|
|
| خط ۱۳۹: |
خط ۱۳۹: |
|
| |
|
| معجزه به [[نبوت]] اختصاص ندارد، بلکه معجزه با [[راستگویی]] کسی ملازمه دارد که با [[زبان]] حال یا قال مدعی [[مقام]] و منصبی [[الهی]] است؛ هرگاه آن مقام و [[منصب]]، نبوت باشد، معجزه، راستگویی مدعی نبوت را [[اثبات]] میکند و هرگاه آن مقام و [[منصب امامت]] باشد، معجزه، راستگویی [[مدعی امامت]] را اثبات میکند و هرگاه آن مقام و منصب، [[ولایت]] و [[قرب]] [[معنوی]] در پیشگاه الهی باشد، معجزه، راستگویی مدعی آن را اثبات میکند<ref>[[علی ربانی گلپایگانی|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[براهین و نصوص امامت (کتاب)|براهین و نصوص امامت]]، ص ۷۹-۸۳.</ref>. | | معجزه به [[نبوت]] اختصاص ندارد، بلکه معجزه با [[راستگویی]] کسی ملازمه دارد که با [[زبان]] حال یا قال مدعی [[مقام]] و منصبی [[الهی]] است؛ هرگاه آن مقام و [[منصب]]، نبوت باشد، معجزه، راستگویی مدعی نبوت را [[اثبات]] میکند و هرگاه آن مقام و [[منصب امامت]] باشد، معجزه، راستگویی [[مدعی امامت]] را اثبات میکند و هرگاه آن مقام و منصب، [[ولایت]] و [[قرب]] [[معنوی]] در پیشگاه الهی باشد، معجزه، راستگویی مدعی آن را اثبات میکند<ref>[[علی ربانی گلپایگانی|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[براهین و نصوص امامت (کتاب)|براهین و نصوص امامت]]، ص ۷۹-۸۳.</ref>. |
|
| |
| ==تناسب معجزه با شرایط زمان==
| |
| شبههای مطرح شده است که چرا [[معجزات]] [[پیامبران]] با اینکه [[هدف]] آنها یکی است با همدیگر متفاوت است؟ در پاسخ گفته شده است:
| |
|
| |
| بررسی [[معجزات]] [[پیامبران|پیامبران الهی]] نشان میدهد، [[معجزات]] اصلی [[پیامبران]] هرکدام متناسب با شرایط [[علمی]] و فنی زمان خودشان بوده است. مثلاً [[معجزات]] [[حضرت موسی]] {{ع}} در زمینه [[سحر]] و جادوست و [[معجزات]] [[حضرت عیسی]] {{ع}} در زمینه [[علوم]] پزشکی است و معجزه جاودان [[پیامبر اکرم|پیامبر اسلام]] {{صل}}، یعنی [[قرآن کریم]]، در حوزه [[ادبیات]] و [[هنر]] است. [[راز]] تفاوت این [[معجزات]] را [[امام هادی]] {{ع}} در پاسخ به پرسشی در همین زمینه، چنین بیان فرمودهاند: «[[خداوند]] آنگاه [[حضرت موسی]] {{ع}} را [[مبعوث]] فرمود که روش رایج و غالب در عصر او [[سحر]] و [[جادو]] بود، لذا [[حضرت موسی]] {{ع}} از جانب [[خداوند]] آیهای را ارائه فرمود که انجام نظیر آن در [[توانایی]] ایشان نبود، و با این [[آیه]] [[سحر]] آنها را [[باطل]] نمود و [[حجت]] را بر آنها تمام کرد. [[خداوند]] [[حضرت عیسی]] {{ع}} را زمانی [[مبعوث]] فرمود که بیماریهای مُزمن و فلج شایع بود و [[مردم]] به طبابت [[نیاز]] داشتند، لذا [[حضرت عیسی]] {{ع}} از جانب [[خداوند]] آیهای را ارائه فرمود که نظیرش نزد ایشان نبود، آیهای که با آن به [[اذن الهی]] مردگان را زنده میکرد، و کور مادرزاد و پیسی را شفا میداد، و با آن [[حجت]] را بر آنها تمام میکرد. [[خداوند]] [[پیامبر اکرم|حضرت محمد]] {{صل}} را زمانی [[مبعوث]] فرمود که فن جاری در میان [[مردم]] آن زمان، [[خطابه]] و سخنوری بود، لذا حضرت از جانب [[خداوند]] [[مواعظ]] و حکمتهایی آورد که گفتار ایشان را [[باطل]] نماید، و [[حجت]] را بر ایشان تمام کند<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۱، ص۲۴.</ref>.
| |
|
| |
| با دقت در این سخنان، دو نکته به دست میآید: یکی اینکه میان [[آیات]] و [[بینات]] ارائه شده و [[فنون]] و [[علوم]] جاری میان [[مردم]] هر عصر معمولاً نوعی ارتباط و هماهنگی وجود داشته است و دیگر اینکه [[هدف]] از ارائه [[بینه]] و معجزه، اتمام [[حجت]] بر [[مردم]] بوده است تا بدانند [[پیامبری]] از جانب [[خداوند]] آمده است و به دنبال آن، به فرامین [[الهی]] عمل نموده و پیرو [[مکتب]] [[انبیا]] شوند. ازاینرو تناسب میان معجزه و شرایط [[زندگی]] عادی [[انسانها]] میتواند در پذیرش و [[همراهی]] ذهنی و قلبی [[مردم]] مؤثر باشد.
| |
|
| |
|
| ==اعجاز قرآن== | | ==اعجاز قرآن== |
