نیایش دوازدهم: تفاوت میان نسخه‌ها

و در ادامه امیدوارانه از خدای [[مهربان]] [[طلب]] [[بخشش]] می‌کند: «اینک [بنده‌ات][[دست]] انابت به سوی تو برداشته و از روی [[اخلاص]] به درگاه تو [[توبه]] می‌کند و با دلی [[پاک]] در [[مقام قرب]] تو [[ایستاده]] است و با آوازی نجواگونه و آهسته با تو [[راز]] می‌گوید. به [[تواضع]] قامت [[خم]] کرده و سر فرو داشته و پیکر چنبر نموده است. از [[بیم]]، پاهایش می‌لرزد و سرشکش گونه‌هایش را [[غرقه]] ساخته است. تو را ندا می‌دهد که: ای [[مهربان‌ترین]] مهربانان، ای مهربان‌ترین کسی که مقصد جویندگان رحمتی، و ای صاحب عطوفتی که مقصود پویندگان استغفاری، ای خداوندی که عفوت از [[انتقام]] بیش است و خشنودیت از [[خشم]] افزون، ای خداوندی که از [[گناهان]] [[خلق]] نیکو در می‌گذری و از این روی زیر بار [[منت]] تو هستند. ای خداوندی که [[بندگان]] خویش را به [[پذیرش توبه]] خوگر کرده‌ای و ناصالحانشان را به توبه به [[صلاح]] می‌آوری، ای خداوندی که به اندکی از [[اعمال نیک]] آنان [[خشنود]] می‌گردی و عمل اندکشان را پاداشی گران [[عنایت]] می‌کنی، ای خداوندی که [[اجابت]] دعای ایشان را [[التزام]] کرده‌ای و به تفضل خویش جزای نیکشان [[وعده]] داده‌ای، من گناهکارترین گناهکارانی که آمرزیده‌ای نیستم، من نکوهیده‌ترین عذرخواهانی که از تو پوزش خواسته‌اند و تو پذیرفته‌ای نیستم، من ستمکارترین ستمکارانی که به درگاه تو [[توبه]] کرده‌اند و به احسانشان نواخته‌ای نیستم. در این مکان که ایستاده‌ام به درگاه تو توبه می‌کنم؛ توبه کسی که از [[افراط]] در [[گناه]] نادم شده و از آن بار گران [[معاصی]] که بر گردن دارد ترسان است و از ورطه‌ای که در آن افتاده سخت شرمنده است. می‌داند که تو [[عفو]] کردن از [[گناهان بزرگ]] را بزرگ نمی‌شماری و گذشت از خطای [[عظیم]] دشوارت نمی‌نماید و [[تحمل]] خطاهای فاحش ما بر تو گران نمی‌آید و محبوب‌ترین [[بندگان]] تو بنده‌ای است که در برابر تو [[گردن‌کشی]] فرو هلد و از [[اصرار بر گناه]] دوری جوید و همواره از تو [[آمرزش]] خواهد».