویی چون [[غضب]]، [[شهوت]] و... موجب زوال آن نمیشود. [[جامعترین]] تعریف، از [[فاضل مقداد]] است زیرا [[عصمت]] را [[لطف الهی]] و ملکه نفسانی تعریف کرده است. البته نیروی درونیای که [[علامه طباطبائی]] گفتهاند، در [[حقیقت]] [[زمینهساز]] اعطای [[لطف الهی]] است و اشکال عدم [[برتری]]، [[فضیلت]] [[انبیا]] بر سایه [[مردم]] را رفع میکند. که در بخشهای آغازین [[دعای ندبه]] به آن اشاره شده است که میفرماید: تو با آنها شرط کردی [[زهد]] را و دانستی وفا کردن ایشان به آن شرط را، پس آنان را [[مقرب]] خویش قراردادی و با [[وحی]] خویش آنان را گرامی داشتی<ref>ر.ک. [[رحمتالله احمدی|احمدی، رحمتالله]]، [[پدیده وحی از دیدگاه علامه طباطبائی (کتاب)|پدیده وحی از دیدگاه علامه طباطبائی]]، ص ۲۰۴-۲۰۷.</ref>. | ||
*[[عصمت]] قوه یا ملکهای از سوی خدای متعال است که وجود آن در هرکسی مانع صدور خطا و گناه از او میشود.[[امام]] نیز باید هم از گناه علمی و هم از خطا در امور دینی زیرا [[امامت]] استمرار [[نبوت]] است<ref>ر.ک.[[صفدر الهی راد|الهی راد، صفدر]]، [[انسانشناسی (کتاب)| انسانشناسی]]، ص ۲۰۳.</ref>. | *[[عصمت]] [[قوه]] یا ملکهای از سوی [[خدای متعال]] است که وجود آن در هرکسی [[مانع]] صدور [[خطا]] و [[گناه]] از او میشود.[[امام]] نیز باید هم از [[گناه]] [[علمی]] و هم از [[خطا]] در [[امور دینی]] زیرا [[امامت]] استمرار [[نبوت]] است<ref>ر.ک.[[صفدر الهی راد|الهی راد، صفدر]]، [[انسانشناسی (کتاب)| انسانشناسی]]، ص ۲۰۳.</ref>. | ||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||