ابن بابویه: تفاوت میان نسخه‌ها

[[ابو جعفر محمد بن علی بن الحسین قمی]]، معروف به [[شیخ صدوق]] و ابن بابویه، از علمای بزرگ [[شیعه]] در [[قرن چهارم هجری]] می‌باشد. [[بابویه]]، نام جد اعلای ایشان بوده و کلمه‌ای [[فارسی]] منسوب به بابو به معنی [[پدر]] و پدر بزرگ می‌باشد<ref>الغیبة، ص۱۸۸.</ref>.

شیخ صدوق، در حدود ۳۰۰ تألیف دارد که عمدتا در [[ابواب فقه]] و اصول و [[تفسیر]] و [[سیره پیامبر]]{{صل}} و ائمه‌{{عم}} و [[اخبار]] [[فضائل]] [[اهل]] بیت‌{{عم}} و بسیاری از مسائل دیگر می‌باشد. از جمله مهمترین آثار ایشان می‌توان به من لا یحضره [[فقیه]]، [[توحید]]، [[کمال الدین]] و اتمام النعمه و [[عیون]] الاخبار [[الرضا]]{{ع}} اشاره کرد. شیخ که به مناسبت اقامتش در [[ری]]، با [[رکن الدوله]] دیلمی [[ارتباط]] داشته است، در [[رجب]] [[سال ۳۵۲ هجری]] قمری، از رکن الدوله جهت [[تشرف]] به [[خراسان]] و [[زیارت]] [[مرقد]] [[امام رضا]]{{ع}} اجازه می‌گیرد. [[امیر]] رکن الدوله از آنجایی که شیعه و از [[دوستداران]] [[اهل بیت]]{{عم}} بود، ضمن التماس [[دعا]] و [[نایب]] الزیاره نمودن وی، شیخ صدوق را روانه خراسان می‌کند و او چند ماهی را در خراسان و بخصوص در [[طوس]] و [[نیشابور]] اقامت می‌کند. شیخ در این باره می‌نویسد: «از امیر [[سعید]] رکن الدوله دیلمی برای زیارت [[مشهد]] امام رضا{{ع}} اجازه خواستم و او نیز اجازه فرمود و این در [[ماه رجب]] سال ۳۵۲ هجری قمری بود. همین که از پیشگاهش برگشتم که بروم، دوباره مرا بازگردانید و فرمود: این [[فرخنده]] زیارتگاهی است که من نیز آن را زیارت کرده‌ام و از [[خداوند تعالی]] نیازها و آرزوهایی که در [[دل]] داشتم مسئلت کرده‌ام و [[خداوند]] همه آن را برآورد! بنابراین، در آنجا برای من در دعا و زیارت نیابی، کوتاهی مکن. من هم دعا و زیارت جهت او را بر عهده گرفتم و به [[عهد]] خود نیز وفاکردم. وقتی که از مشهد که بر ساکنش [[درود]] و آفرین باد بازگشتم و بر رکن الدوله وارد شدم، فرمود: آیا برای ما [[دعا]]، و از طرف ما [[زیارت]] کردی؟ گفتم: [[بلی]]! فرمود: کار بسیار خوبی کردی، پیش من ثابت و نزد من درست است که دعا در آن [[مشهد]] [[مستجاب]] است»<ref>عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج۲، ص۳۸۱. </ref>.

[[شیخ صدوق]] در [[سال ۳۸۱ هجری]] قمری [[وفات]] و در [[شهر]] [[ری]] به [[خاک]] سپرده شد<ref>پیشوای دوازدهم، هیئت تحریریه مؤسسه در راه حق، ص۷۰.</ref>.<ref>[[حسین محمدی|محمدی، حسین]]، [[رضانامه (کتاب)|رضانامه]] ص ۴۳.</ref>