جز
جایگزینی متن - '(مقاله)|مقاله "' به '(مقاله)|مقاله «'
جز (جایگزینی متن - '"]]، دائر' به '»، [[دائر') |
جز (جایگزینی متن - '(مقاله)|مقاله "' به '(مقاله)|مقاله «') |
||
| خط ۲۳: | خط ۲۳: | ||
این [[آیات]] و روایات چنین جمعبندی شده است که چون در [[حدیث متواتر]] [[ثقلین]]<ref>ر.ک: کتاب اللّه و اهلالبیت فی حدیث الثقلین. </ref> [[پیامبر اکرم]]{{صل}} [[تمسک به قرآن]] و اهلبیت را عامل [[هدایت]] و مانع [[گمراهی]] و آنان را [[همتای قرآن]] و در برخی روایات [[ثقل اصغر]] <ref>بحارالانوار، ج ۲۲، ص ۴۷۶؛ ج ۲۳، ص ۱۰۹، ۱۴۰. </ref> معرفی کرده و در موارد متعدّد همچون [[حدیث سفینه]]<ref>المعجمالصغیر، ج ۱، ص ۱۳۹؛ المستدرک، ج ۲، ص ۳۷۳؛ فلک النجاة، ص ۴۰. </ref> آنان را [[کشتی نجات]] [[امت]] قرار داده است، روشن میشود که پیوند میان [[قرآن]] و [[اهلبیت]]{{عم}} ناگسستنی و [[پیروی]] از آنان و بهرهگیری از دانشهای بیپایانشان ضروری، بلکه نقش آنان در تبیین و [[تفسیر]] [[معارف قرآن]] حیاتی است، چنان که در ذیل [[حدیث ثقلین]] آمده است: "اگر به [[کتاب خدا]] و [[عترت]] او چنگ بزنید هرگز [[گمراه]] نخواهید شد"<ref>{{متن حدیث|مَا إِنْ تَمَسَّكْتُمْ بِهِمَا لَنْ تَضِلُّوا بَعْدِي أَبَداً}}</ref>، در نتیجه وجود اهلبیت در کنار قرآن به معنای گرامی داشتن آنان و چنگ زدن به ریسمان و گرفتن [[راهنمایی]] از آنان است.<ref>جامع احادیث الشیعه، ج ۱، ص ۷۹. </ref> [[آیات]] و [[روایات]] یاد شده پیوند ژرف عترت{{عم}} با قرآن و [[ضرورت]] مراجعه به آنان را روشن میسازد. | این [[آیات]] و روایات چنین جمعبندی شده است که چون در [[حدیث متواتر]] [[ثقلین]]<ref>ر.ک: کتاب اللّه و اهلالبیت فی حدیث الثقلین. </ref> [[پیامبر اکرم]]{{صل}} [[تمسک به قرآن]] و اهلبیت را عامل [[هدایت]] و مانع [[گمراهی]] و آنان را [[همتای قرآن]] و در برخی روایات [[ثقل اصغر]] <ref>بحارالانوار، ج ۲۲، ص ۴۷۶؛ ج ۲۳، ص ۱۰۹، ۱۴۰. </ref> معرفی کرده و در موارد متعدّد همچون [[حدیث سفینه]]<ref>المعجمالصغیر، ج ۱، ص ۱۳۹؛ المستدرک، ج ۲، ص ۳۷۳؛ فلک النجاة، ص ۴۰. </ref> آنان را [[کشتی نجات]] [[امت]] قرار داده است، روشن میشود که پیوند میان [[قرآن]] و [[اهلبیت]]{{عم}} ناگسستنی و [[پیروی]] از آنان و بهرهگیری از دانشهای بیپایانشان ضروری، بلکه نقش آنان در تبیین و [[تفسیر]] [[معارف قرآن]] حیاتی است، چنان که در ذیل [[حدیث ثقلین]] آمده است: "اگر به [[کتاب خدا]] و [[عترت]] او چنگ بزنید هرگز [[گمراه]] نخواهید شد"<ref>{{متن حدیث|مَا إِنْ تَمَسَّكْتُمْ بِهِمَا لَنْ تَضِلُّوا بَعْدِي أَبَداً}}</ref>، در نتیجه وجود اهلبیت در کنار قرآن به معنای گرامی داشتن آنان و چنگ زدن به ریسمان و گرفتن [[راهنمایی]] از آنان است.<ref>جامع احادیث الشیعه، ج ۱، ص ۷۹. </ref> [[آیات]] و [[روایات]] یاد شده پیوند ژرف عترت{{عم}} با قرآن و [[ضرورت]] مراجعه به آنان را روشن میسازد. | ||
