تقیه: تفاوت میان نسخه‌ها

۴٬۹۷۲ بایت اضافه‌شده ،  ‏۵ اکتبر ۲۰۱۹
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۲۲: خط ۲۲:
*برخی با استناد به این [[روایات]]، گفته‌اند که دخالت در [[سیاست]] و [[مخالفت]] با [[حکومت‌های ستم‌پیشه]]، خلاف تقیه است. در این‌که در [[مبارزه]] با [[دشمن]] لازم است از تقیه و اصول مخفی کاری استفاده کرد، تردیدی نیست و اما به نام تقیه، مسؤولیت‌های [[اجتماعی]] را کنار گذاشتن و تا [[ظهور]] [[امام زمان]] {{ع}} در سنگر تقیه ماندن، چیزی نیست که [[اسلام]] آن را تأکید کند. [[اسلام]]، اجازه داده در جایی که [[جان]]، [[مال]] و یا [[ناموس]] [[انسان]] در خطر است و اظهار [[حق]]، هیچ‌گونه نتیجه‌ای ندارد، از آن تا آماده شدن شرایط‍‌ خودداری کند و [[وظیفه]] خود را پنهانی انجام دهد. بنابراین تقیه، گاه لازم است زیرا باعث حفظ‍‌ [[جان]] و یا حفظ‍‌ [[دین]] است و اما گاهی تقیه و [[سکوت]]، باعث نابودی [[دین]] و [[انحراف]] [[جامعه اسلامی]] است. پس [[روایات]] تقیه، در صدد بازداشتن از [[جهاد]]، یا [[امر به معروف و نهی از منکر]] و [[مبارزه]] با [[ستم]] نیستند، بلکه به [[انسان]] [[مسلمان]] گوشزد می‌کنند: در حالی که به [[وظایف]] خود عمل می‌کند، در صورت امکان، [[جان]] و [[مال]] خود و دیگران [[مسلمانان]] را حفظ‍‌ کند.[[امام صادق]] {{ع}} خطاب به [[ابو حمزه ثمالی]]، در رابطه با معنای [[تحریف]] شده "تقیه" که چیزی جز فرار از [[مسؤولیت]] و [[رفاه‌طلبی]] نیست، می‌فرماید: "به [[خدا]] [[سوگند]]، اگر ما شما را به [[یاری]] خود علیه حکومت‌های [[ستم]] فراخوانیم، رد می‌کنید و به تقیه، تمسّک می‌جویید. تقیه در نزد شما، از [[پدران]] و مادرانتان دوست‌داشتنی‌تر است. اگر [[قائم]] [[قیام]] کند، [[نیاز]] به پرسش از شما ندارد و درباره بسیاری از شما که [[نفاق]] پیشه کرده‌اید، حدّ [[الهی]] را جاری خواهد کرد"<ref>وسائل الشیعه، ج ۱۱، ص ۴۸۳.</ref>. [[امام]] {{ع}} هشدار می‌دهد که این‌گونه از تقیه برداشت کردن، [[نشانه نفاق]] است و هنگامی که [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} [[ظهور]] کند، با این‌که این عدّه ادّعای [[شیعه]] بودن را دارند، به‌عنوان [[منافق]] با آنان برخورد خواهد کرد.
