صحابه در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

#{{متن قرآن|وَلَوْ أَنَّا كَتَبْنَا عَلَيْهِمْ أَنِ اقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ أَوِ اخْرُجُوا مِنْ دِيَارِكُمْ مَا فَعَلُوهُ إِلَّا قَلِيلٌ مِنْهُمْ وَلَوْ أَنَّهُمْ فَعَلُوا مَا يُوعَظُونَ بِهِ لَكَانَ خَيْرًا لَهُمْ وَأَشَدَّ تَثْبِيتًا}}<ref>«و اگر بر آنان مقرّر می‌داشتیم که یکدیگر را بکشید یا از دیار خویش بیرون روید جز اندکی از ایشان آن را انجام نمی‌دادند و اگر اندرزی که داده شده بود به کار می‌بستند برای آنان بهتر و استوارتر می‌بود» سوره نساء، آیه ۶۶.</ref>. '''نکته''': [[خداوند]] میفرماید ما [[تکلیف]] شاق و مشکلی بر دوش اینها نگذاشتیم، اگر همانند بعضی از امم پیشین (مانند [[یهود]] که پس از [[بت‌پرستی]] و گوساله‌پرستی به آنها [[دستور]] داده شد که یکدیگر را به [[کفاره]] این [[گناه]] بزرگ به [[قتل]] برسانند و یا از وطن مورد علاقه خود بیرون روند) به اینها نیز چنین [[دستور]] سنگین و [[سختی]] را می‌دادیم، تنها برخی از [[صحابه]] آماده عمل به - [[تکالیف]] سخت بودند و در برابر انجام آن [[طاقت]] می‌آوردند، {{متن قرآن|وَلَوْ أَنَّا كَتَبْنَا عَلَيْهِمْ أَنِ اقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ أَوِ اخْرُجُوا مِنْ دِيَارِكُمْ مَا فَعَلُوهُ إِلَّا قَلِيلٌ مِنْهُمْ}}<ref>«و اگر بر آنان مقرّر می‌داشتیم که یکدیگر را بکشید یا از دیار خویش بیرون روید جز اندکی از ایشان آن را انجام نمی‌دادند» سوره نساء، آیه ۶۶.</ref> [[علامه طباطبائی]] در ذیل [[آیه]] {{متن قرآن|وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ أَنْفُسَكُمْ بِاتِّخَاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوبُوا إِلَى بَارِئِكُمْ فَاقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ عِنْدَ بَارِئِكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که موسی به قوم خود گفت: ای قوم من! بی‌گمان شما با (به پرستش) گرفتن گوساله بر خویش ستم روا داشتید پس به درگاه آفریدگار خود توبه کنید و یکدیگر را بکشید، این کار نزد آفریدگارتان برای شما بهتر است. آنگاه، خداوند از شما در گذشت که او توبه‌پذیر بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۵۴.</ref> مینویسد جمله {{متن قرآن|فَتَابَ عَلَيْكُمْ}} الخ، دلالت دارد بر اینکه بعد از آن [[کشتار]]، توبه‌شان قبول شده، و در [[روایات]] هم آمده: که [[توبه]] ایشان قبل از کشته شدن همه مجرمین نازل شد. از اینجا می‌فهمیم، که امر به یکدیگرکشی، امری امتحانی بوده، نظیر امر به کشتن [[ابراهیم]] [[اسماعیل]]، [[فرزند]] خود را، که قبل از کشته شدن [[اسماعیل]] خطاب آمد: {{متن قرآن|يَا إِبْرَاهِيمُ * قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْيَا}}<ref>«ای ابراهیم! * تو خواب خود را راست شمردی» سوره صافات، آیه ۱۰۴-۱۰۵.</ref> در داستان [[موسی]]{{ع}} هم آن جناب [[فرمان]] داده بود که: (به سوی آفریدگارتان [[توبه]] ببرید، و یکدگر را بکشید که این در نزد باری شما، برایتان بهتر است)، [[خدای سبحان]] هم همین [[فرمان]] او را امضاء کرد، و کشتن بعض را کشتن کل به حساب آورده، [[توبه]] را بر آنان نازل کرد<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج۱، ص۲۸۷.</ref>.