نکتهای که اشاره به آن ضروری مینماید، [[تعیین]] مشخصات اهلبیت است. در [[منابع اهل سنت]] همتایی عترت با قرآن و نیز [[عصمت]] آنان کم و بیش مطرح شده و حتی پیوند ژرف عترت با قرآن آمده است؛ لیکن [[اختلاف]] در تعیین مصداق اهلبیت است. در روایات [[شیعه اثنی عشری]] شمار [[جانشینان]] و [[خلفای پیامبر]] به وضوح ۱۲ تن معرفی شده و به برخی از ویژگیهای آنان نیز اشاره شده است.<ref>ر. ک: الکافی، ج ۱، ص ۲۸۶ ـ ۳۲۸؛ جامع احادیث الشیعه، ج ۱، ص ۹۹ ـ ۱۰۶. </ref> در مقاله حاضر مقصود از اهلبیت، [[پیامبر]]{{صل}}، [[فاطمه]] [[زهرا]]{{س}} و ۱۲ نفر جانشینان آن [[حضرت]] هستند که در روایات معرفی شدهاند <ref>ر. ک: معانی الاخبار، ص ۹۱؛ شواهد التنزیل، ج ۲، ص ۵۲؛ اهل البیت فی القرآن والحدیث، ص ۷۰ ـ ۷۴. </ref> و در ادامه مقاله نگرش آنان به [[قرآن کریم]] و موضعشان در [[ترویج]] قرآن و [[معارف]] بلند آن بررسی خواهد شد. البته همه شارحان حدیث ثقلین تأکید کردهاند که [[پیام]] آن [[حدیث]] ماندگاری [[قرآن و عترت]] و [[همراهی]] و تداوم وجود آن دو در گستره عصرهاست. این دو جداییناپذیرند و نمیتوان با رها کردن یکی از آن دو به [[هدایت]] و [[سعادت]] رسید، ازاینرو [[پیروی]] از [[قرآن]] و [[اهلبیت]] بر هر [[مسلمانی]] لازم است، زیرا قرآن [[کلام خدا]]، و [[عترت]] کسانی هستند که قرآن بر خطاناپذیری و [[مصونیت]] آنان از [[اشتباه]] تأکید کرده است.<ref>[[سید محمد علی ایازی|ایازی، سید محمد علی]]، [[اهل بیت و قرآن (مقاله)|مقاله | نکتهای که اشاره به آن ضروری مینماید، [[تعیین]] مشخصات اهلبیت است. در [[منابع اهل سنت]] همتایی عترت با قرآن و نیز [[عصمت]] آنان کم و بیش مطرح شده و حتی پیوند ژرف عترت با قرآن آمده است؛ لیکن [[اختلاف]] در تعیین مصداق اهلبیت است. در روایات [[شیعه اثنی عشری]] شمار [[جانشینان]] و [[خلفای پیامبر]] به وضوح ۱۲ تن معرفی شده و به برخی از ویژگیهای آنان نیز اشاره شده است.<ref>ر. ک: الکافی، ج ۱، ص ۲۸۶ ـ ۳۲۸؛ جامع احادیث الشیعه، ج ۱، ص ۹۹ ـ ۱۰۶. </ref> در مقاله حاضر مقصود از اهلبیت، [[پیامبر]]{{صل}}، [[فاطمه]] [[زهرا]]{{س}} و ۱۲ نفر جانشینان آن [[حضرت]] هستند که در روایات معرفی شدهاند <ref>ر. ک: معانی الاخبار، ص ۹۱؛ شواهد التنزیل، ج ۲، ص ۵۲؛ اهل البیت فی القرآن والحدیث، ص ۷۰ ـ ۷۴. </ref> و در ادامه مقاله نگرش آنان به [[قرآن کریم]] و موضعشان در [[ترویج]] قرآن و [[معارف]] بلند آن بررسی خواهد شد. البته همه شارحان حدیث ثقلین تأکید کردهاند که [[پیام]] آن [[حدیث]] ماندگاری [[قرآن و عترت]] و [[همراهی]] و تداوم وجود آن دو در گستره عصرهاست. این دو جداییناپذیرند و نمیتوان با رها کردن یکی از آن دو به [[هدایت]] و [[سعادت]] رسید، ازاینرو [[پیروی]] از [[قرآن]] و [[اهلبیت]] بر هر [[مسلمانی]] لازم است، زیرا قرآن [[کلام خدا]]، و [[عترت]] کسانی هستند که قرآن بر خطاناپذیری و [[مصونیت]] آنان از [[اشتباه]] تأکید کرده است.<ref>[[سید محمد علی ایازی|ایازی، سید محمد علی]]، [[اهل بیت و قرآن (مقاله)|مقاله «اهل بیت و قرآن»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۵.</ref> | ||
==قرآن در نگاه [[اهل بیت]]== | ==قرآن در نگاه [[اهل بیت]]== | ||
| خط ۹۲: | خط ۹۲: | ||
==منابع== | ==منابع== | ||
# [[پرونده:000056.jpg|22px]] [[سید محمد علی ایازی|ایازی، سید محمد علی]]، [[اهل بیت و قرآن (مقاله)|مقاله | # [[پرونده:000056.jpg|22px]] [[سید محمد علی ایازی|ایازی، سید محمد علی]]، [[اهل بیت و قرآن (مقاله)|مقاله «اهل بیت و قرآن»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)|'''دائرةالمعارف قرآن کریم ج۵''']] | ||
==جستارهای وابسته== | ==جستارهای وابسته== | ||