*برخی با استناد به این [[روایات]]، گفته‌اند که دخالت در [[سیاست]] و [[مخالفت]] با [[حکومت‌های ستم‌پیشه]]، خلاف تقیه است. در این‌که در [[مبارزه]] با [[دشمن]] لازم است از تقیه و اصول مخفی کاری استفاده کرد، تردیدی نیست و اما به نام تقیه، مسؤولیت‌های [[اجتماعی]] را کنار گذاشتن و تا [[ظهور]] [[امام زمان]] {{ع}} در سنگر تقیه ماندن، چیزی نیست که [[اسلام]] آن را تأکید کند. [[اسلام]]، اجازه داده در جایی که [[جان]]، [[مال]] و یا [[ناموس]] [[انسان]] در خطر است و اظهار [[حق]]، هیچ‌گونه نتیجه‌ای ندارد، از آن تا آماده شدن شرایط‍‌ خودداری کند و [[وظیفه]] خود را پنهانی انجام دهد. بنابراین تقیه، گاه لازم است زیرا باعث حفظ‍‌ [[جان]] و یا حفظ‍‌ [[دین]] است و اما گاهی تقیه و [[سکوت]]، باعث نابودی [[دین]] و [[انحراف]] [[جامعه اسلامی]] است. پس [[روایات]] تقیه، در صدد بازداشتن از [[جهاد]]، یا [[امر به معروف و نهی از منکر]] و [[مبارزه]] با [[ستم]] نیستند، بلکه به [[انسان]] [[مسلمان]] گوشزد می‌کنند: در حالی که به [[وظایف]] خود عمل می‌کند، در صورت امکان، [[جان]] و [[مال]] خود و دیگران [[مسلمانان]] را حفظ‍‌ کند.[[امام صادق]] {{ع}} خطاب به [[ابو حمزه ثمالی]]، در رابطه با معنای [[تحریف]] شده "تقیه" که چیزی جز فرار از [[مسؤولیت]] و [[رفاه‌طلبی]] نیست، می‌فرماید: "به [[خدا]] [[سوگند]]، اگر ما شما را به [[یاری]] خود علیه حکومت‌های [[ستم]] فراخوانیم، رد می‌کنید و به تقیه، تمسّک می‌جویید. تقیه در نزد شما، از [[پدران]] و مادرانتان دوست‌داشتنی‌تر است. اگر [[قائم]] [[قیام]] کند، [[نیاز]] به پرسش از شما ندارد و درباره بسیاری از شما که [[نفاق]] پیشه کرده‌اید، حدّ [[الهی]] را جاری خواهد کرد"<ref>وسائل الشیعه، ج ۱۱، ص ۴۸۳.</ref>. [[امام]] {{ع}} هشدار می‌دهد که این‌گونه از تقیه برداشت کردن، [[نشانه نفاق]] است و هنگامی که [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} [[ظهور]] کند، با این‌که این عدّه ادّعای [[شیعه]] بودن را دارند، به‌عنوان [[منافق]] با آنان برخورد خواهد کرد.
*افزون بر این‌ها، روایاتی نیز [[نقل]] شده که در آن، بسیاری از قیام‌های [[علویان]] و غیر آنان مورد تأیید [[ائمه]] {{عم}} قرار گرفته است، مانند: [[قیام]] [[زید]]، [[قیام]] [[حسین بن علی]] [[شهید]] فخّ‌، [[قیام مختار]]، [[قیام]] توّابین و...<ref>چشم‌به‌راه مهدی، ص ۱۳۶.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص ۲۲۵.</ref>.
*افزون بر این‌ها، روایاتی نیز [[نقل]] شده که در آن، بسیاری از قیام‌های [[علویان]] و غیر آنان مورد تأیید [[ائمه]] {{عم}} قرار گرفته است، مانند: [[قیام]] [[زید]]، [[قیام]] [[حسین بن علی]] [[شهید]] فخّ‌، [[قیام مختار]]، [[قیام]] توّابین و...<ref>چشم‌به‌راه مهدی، ص ۱۳۶.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص ۲۲۵.</ref>.
==تقیه در فرهنگنامه آخرالزمان==
[[تقیه]] به معنای خطرپرهیزی و مخفی کردن [[عقیده]] و [[باور]] خود برای [[حفظ جان]]، [[مال]]، [[ناموس]] یا [[دین]] است. برخی از [[روایات]]، به طور عموم و بعضی دیگر در دوره [[غیبت]]، [[شیعیان]] را به [[تقیه]] [[دعوت]] می‌کنند.
[[امام رضا]]{{ع}} می‌فرماید: کسی که از [[گناهان]] پرهیز ندارد، [[دین]] ندارد. همچنین کسی که از [[تقیه]] استفاده نمی‌کند، [[ایمان]] ندارد. گرامی‌ترین شما در نزد [[خداوند]]، [[داناترین]] شما به [[تقیه]] است. شخصی از [[حضرت]] پرسید: ای [[فرزند]] [[رسول خدا]]! [[تقیه]] تا چه زمانی لازم است؟ [[حضرت]] پاسخ داد: تا [[قیام]] [[حضرت قائم]]{{ع}}.
در [[روایت]] دیگری جناب [[مفضل]] از [[امام صادق]]{{ع}} [[نقل]] می‌کند که [[تقیه]] با [[قیام]] [[حضرت قائم]]{{ع}} برداشته خواهد شد.
