*[[مُحدَّث]] اسم مفعول از ریشه "حدّث، یحدّث" به معنای کسی است که [[حدیث]] و خبر تازه به او گویند و منظور، آن است که [[امامان]]{{عم}} با [[فرشتگان]] رابطه دارند، سخن آنان را میشنوند و از آنها حقایقی دریافت میکنند. این، کنایه از یک [[مقام]] معنوی است. این لفظ به این معنا، یکی از [[القاب]] ویژه [[امام]]{{ع}} است. [[امام باقر]]{{ع}} در این باره فرمود: [[امیر مؤمنان]]{{ع}} به [[ابن عباس]] فرمود: "همانا [[شب قدر]] در هر سال وجود دارد و همانا در آن، امر یک ساله نازل میشود که این امر، به [[امامان]] پس از [[پیامبر]] خواهد بود. [[ابن عباس]] گفت: آنان کیانند؟ فرمود: من و یازده نفر از نسل من امامانیاند که همگی محدّث میباشند"<ref>شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۱۴۲، ح ۱۰۶</ref>.
*[[محمد بن مسلم]] گوید: کلمه محدّث نزد [[امام صادق]]{{ع}} ذکر شد، حضرت فرمود: "محدّث کسی است که صدا را بشنود و شخص را نبیند. به حضرت عرض کردم: قربانت گردم! [[امام]] از کجا میفهمد که آن، [[کلام]] [[فرشته]] است؟ فرمود: [[آرامش]] و وقاری به او داده میشود که میفهمد آن [[کلام]] از [[فرشته]] است"<ref> محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، باب ان الائمة مُحدَّثون مفهمون، ح ۴</ref><ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)|فرهنگنامه مهدویت]]، ص۳۷۵.</ref>.
