قرآن و مرجعیت علمی اهل بیت در تأویل (مقاله): تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۷۴: خط ۷۴:
[[رده:مقاله‌شناسی مقاله‌های امامت به زبان فارسی]]
[[رده:مقاله‌شناسی مقاله‌های امامت به زبان فارسی]]
[[رده:مقاله‌شناسی مقاله‌های امامت فصلنامه قبسات]]
[[رده:مقاله‌شناسی مقاله‌های امامت فصلنامه قبسات]]
[[رده:آثار مرجعیت اهل بیت]]
[[رده:مقاله‌شناسی مقاله‌های مرجعیت اهل بیت]]
[[رده:مقاله‌شناسی مقاله‌های مرجعیت اهل بیت به زبان فارسی]]
[[رده:آثار مرجعیت علمی اهل بیت]]
[[رده:مقاله‌شناسی مقاله‌های مرجعیت علمی اهل بیت]]
[[رده:مقاله‌شناسی مقاله‌های مرجعیت علمی اهل بیت به زبان فارسی]]
[[رده:آثار مرجعیت امام]]
[[رده:مقاله‌شناسی مقاله‌های مرجعیت امام]]
[[رده:مقاله‌شناسی مقاله‌های مرجعیت امام به زبان فارسی]]
[[رده:آثار مرجعیت علمی امام]]
[[رده:آثار مرجعیت علمی امام]]
[[رده:مقاله‌شناسی مقاله‌های مرجعیت علمی امام]]
[[رده:مقاله‌شناسی مقاله‌های مرجعیت علمی امام]]

نسخهٔ ‏۵ اکتبر ۲۰۱۶، ساعت ۰۹:۵۵

قرآن و مرجعیت علمی اهل بیت در تأویل
رتبه علمیعلمی پژوهشی
زبانفارسی
نویسندهحسین ردایی کلارستاقی
مذهبشیعه
منتشر شده درفصلنامه قبسات
وابسته بهپژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی
محل نشرقم، ایران
تاریخ نشرپاییز ۱۳۸۹
شماره۵۷
ناشر الکترونیکپایگاه مجلات تخصصی نور

قرآن و مرجعیت علمی اهل بیت در تأویل عنوان مقاله‌ای است به زبان فارسی که به بررسی مرجعیت علمی امامان در تأویل آیات قرآن می‌پردازد. این مقالهٔ ۲۰ صفحه‌ای به قلم حسین ردایی کلارستاقی نگاشته شده و در فصلنامه قبسات (شماره ۵۷، پاییز ۱۳۸۹) منتشر گشته است.[۱]


چکیده مقاله

  • نویسنده در ابتدای چکیده مقاله می‌نویسد: «از آنجا که اعلمیت و به‌ویژه برخورداری از علم لدنی یکی از مؤلفه‌‌های رکنی در اثبات نبوت نبی یا امامت امام است، از این‌رو اثبات علم به تأویل برای اهل‌بیت (ع) از آیات قرآن کریم، تأثیر به‌سزایی در ضرورت مرجعیت علمی اهل بیت (ع) به‌خصوص نزد اهل‌سنت دارد؛ چراکه بیشتر علمای اهل‌سنت اعتقادی به مرجعیت اهل‌بیت (ع) ندارند؛ هرچند فضیلت علمی اینان نزد بسیاری از رجال علمی و سیاسی آنان مورد اتفاق است و بر همین اساس برخی از بزرگان اهل‌سنت نهایت مستفاد از روایات نبوی در فضایل علمی اهل‌بیت و به‌ویژه امیرالمؤمنین را مرجعیت علمی آنان دانستند، نه مرجعیت سیاسی».
  • نویسنده در ادامه چکیده می‌نویسد: «ولی علمای شیعه بر مرجعیت علمی اهل‌بیت (ع) و علم آنان به تأویل آیات قرآن اذعان دارند. هرچند نزد برخی از آنان دلالت آیات قرآن بر مطلب مذکور تمام نیست، ولی دلالت روایات بر آن قطعی است. در نوشتار پیش‌رو، درصددیم دلالت آیات قرآن و به‌خصوص آیه "والراسخون فی العلم" بر علم به تأویل اهل‌بیت را اثبات نموده و به ادله و شبهات کسانی که دلالت آیۀ مذکور بر مدعا را نپذیرفته‌اند، پاسخ دهیم».[۱]

فهرست مقاله

  • چکیده؛
  • مقدمه؛
  • معناشناسی تأويل؛
  • ويژگی‌ها و امتيازات راسخون در علم؛
  • استدلال به آيه "والراسخون فی العلم"؛
  • دیدگاه نگارنده؛
  • استدلال علامه طباطبایی (ره)؛
  • نقد صاحب تسنيم بر علامه؛
  • پاسخ ما از منظر علامه قدس‌سره؛
  • نظر صاحب تسنيم؛
  • بيان تعارض در روايات مربوطه؛
  • پاسخ ما از نظر صاحب تسنيم؛
  • نتیجه‌گیری؛
  • منابع و مآخذ.

درباره پدیدآورنده

دراین‌باره اطلاعاتی در دست نیست.


پانویس

دریافت متن مقاله