برخی با استناد به این [[روایات]]، گفته‌اند که دخالت در [[سیاست]] و [[مخالفت]] با [[حکومت‌های ستم‌پیشه]]، خلاف [[تقیه]] است. در این که در [[مبارزه]] با [[دشمن]] لازم است از [[تقیه]] و اصول مخفی‌کاری استفاده کرد، تردیدی نیست، اما به نام [[تقیه]]، مسئولیت‌های [[اجتماعی]] را کنار گذاشتن و تا [[ظهور امام زمان]]{{ع}} در سنگر [[تقیه]] ماندن، چیزی نیست که [[اسلام]] آن را تأکید کند. [[اسلام]]، اجازه داده در جایی که [[جان]]، [[مال]] و یا [[ناموس]] [[انسان]] در خطر است و اظهار [[حق]]، هیچ‌گونه نتیجه‌ای ندارد، تا آماده شدن شرایط خوددداری کند و [[وظیفه]] خود را پنهانی انجام دهد. بنابراین [[تقیه]]، گاه لازم است زیرا باعث [[حفظ جان]] و یا [[حفظ دین]] است، اما گاهی [[تقیه]] و [[سکوت]]، باعث نابودی [[دین]] و [[انحراف]] [[جامعه اسلامی]] است. پس [[روایات]] [[تقیه]] در صدد بازداشتن از [[جهاد]]، یا [[امر به معروف و نهی از منکر]] و [[مبارزه]] با [[ستم]] نیست، بلکه به [[انسان]] [[مسلمان]] گوشزد می‌کند، در حالی که به [[وظایف]] خود عمل می‌کند، در صورت امکان، [[جان]] و [[مال]] خود و دیگر [[مسلمانان]] را حفظ کند.
[[امام صادق]]{{ع}} به [[ابوحمزه ثمالی]]، در رابطه با معنای [[تحریف]] شده «[[تقیه]]» که چیزی جز فرار از [[مسؤولیت]] و [[رفاه‌طلبی]] نیست، فرمود: به [[خدا]] [[سوگند]]، اگر ما شما را به [[یاری]] خود علیه حکومت‌های [[ستم]] فراخوانیم، رد می‌کنید و به [[تقیه]]، [[تمسک]] می‌جویید. [[تقیه]] در نزد شما از [[پدران]] و مادران‌تان دوست‌داشتنی‌تر است. اگر [[قائم]]{{ع}} [[قیام]] کند، [[نیاز]] به پرسش از شما ندارد و درباره بسیاری از شما که [[نفاق]] پیشه کرده [[اید]]، [[حد ]][[الهی]] را جاری خواهد کرد.
[[امام]]{{ع}} هشدار می‌دهد که این گونه از [[تقیه]] برداشت کردن، [[نشانه نفاق]] است و هنگامی که [[حضرت مهدی]]{{ع}} [[ظهور]] کند، با این که این عده ادعای [[شیعه]] بودن را دارند به عنوان [[منافق]] با آنان برخورد خواهد کرد.
افزون بر اینها، روایاتی نیز [[نقل]] شده که در آن بسیای از قیام‌های [[علویان]] و غیر آنان به گونه‌هایی مورد تأیید [[ائمه]]{{عم}} قرار گرفته است، مانند [[قیام]] [[زید بن علی بن الحسین]]{{ع}}، [[قیام]] [[حسین بن علی]] [[شهید فخ]]، [[قیام مختار]]، [[قیام]] توابین و... <ref>موعود نامه: ص ۲۲۵. ر.ک: زید، قیام‌های پیش از ظهور.</ref><ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]] صفحه ۱۷۸.</ref>.
== پرسش‌های وابسته ==
== پرسش‌های وابسته ==
{{جستارهای وابسته}}
{{جستارهای وابسته}}
خط ۲۹: خط ۴۱:
* [[پرونده:1368987.jpg|22px]] [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|'''فرهنگ غدیر''']]
* [[پرونده:1368987.jpg|22px]] [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|'''فرهنگ غدیر''']]
* [[پرونده:29873800.jpg|22px]] [[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|'''موعودنامه''']]
* [[پرونده:29873800.jpg|22px]] [[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|'''موعودنامه''']]
* [[پرونده:13681151.jpg|22px]] [[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|'''فرهنگنامه آخرالزمان''']]


==پانویس==
==پانویس==
خط ۳۴: خط ۴۷:
{{امام مهدی}}
{{امام مهدی}}


 
[[رده:مدخل]]
[[رده:امام مهدی]]
[[رده:امام مهدی]]
[[رده:تقیه]]
[[رده:تقیه]]
[[رده:مدخل موعودنامه]]
[[رده:مدخل موعودنامه]]
۸۰٬۱۵۳

ویرایش