باب حطه (مقاله): تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{ویرایش غیرنهایی}} +)) |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه اطلاعات مقاله | {{جعبه اطلاعات مقاله | ||
| عنوان = [[باب حطّه]] | | عنوان = [[باب حطّه]] | ||
نسخهٔ ۲۱ آوریل ۲۰۲۱، ساعت ۰۷:۱۹
| باب حطّه | |
|---|---|
| (از درهای مسجدالاقصی و جایگاهی مقدس برای توبه در میان بنی اسرائیل) | |
 | |
| زبان | فارسی |
| نویسندگان | حسین علی یوسفزاده، علی اسدی |
| موضوع | باب حطّه |
| مذهب | شیعه |
| منتشر شده در | دائرة المعارف قرآن کریم ج۵ |
| وابسته به | دفتر تبلیغات اسلامی |
| محل نشر | بوستان کتاب |
| تاریخ نشر | ۱۳۸۲ |
| ناشر الکترونیک | پژوهشکده فرهنگ و معارف قرآن |
باب حطّه: (از درهای مسجدالاقصی و جایگاهی مقدس برای توبه در میان بنی اسرائیل) عنوان مقالهای است که با زبان فارسی به بحث و بررسی باب حطّه میپردازد. این مقاله ۶ صفحهای به قلم حسین علی یوسفزاده و علی اسدی نگاشته شده و در دائرة المعارف قرآن کریم ج۵ به چاپ رسیده است.
فهرست مقاله
- منابع
درباره پدیدآورندگان
- حجت الاسلام و المسلمین حسین علی یوسفزاده (متولد ۱۳۴۹ ش، تربت حیدریه)، تحصیلات حوزوی خود را نزد اساتیدی همچون حضرات آیات: محمد فاضل لنکرانی و حسین وحید خراسانی پیگیری کرد. همکاری با دفتر تبلیغات اسلامی به عنوان پژوهشگر از جمله فعالیتهای وی است. او تا کنون چندین جلد کتاب و مقاله نیز به رشته تحریر درآورده است. «پیشوایی از منظر قرآن کریم»، «تابوت عهد»، «باب حطه»، «مقایسه ضرورت نبوت از منظر فلسفه و عرفان با تأكید بر آرای ابنسینا و امام خمینی»، «منجیگرایی در ادیان» و تعدادی از مقالات «دائرةالمعارف قرآن کریم» برخی از این آثار است.[۱]
- حجت الاسلام و المسلمین علی اسدی (متولد ۱۳۴۸ش، زنجان)، مدیر گروه ادیان دایرة المعارف قرآن کریم، عضو هیئت علمی و عضو شورای علمی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، عضو شورای علمی گروه معارف و کلام دانشنامه پیامبر اعظم(ص)، مدرس حوزه علمیه، جامعة الزهرا، جامعة المصطفی العالمیة، سفیران هدایت از جمله فعالیتهای وی است. او علاوه بر تدریس دروس حوزوی و دانشگاهی تا کنون چندین جلد کتاب و مقاله به رشته تحریر درآورده است. «مواجهه آیات و روایات با جنبه های منفی فرهنگپذیری»، «قاموس لالهها»، «اسباط»، «احسان»، «اصحاب مدین»، «ثمود»، «اصحاب الجنة»، «الهام» و «باب حطه» برخی از این آثار است[۲]