آیه دعوت: تفاوت میان نسخه‌ها

صاحب کشف الاسرار در [[تفسیر آیه]] می‌گوید: یعنی ای [[محمد]]، [[خلق]] [[خدا]] را بر [[اسلام]] و [[دین حق]] خوان؛ [[سبیل]] در اینجا به معنی [[دین]] است، چنان که گفت: {{متن قرآن|وَيَتَّبِعْ غَيْرَ سَبِيلِ الْمُؤْمِنِينَ}}<ref>«و از راهی جز راه مؤمنان پیروی کند» سوره نساء، آیه ۱۱۵.</ref> یعنی غیر دین [[المؤمنین]] را [[پیروی]] می‌کند؛ یا: {{متن قرآن|قُلْ هَذِهِ سَبِيلِي}}<ref>«بگو: این راه من است» سوره یوسف، آیه ۱۰۸.</ref> یعنی این دین و [[ملت]] من است. حکمت در اینجا [[سنت]] [[مصطفی]] است و موعظه حسنه [[قرآن]] است. [[[خداوند]]] در همه جا، کتاب و حکمت را با هم آورده و اینجا موعظه و حکمت را با هم بیان کرده که این [[موعظه]]، همان کتاب است. گفته‌اند [[حکمت]]، [[قرآن]] است و موعظه، آن [[پندها]] که در قرآن است از [[امر و نهی]] و [[حلال و حرام]] و عبرت‌ها که نموده و بیان کرده است. [نیز] در قرآن، [[حکمت]] به معنی [[فهم]] و [[علم]] است، چنان که [[لقمان]] را گفت. حکمت به معنی [[تفسیر قرآن]] هم آمده است، مانند: {{متن قرآن|وَمَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ}}<ref>«به هر که خواهد فرزانگی می‌بخشد» سوره بقره، آیه ۲۶۹.</ref> یعنی کسی که به او تفسیر قرآن و [[علمی]] که در آن است داده شده است.