بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۶: | خط ۶: | ||
'''عصمت''' که گاهی درباره [[پیامبران]]، [[امامان]]، [[فرشتگان]]، [[وحی]] و [[قرآن]] بهکار میرود، به معنای محفوظ بودن از [[نقص]] و [[پلیدی]] است و در خصوص [[عصمت پیامبران]] و [[عصمت امامان|امامان]] به معنای مصونیت آنان از گناه بهکار میبرند. درباره [[حقیقت عصمت|چیستی]] و [[مراتب عصمت|مراتب]] یا [[گستره عصمت|گستره]] آن اختلاف نظر وجود دارد؛ برخی از [[دانشمندان علوم اسلامی]] حقیقت عصمت را [[نیروی درونی]] [[نیروی عقلی|عقلی]] یا [[ملکه نفسانی]] برخاسته از [[لطف الهی|لطف]] و [[تفضل الهی]]، [[علم لدنی]]، [[اراده]] و [[اختیار بشر|انتخاب]] یا مجموع عوامل طبیعی، [[انسانی]] و [[الهی]] [[معصوم]] دانستهاند. | '''عصمت''' که گاهی درباره [[پیامبران]]، [[امامان]]، [[فرشتگان]]، [[وحی]] و [[قرآن]] بهکار میرود، به معنای محفوظ بودن از [[نقص]] و [[پلیدی]] است و در خصوص [[عصمت پیامبران]] و [[عصمت امامان|امامان]] به معنای مصونیت آنان از گناه بهکار میبرند. درباره [[حقیقت عصمت|چیستی]] و [[مراتب عصمت|مراتب]] یا [[گستره عصمت|گستره]] آن اختلاف نظر وجود دارد؛ برخی از [[دانشمندان علوم اسلامی]] حقیقت عصمت را [[نیروی درونی]] [[نیروی عقلی|عقلی]] یا [[ملکه نفسانی]] برخاسته از [[لطف الهی|لطف]] و [[تفضل الهی]]، [[علم لدنی]]، [[اراده]] و [[اختیار بشر|انتخاب]] یا مجموع عوامل طبیعی، [[انسانی]] و [[الهی]] [[معصوم]] دانستهاند. | ||
[[امّت اسلامی]] بر [[عصمت پیامبران]] از [[شرک]]، [[کفر]] و [[خطا]] در [[دریافت وحی|دریافت]] و [[ابلاغ وحی]] [[اتفاق نظر]] دارند. اما درباره مصونیتشان از [[گناهان]] و همچنین [[مصونیت از خطا]] در امور روزمره دچار [[اختلاف]] نظر شدهاند. به [[باور]] بیشتر [[مسلمانان]]، [[پیامبران]] در این دو زمینه نیز [[معصوم]] هستند. اما [[علمای شیعه]] بر آنند که [[پیامبران]] از همه [[گناهان]] [[معصوم]] هستند و با تقوای والای خود و [[توفیق الهی]] هیچگاه از روی عمد یا [[سهو]] دچار [[خطا]] و [[فراموشی]] در دریافت و ابلاغ وحی یا [[مرتکب گناه]] یا [[لغزش]] و [[اشتباه]] در [[امور فردی]] و [[اجتماعی]] نمیشوند. [[شیعیان]] همین گونه از عصمت را برای [[امامان اهل بیت]]{{ع}} نیز اثبات کرده و آن را از [[شرایط امامت]] میشمارند. در سایر | [[امّت اسلامی]] بر [[عصمت پیامبران]] از [[شرک]]، [[کفر]] و [[خطا]] در [[دریافت وحی|دریافت]] و [[ابلاغ وحی]] [[اتفاق نظر]] دارند. اما درباره مصونیتشان از [[گناهان]] و همچنین [[مصونیت از خطا]] در امور روزمره دچار [[اختلاف]] نظر شدهاند. به [[باور]] بیشتر [[مسلمانان]]، [[پیامبران]] در این دو زمینه نیز [[معصوم]] هستند. اما [[علمای شیعه]] بر آنند که [[پیامبران]] از همه [[گناهان]] [[معصوم]] هستند و با تقوای والای خود و [[توفیق الهی]] هیچگاه از روی عمد یا [[سهو]] دچار [[خطا]] و [[فراموشی]] در دریافت و ابلاغ وحی یا [[مرتکب گناه]] یا [[لغزش]] و [[اشتباه]] در [[امور فردی]] و [[اجتماعی]] نمیشوند. [[شیعیان]] همین گونه از عصمت را برای [[امامان اهل بیت]]{{ع}} نیز اثبات کرده و آن را از [[شرایط امامت]] میشمارند. در سایر [[مذاهب اسلامی]]، [[دانشمندان]] آنان دیدگاههای متفاوتی درباره [[عصمت انبیا]]، [[پدران انبیا]]، [[اولیای الهی]]، [[زنان پیامبر خاتم]]، [[اهل بیت]] او، [[صحابه]]، [[اولواالامر]] و غیره ارائه دادهاند. | ||
البته باورمندان به [[عصمت پیامبران]] یا [[عصمت امامان|امامان]]، این [[موهبت الهی]] را موجب [[سلب اختیار]] از [[معصوم]] نمیدانند؛ زیرا او با توجه به [[کمالات]] و [[آگاهی]] خود [[اراده]] میکند که از [[گناه]] و [[زشتی]] دوری کند. بنابر این، گرچه او بر [[ارتکاب معصیت]] تواناست، اما [[گناه]] نمیکند؛ ازاینرو، مستحق [[ستایش]] و [[پاداش]] است. | البته باورمندان به [[عصمت پیامبران]] یا [[عصمت امامان|امامان]]، این [[موهبت الهی]] را موجب [[سلب اختیار]] از [[معصوم]] نمیدانند؛ زیرا او با توجه به [[کمالات]] و [[آگاهی]] خود [[اراده]] میکند که از [[گناه]] و [[زشتی]] دوری کند. بنابر این، گرچه او بر [[ارتکاب معصیت]] تواناست، اما [[گناه]] نمیکند؛ ازاینرو، مستحق [[ستایش]] و [[پاداش]] است. | ||